वाटला मला ज्यांचा आधार होता
मांडला कसा त्यांनी बाजार होता
भांडलो मनाचे मी ओतून सारे
बोलले तुझा मुद्दा बेकार होता
भीत मी नकाराला मौनात गेलो
आज हे कळाले की होकार होता
साज ना कधी केला, होती तशी ती
फूल एक वेणीचे शृंगार होता
बोलला तसे केले काहीच नाही
केवढा पदासाठी लाचार होता
वाटला मला ज्यांचा आधार होता
मांडला कसा त्यांनी बाजार होता
अजून काही अजून काही
पहाटवेळी आभाळभाळी
लख्ख चमकली शुक्र चांदणी
शिरशिर अंगी वाढत सांगे
अजून काही अजून काही
बिंब रवीचे ढगात लपते
पुन्हा झळकते उन सोनेरी
शिडकावा येताच ओंजळी
अजून काही अजून काही
मंद मोगरा ग्रीष्मी उधळत
गुलाब फुलला पानोपानी
आम्रतरुचा मोहर सांगे
अजून काही अजून काही
शरद चांदणे हळु पसरले
वेलि बागा मना बिलगले
तरुतळीची वाट अंथरे
अजून काही अजून काही
लिहिता लिहिता विसरुन जाते
लिहायचे ते हरवून काही
मनात उरते सांगायाचे
अजून काही अजून काही
दखल जगाने घ्यावी माझी...म्हणून रडलो
मी माझ्यावर हसणाऱ्यांना बघून रडलो
बसून हसणाऱ्यांनी वेडे मला ठरवले
फक्त एवढे चुकले की..मी उठून रडलो
तेव्हा कोठे ह्या अश्रूंना किंमत आली
मी दुनियेच्या समोर जेव्हा जपून रडलो
जमेल तितके ओठ दाबले, हसू आणले
नाही जमले तेव्हा मागे वळून रडलो
मला तसे तर दुखले-खुपले नव्हते काही
सगळे होते रडत इथे मी म्हणून रडलो
एक हुंदका दिला न मीही दिसू जगाला
जेव्हा रडलो तेव्हा डोळे मिटून रडलो
काही नव्हते तो जाताना हसला अन् मी
सारेकाही हातामध्ये असून रडलो
हृदयं मम लीनं हि प्रेम्णा त्वयि,
नयनं मम मग्नं हि स्वप्ने त्वयि।
(हृदय माझे लीन आहे तुझ्याच प्रेमात,
डोळेही माझे मग्न आहेत तुझ्याच स्वप्नांत।)
न कदापि मया त्वां विस्मर्तुं शक्यते,
मम प्राणगतिः सर्वदा त्वयि।
(तुला विसरणे मला कधीच शक्य नाही,
माझ्या श्वासांची प्रत्येक लय तुझ्याच ठायी।)
मृदुगन्धवहः स्नेहवायुः स्पृशन्,
मम चेतसि जागर्ति कामो त्वयि।
(तुझ्या स्नेहाचा मंद सुगंधी वारा जेव्हा स्पर्शून जातो,
मनात माझ्या तुझ्यासाठीचा प्रेमभाव जागा होतो।)
हृदयं मम लीनं हि प्रेम्णा त्वयि,
नयनं मम मग्नं हि स्वप्ने त्वयि।
(हृदय माझे लीन आहे तुझ्याच प्रेमात,
डोळेही माझे मग्न आहेत तुझ्याच स्वप्नांत।)
न कदापि मया त्वां विस्मर्तुं शक्यते,
मम प्राणगतिः सर्वदा त्वयि।
(तुला विसरणे मला कधीच शक्य नाही,
माझ्या श्वासांची प्रत्येक लय तुझ्याच ठायी।)
मृदुगन्धवहः स्नेहवायुः स्पृशन्,
मम चेतसि जागर्ति कामो त्वयि।
(तुझ्या स्नेहाचा मंद सुगंधी वारा जेव्हा स्पर्शून जातो,
