काव्यलेखन

निखळून एक तारा पडला खाली,
पडताना आकाश उजळून गेला।
वारा सुसाट सुटला होता खिडकीबाहेर,
सहज आत डोकावून गेला।
दोघांची चुकामूक झाली, भेट न झाली;
तो आत्ताच आला नि हा आत्ताच गेला।
मनातले शब्द काही ओठांवर आलेच नाहीत;
हुंदका हलकेच अश्रूत बदलून गेला।
काही न बोलता तिने फक्त एकदाच पाहिले,
तो कटाक्ष आयुष्याचा अर्थच बदलून गेला ।
अंधार सावल्यांचा खुप गडद झाला,
प्रकाश बघता बघता विरुन गेला।
राखेतला निखारा पुन्हा पेटला,

तू नदी होऊन आलीस, मी सागर — माझ्यात तूच आहेस,
प्रत्येक श्वासात माझ्या अंतरी तूच आहेस।

तू स्वरांची गूज हळवी, मी त्या गाण्याचा श्वास,
तालाच्या प्रत्येक ठोक्यात दडलेली तूच आहेस।

तू दीपाच्या ज्योतीसारखी, मी वात तुझ्या साथीत,
काळोख्या रात्रीतला प्रकाश तूच आहेस।

तू मातीची ओल गहिरी, मी बीज तुझ्या कुशीत,
फुलणाऱ्या प्रत्येक फुलांत सुगंधित तूच आहेस।

‘मेघ’ म्हणे, वेगळेपणाचा उरला नाही भास आता,
शोधत फिरलो जिला ती — सखी, तूच आहेस।

मंगळवार, २४/२/२६ , ७:५० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

घे हे पान कोरे, काहीतरी लिही,
गद्य असो किंवा पद्य, तू लिही।

शब्दांना जागे कर, उठव आणि लिही,
स्त्रोतांना वाहू दे कागदावर… लिही।

मनात दडलेले धूसर शब्द बाहेर येऊ दे, लिही,
एखादा थेंब होऊन ओळींतून टपू दे, लिही।

जखमा असतील तर त्यांची खपली काढ, लिही,
आठवणींना जरा मोकळं कर, लिही।

रितेपणाच्या या शांत प्रहरी, लिही,
स्वतःशीच साध संवाद, लिही।

जागव प्रतिभा, कर साकार शब्दप्रतिमा, लिही,
‘मेघ’ समजतोस कवी स्वतःला ना, मग लिही।

कर कविता, कर गझल, एखादा लेख लिही,
किंवा तापल्या शब्दांचे आक्रंदन लिही, पण लिही।

घे हे पान कोरे, काहीतरी लिही,
गद्य असो किंवा पद्य, तू लिही।

शब्दांना जागे कर, उठव आणि लिही,
स्त्रोतांना वाहू दे कागदावर… लिही।

मनात दडलेले धूसर शब्द बाहेर येऊ दे, लिही,
एखादा थेंब होऊन ओळींतून टपू दे, लिही।

जखमा असतील तर त्यांची खपली काढ, लिही,
आठवणींना जरा मोकळं कर, लिही।

रितेपणाच्या या शांत प्रहरी, लिही,
स्वतःशीच साध संवाद, लिही।

जागव प्रतिभा, कर साकार शब्दप्रतिमा, लिही,
‘मेघ’ समजतोस कवी स्वतःला ना, मग लिही।

कर कविता, कर गझल, एखादा लेख लिही,
किंवा तापल्या शब्दांचे आक्रंदन लिही, पण लिही।

माझ्यावर प्रेम करू नकोस,
माझ्यासाठी झुरूही नकोस,
मी माणूस बेभरवशाचा आहे,
माझ्यावर भरोसा ठेवू नकोस।

इकडे-तिकडे पाहू नकोस,
भलतीकडेच जाऊ नकोस,
आरशाची नजर लागेल तुला,
इतका शृंगार करू नकोस।

कविता माझी वाचू नकोस,
गझल माझी ऐकू नकोस,
उगाच प्रेम बसेल माझ्यावर,
इतकी गाफील राहू नकोस।

स्वप्नांत माझ्या येऊ नकोस,
हळूच माझे नाव घेऊ नकोस,
मन हे वेडं भुलून जाईल,
इतकं जवळ येऊ नकोस।

माझ्यात मन वळवू नकोस,
हृदय तुझे गुंतवू नकोस,
हा ‘मेघ’ आहेच क्षणभंगुर,
याच्यावर आस लावू नकोस।

बाळा माझ्या, थांब जरा —
डोळ्यांतील ताण तुझ्या दिसतोय मला सारा.
पुस्तकांच्या ढिगाऱ्याखाली दडून बसलंय हसणं
परीक्षेच्या भीतीने तुझं म्लान होऊन बसणं.

