हसते ती खुळी... म्हणून तुम्ही तिला 'भोळी ' समजलात?
मायेच्या ओलाव्याला तिची 'लाचारी' समजलात?
आतल्या जखमांनी आता निखाऱ्याचं रूप घेतलंय,
तुमच्या या ढोंगी जगाचं तिनं पारं डोकं फिरवलंय!
बाहेर पडली की तुमच्या नजरांच्या 'टोळ्या' सज्ज बसतात,
वस्त्रांमधून शरीराचा 'भूगोल' शोधत असतात;
रस्त्यांच्या वळणांपेक्षा तुमच्या 'लाळघोट्या' नजरांना चुकवलंय ,
तिला चवचाल म्हणणाऱ्याना तिने चारित्र्य शिकवलंय!
बंद १
तुझ्या नी माझ्यात कविताच एक दुवा,
मी करायची, तू वाचायची, हा खेळ हवा.
मी लिहिते, तू वाचतो,
मी रचते, तू म्हणतो,
शब्द पाझरतात, जणू पानांवर पसरतात,
तुमच्या मनाच्या कोपऱ्यात जणू हलकेच स्पर्श करतात,
खेळ सुरु राहतो — फक्त तुझा आणि माझा, आणि न कुणाचा.
बंद २
तुझ्यातली कविता हळू हळू माझ्यात मिसळते,
भावना तुझ्या, शब्द माझे,
छंद तुझे, बंद माझे.
शब्द फक्त पानांवर उमटतात,
हात कधीच भिडत नाही, पण मन जुळतात,
क्षणभर डोळ्यांतून निघालेली जाणीव हळूच मनात घर करते.
फक्त तुझ्या नी माझ्या, आणि कुणाच्या.
(वृत्त - आनंदकंद)
श्वासात सूर ताजे, ओठी उदास गझला
हर्षास टाळण्याचा, निष्फळ प्रयास गझला
या मैफलीत आता, माझे न कार्य उरले
कोणी न येथ माझा, देऊ कुणास गझला?
गेला जरी फुलांचा हंगाम दूरदेशी
ओसाड जीवनाला, देती सुवास गझला
भट्टीत वास्तवाच्या, स्वप्नांस जाळले मी,
घडवून घेतल्या ह्या, त्यातून खास गझला
आले कुणी न जेव्हा, होती गरज उबेची
होऊन दोस्त आल्या, भेटावयास गझला
घरदार सोडुनी मी, रानवनात फिरतो
गझलाच अन्न वस्त्रे, माझा निवास गझला
पाऊस थांबण्याचे दिसते न चित्र "विद्या"
बहुतेक ऐकवील्या कोणी नभास गझला
चंद्राने शिंपिले ताऱ्यांनी सर्व आसमंत,
दरवळली रात्र अलगद, झिरपतं चांदणं नभांत।
सानिध्य तुझे दाटले मनाच्या अंतरडोहांत,
राग कलावती ची सुरावट गुंजते दूर डोंगरांत।
सागराच्या निळडोहांत शिंपल्यात दडले मोती,
तुझ्या आठवांच्या जणू जपून ठेवल्या ज्योती।
खिडकीशी जरा घुटमळला वारा, तुझे नाव गुणगुणत,
उमटल्या पाऊलखुणा जणू तू आलीस घरात।
प्रेमाची ही प्रेमवेल चढली हृदयास वेढूनी,मी गुंतलो त्या वेलीत तुझ्या स्मरणांत बिलगूनी।
शब्द सारे विरले, उरला फक्त श्वासात गंध,अलवार तो सुगंध ठेवला मी मनात बंद।
(वृत्त - आनंदकंद)
कंठात सूर खळला, मागे वळून बघता
डोळ्यात चिंब गझला, मागे वळून बघता
मागेच राहिलो की, आलो पुढे कळेना
दिसले कुणी न मजला मागे वळून बघता
काटेच फार होते, मार्गात या तरीही
सुखकर प्रवास गमला, मागे वळून बघता
ध्यानात राहु दे रे, आख्यान ऑर्फियसचे
साऱ्या सुखास मुकला, मागे वळून बघता
नढळो नजर जराही, ध्येयावरून सखया
शर्यत ससा विसरला, मागे वळून बघता
स्वप्ने पहात गेले, सारे पुढे निघोनी
'विद्या' जुन्यात रमला, मागे वळून बघता
-विद्याधीश केळकर
कधी, ते नेमकं कळलं नाही
पण तिनं छोटंसं घर केलं माझ्या हृदयाच्या एका कोपऱ्यात