मनात माझ्या तुझ्यासाठीचा प्रेमभाव जागा होतो।)
विसर्जन
शक्तीचे प्रतिक | स्वरुप सात्विक |
वाटे कवतिक | विनायका ||
नाहीच कोपिष्ट | घालवी आरिष्ट
मोदक स्वादिष्ट | आवडती ||
गायन ऐकत | प्रेरणा दैवत |
प्राप्त हो धैवत |गणपती ||
भक्ता एक आस |लागलासे ध्यास |
बोले हर श्वास | गणपती ||
दहा दिवसांचा |उत्सव विशेष |
राही स्मृती शेष | हृदयात ||
निरोपाचा क्षण | असे विलक्षण |
मनी दडपण | वियोगाचे ||
आम्ही सारे दीन | पंचतत्वी लीन |
अनंते विलीन | व्हावयाचे ||
मोरया मोरया | भावे उच्चारणी |
नकोत गार्‍हाणी | मनाठायी ||
तावदानीतून प्रकाशाचा एक तिरपा कवडसा आला,
सकाळी मी भेटलो नाही, म्हणून बहुधा चालून आला।
मी उठलो की नाही, हेच पाहायला आला असेल,
निजल्या सकाळीला हलकेच जागवायला आला असेल।
त्याच्या मागे अगणित त्रसरेणू अनाहूत शिरले घरात,
तोच त्यांना घेऊन आला, कुठल्या वाटेने, कुणास ठाऊक आत!
काय त्याचा धिटपणा, न विचारता आत आला,
उपटसुंभासम शिरला, पाहुणे अनोळखी घेऊन आला।
जे जे सुख आयुष्यात, ते तुला घे,
उरले दुःख वेचून घे, ते तू मला दे.
तू भरभरून घे श्रावणातील जिव्हाळा,
वैशाखाचा शुष्क तिरस्कार तू मला दे.
तू जप आठवणींत आपल्या भेटी-गाठी,
तिष्ठणारे विरहाचे ते निवडुंग तू मला दे.
पौर्णिमेची ती सुंदर चांदरात तू ठेव,
निबिड तिमिराची ती अमावस तू मला दे.
आयुष्यातले कठीण क्षण तुला झेपणार नाही,
मी जाणतो हे, ते सर्व क्षण हळूच तू मला दे.
तू जप तुझ्या ओठांवरचे ते निरागस हासू,
तुझ्यावर निर्व्याज प्रेमाचा हक्क मात्र तू मला दे.
तू दृष्टीस पडू नये म्हणून मी वळलो;
भेट आपली होऊ नये म्हणून मी वळलो.
सुंदर आठवणी मैत्रीच्या, जागृत अजून,
त्या कटू होऊ नयेत म्हणून मी वळलो.
डोळ्यांत टचकन दाटले अश्रू अनवट,
तू ते पाहू नयेत कधीच म्हणून मी वळलो.
मैत्री आपली चिंच-बोरांएवढी जुनी,
सुकली ती झाडे आता, म्हणून मी वळलो.
बिगरी, शाळा, कॉलेज केव्हाच मागे सुटले,
तरी हाक तुझी कानांत घुमते, म्हणून मी वळलो.
डोळ्यांत तुझ्या आज दिसले प्रश्न अनेक,
ते आज मी सोडवू तरी कसे, म्हणून मी वळलो.
कौल
====
दुपार गेली, उन्हे निवाली,
ओसरीवरी कौल निखळला
बंद घराच्या बंद खिडकीत
निळा पारवा घुमत होता
आंगणभर पसरले दाणे
पाखरांची चोच थांबली;
वाऱ्यावाचून पान हलावे,
अशी कुणाची चाहूल झाली.
देवघरातील वात विझेना,
तेल नव्हते, तरी ती जळली;
भिंतीवरती काळी रेघ एक
हळूच वरती चढत गेली.
मी उंबरठा ओलांडू पाहिले,
पाय मात्र का मागे सरले?
घर रिकामे होते म्हणता
आत कुणाचे श्वास भरले?