बोर्डाची ही वेळ मोठी, मान्य आहे मला,
पण गुणांपेक्षा मोठी आहेस तू — लक्षात ठेव बाळा.
नातेवाईक काय म्हणतील, किती टक्के येतील —
विचार करू नकोस जास्त नाहीतर सतत तुला सलतील.

पण एक गोष्ट मात्र प्रेमाने सांगतो —
तुझ्यातली ताकद कधीही कमी लेखू नकोस.
देवाने दिलेली ही बुद्धी, ही जिद्द, ही स्वप्नांची ओढ —
त्यांना न्याय देण्यात तू कमी पडू नकोस

प्राजक्तांची आज बरसात झाली,
आकाशात तारकांच्या उमलल्या चंद्रवेली!

वाहणारा वारा टाकतो उसासे,
न भेटताच आज तू का निघून गेली?

पुळणीवरची पाऊले तुझी लाटेने पुसून नेली,
शोधू कुठे सखे तुला, तू कुठे गेली?

व्याकुळ हृदय माझे, व्याकुळ नजरा,
तुझ्याविना माळू प्रिये कोणास हा गजरा?

तीन्हीसांजा झाल्या, सूर्यही मावळतीस आला,
तुझ्या स्वागतास चंद्र आतुर झाला.

तुझ्याचसाठी गातो मी प्रणय गाणे,
हा रुसवा सोड सखे, पुरे ते बहाणे.

सोमवार, २३/२/२६, ८:२० PM
अजय सरदेसाई – मेघ

आठवणींमध्ये रमणारे,
गाण्यांच्या त्या सुरावटीत...
वेड्यासारखे डुलणारे,
मन आता त्या वाटेवर जात नाही.

तासनतास गप्पांमध्ये रंगणारे,
निखळ, निर्मळ संवादांतून...
स्वतःचा शोध घेत बसणारे,
आता कुणाची वाट पाहत नाही.

कवितांचे मर्म जाणणारे,
कथांमधील पात्रांतून...
स्वतःचे प्रतिबिंब शोधणारे,
या मनाला आता काहीच सुचत नाही.

भौतिक सुखाच्या गराड्यात,
आणि एकटेपणाच्या सावलीत...
मन कशातच गुंतत नाही,
अन एकांतातही आता मन हे झुरत नाही.

आत्मबोधाच्या पलीकडे, जिथे ‘मी’चं अस्तित्व विरतं,
जिथे स्वतःचीही जाणीव हळूच विरून जाते,
जिथे ‘मी’ आणि ‘तू’ यांच्यातला भेद शांतपणे विरघळतो,
जिथे प्रेम इतकं गहिरं होतं की ओळख, अहंकार, विचार — सगळं मागे पडतं.

अशा आत्मबोधाच्या काठावर उभा आहे मी —
मला ठाऊक आहे… तो क्षण कधीतरी येणारच,
जेव्हा माझ्यातला संन्यासी
सगळ्या ओढींचे धागे अलगद सोडवू लागेल.

विरक्तीची ती शांत हाक
आतून मला आधीच ऐकू येते आहे…
पण तरीही —
मी जाणीवपूर्वक वेळेला थांबवून धरलं आहे.

पानापानांत हिरवा रंग बहरला,
सौंदर्यात तुझ्या आज वसंत बहरला।

पाहताच ती वसंतसेना हसली जरा,
आणि मनात माझ्या अनुराग बहरला।

शब्द जे साठले होते ओठांत माझ्या,
आता ग़ज़लांचा एक उत्सव बहरला।

स्वप्नजा होत्या कधी आकांक्षा माझ्या,
सत्यात त्यांचा कल्प वृक्ष बहरला।

मनाच्या वीणेवर सूर अलगद कोणी छेडले,
आणि हृदयात माझ्या अलवार यमन बहरला।

सोमवार, २३/२/३६ , १२:४० PM
अजय सरदेसाई -मेघ