आणि एक छोटंसं दारही बसवून घेतलं
आतबाहेर करण्यासाठी
स्वतःला हवं तेव्हा
भटकायला जायची ती अनेकदा
दार सताड उघडंच टाकून
तसं बऱ्याच ठिकाणी मैत्र होतं तिचं
आणि विषयही वर्ज्य नव्हते कोणतेच
पण माझं हृदय भळभळत वहात रहायचं
कधी तिच्या नसण्याने
कधी तिच्या गोतावळ्याच्या असण्याने
मग मीच समजुतीने दार लावून घ्यायचो
भळभळती जखम लिंपून घ्यायचो
चर्चा करायचो तत्त्वज्ञानाच्या
पण त्यातही दिसायचे तिचेच प्रतिबिंब
दुपारचे जेवण झाले, आता एक डुलकी पाहिजे,
वार्याची झुळूक अंगावर अलवार फिरली पाहिजे।
डोळ्यांच्या कडा मिटताच स्वप्नांची सावली यावी,
मनाची सारी धावपळ क्षणभर थांबली पाहिजे।
आकाशी ढग तरंगती, शांत निळी ती छाया,
छपरावर पावसाची चाहूल हलकेच लागली पाहिजे।
घड्याळाचाही काटा जरा मंद फिरला पाहिजे,
या धकाधकीच्या जगातून थोडी विश्रांती मिळाली पाहिजे।
‘मेघ’ म्हणे या भरदुपारी जीवास जरा विसावा पाहिजे,
स्वप्नांच्या या सावलीत निवांत झोप लागली पाहिजे।
शनिवार, २८/२/२६ , १२:४५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ
दशके सरली तरी तुझी आठवण आली नाही,
असं असूनही तुझी आठवण कधी ओसरली नाही।
विस्मरणाचा धीर मनाला कधीच जमला नाही,
दूर असूनही तू मनातून कधी दूर झाली नाही।
काळाच्या गर्दीत मी स्वतःलाच हरवून बसलो,
मनातल्या आपल्या त्या विणीची गाठ तुटली नाही।
ओठांवर शांतता, डोळ्यांत ओल दाटून आली,
दुःखाची सल जिवघेणी तरी ओढ अंतरी विरली नाही।
‘मेघ’ म्हणे, अंतर वाढले तरी नातं तुटलं नाही,
डोळ्यांआड असूनही तू स्मरणातून गेली नाही।
शनिवार, २८/०२/२०२६ | ११:४५ PM
अजय सरदेसाई — ‘मेघ’
मय चीज़ ऐसी है जो 'मैं' को भुला देती है,
हर इंसान को अपने रंग में रंगा देती है।
दिल के सारे शिकवे, ग़म धुएँ में उड़ा देती है,
ख़ुष्क रूह में भी जैसे नमी-सी जगा देती है।
होश वालों की दुनिया को ज़रा दूर हटा देती है,
दो घड़ी के लिए बंदे को खुदा-सा बना देती है।
कौन अपना है, कौन पराया — सब भुला देती है,
एक प्याले में सारे फ़ासले मिटा देती है।
साक़ी की एक नज़र दिल में उजाला देती है,
बुझती हुई हर लौ को फिर से जला देती है।
जब-जब ये लबों से लगी, पर्दे गिरा देती है,
अंदर की हर फ़ितरत को खुल के हवा देती है।
भेट
काळ रेंगाळला डोळ्यांच्या त्या पापण्यांवर,
स्पर्श तुझा अजुनी जिवंत माझ्या तनुवर।
तुझ्या अवचित भेटीचे क्षण मयूरपंखी,
आजही भास त्यांचा अलवार माझ्या मनावर।
पावलांत विसावले ओळखीचे सारे रस्ते,
पाऊलखुणा सांगती त्या भेटींचे किस्से वळणावळणावर।
डोळ्यांत दाटलेला तोच प्रकाश धूसरसा,
काळही विसावला त्या आठवांच्या काठावर।
भेटतोस स्वप्नांत अवचित चांदण्यांच्या राती,
शब्दांविन अर्थ स्पर्शांतच उमटवून जातोस मनावर।
जागेपणी उरते ती हळवी जाणीव पूर्ण,
आयुष्य वाहतं पुढे त्याच जाणीवेच्या आधारावर।
