तुका विठू नाते कसे
स्थूलाचे सूक्ष्माशी जसे
थेंबाचे जे सागराशी,
ठिणगीचे चांदणीशी,
क्षणार्धाचे कालौघाशी..
..तसे त्या दोघांचे नाते
तुका विठू नाते कसे
लेक माऊलीचे जसे
थोडे रुष्ट, थोडे तुष्ट,
तर्कापार, स्वयंस्पष्ट,
दृश्या खेळवी अदृष्ट..
..तसे त्या दोघांचे नाते
तुका विठू नाते कसे
ज्ञाताचे ज्ञेयाशी जसे
एकमेकाला जोखता,
क्षणा-कणाने वाढता,
घेई कवेत अनंता..
..तसे त्या दोघांचे नाते
विरंगुळ्यासाठी कुणी आलेले या बागेत
पाना फुलांचा बहर होता वसंत डौलात
उभा कोप-यात चाफा श्वेत फुले लपेटूनी
फोफावे सोनमोहोर सोन उसळी अस्मानी
झुलती लोलक हळदवे सजे छत बहाव्याचे
कोकीळ कुजणी रंगलेले आराधन प्रीतीचे
ते ताटवे मोगरीचे सडा चांदण्याचा उन्हात
सावलीला कुणी बैसले मारीत गप्पा निवांत
भारलेले सारे भोवती होता तोही बहरला
निढळाच्या घामाने होता तोही डवरला
काय सोहळे तया रंगारंगी वसंताचे
मनोरथ चालले तिथे कोरभर भाकरीचे
श्रमाचाच वसंत त्याचा त्याला घामाचा सुंगध
कुदळ फावडे सांगाती मातीशी खेळात धुंद
तुझ्या कवितेच्या ओळी
काळजात रुतलेल्या
अवचित ओथंबून
आज कंठात दाटल्या
कंठी दाटता दाटता
शब्द शब्द विखुरले
काही ओठी उमटले
काही पापण्यांचे झाले
ओठावरल्या शब्दांना
ओठंगून अर्थ आले
तरी वेड्या वळीवाला
पापण्यांनी थोपविले
आज सरीवर सरी
कशी करू मोजदाद
कोलाहलात दुरून
तुझ्या कवितेची साद
हिरव्या गवताच्या पात्यांवर स्फटिकांचे दवबिंदू टपोरे,
सोनेरी तिरीप उन्हांची त्यावर महिरप पसरली रे,
हलकेच वार्याच्या स्पर्शाने ते मोती थरथरले,
क्षणभरात त्या सौंदर्याचे स्वप्न गवतात विरघळले।
क्षितिजावर उमलल्या किरणांच्या नव्या ओळी,
मनाच्या कप्प्यात पसरली त्यांची लाली,
हातात गवसले म्हणता सगळेच दूर सरकते,
डोळ्यांना जे दिसते सुंदर, ते दृश्य क्षणोक्षणी बदलते।
भासाभासांच्या या खेळात मन हळूच हरवते,
सापडल्याच्या आनंदातही काहीतरी निसटते,
कळत असूनही का हा मोह सुटत नाही?
क्षणांच्या मागे धावताना मन स्वतःच हरवत जाई।
क्षणोक्षणी रात्र अधिक काळोखी होते,
टिपटिप टपोऱ्या चांदण्यात न्हाते,
ढगांमधून डोकावत चंद्र हासतो,
प्रेमाच्या सावल्यांत हलकेच विसावतो।
वार्यावर स्वार एक गीत सैरभैर पळते,
गुज त्या गीताचे कानांत घुमते,
डोळ्यांच्या काठावर स्वप्नांची पालवी,
स्वप्नांमागे झुलत झुलत मन का बरे पळते?
उत्तरांच्या शोधात मग हरवते वाट,
भावनांच्या धुंदीत गुंततो प्रत्येक श्वास,
हातात न धरता येणारे ते क्षण सारे,
तरीही मनात उरतो त्यांचा चिराभास।
जगण्याचे पुस्तक इतके सुंदर झाले
शब्दा शब्दाने जणू चांदणे ल्याले
मन व्याकूळ हो अंताशी येता येता
चल पुन्हा नव्याने लिहू आपली गाथा
चल पुन्हा नव्याने भेटू एकामेकां
पोटात पाखरे मनात कातर हाका
चल त्याच पथांवर पुन्हा नव्याने हिंडू
पण जरा वेगळ्या मुद्द्यांवरती भांडू
चल सोबत शोधू नव्या जिण्याच्या वाटा
चल पुन्हा नव्याने लिहू आपली गाथा
हा किती निराळा प्रवास झाला सारा
कधी कंपित स्वर कधी रंगित मोरपिसारा
ही कितीक पाने उलटत गेलो आपण
गोष्टीत पेरले कितीक जगण्याचे सण
तुच असतेस माझ्या मनात तू नसताना,
तुझाच विचार असतो मनात तू नसताना।
श्वासांत दरवळतो तुझ्या स्पर्शाचा सुगंध,
मी हरवून जातो त्या शांत क्षणांत तू नसताना।
डोळ्यांत उठते तुझ्या आठवणींचे रान,
मन भरकटत राहतं मग त्या बनांत तू नसताना।
एकांतही जणू सोबतीसारखा भासतो,
मी घालवतो वेळ त्या एकांता सोबत तू नसताना।
फुलाफुलांत दडलेले तुझेच मृदू हसू उमलते,
मन अलवार मिसळते त्या फुलांत तू नसताना।
शब्दांना हरवून बसते अर्थांचीही ओळख,
“मेघ” विरघळून जातो अजाण अस्तित्वात तू नसताना।
सोमवार, २०/४/२६ , १०:१५ AM
अजय सरदेसाई -मेघ
चल नवी ओळख पेरू पुन्हा,
चल नवी मैत्री सुरू करू पुन्हा।
जुन्या आठवांची धूळ झटकून,
मनाशी साधूया संवाद पुन्हा।
मावळला जरी आजचा दिवस,
उद्या होईल सुंदर सकाळ पुन्हा।
क्षणांच्या या ओल्या मातीत,
विश्वासाचे बीज रुजवू पुन्हा।
कितीदा नव्याने गुंफून गोष्टी,
मी तिचं स्वप्न पाहतो पुन्हा।
टपोऱ्या चांदण्यातली ती चंदेरी वाट,
चल त्या वाटेवर एकत्र चालू पुन्हा।
नव्या क्षितिजावर नवे आभाळ रंगवू,
सृजनाची कुंचली हातात घेऊ पुन्हा।
रविवार, १९/४/२६, २:१० PM
अजय सरदेसाई – मेघ
क्षणीक मृगजळाच्या मोहात पडतो,
क्षणीक सावल्यांच्या मोहात पडतो.
येणारा प्रत्येक नवीन क्षण अनोळखी,
तरीही मी मात्र त्याच्या प्रेमात पडतो.
रोज सकाळी सोनेरी क्षणांचा अर्क,
अलवार आयुष्याच्या प्याल्यात पडतो.
दिशा उजळल्या अमृत किरणांनी,
आयुष्याचा किलबीलाट कानांवर पडतो.
दूर क्षितिजावर स्वप्नांची किनार,
'मेघ' त्या क्षितीजावर रेंगाळत पडतो.
रविवार, १९/४/२६ , १०:०० AM
अजय सरदेसाई -मेघ
एकदा झालेली चूक आता पुन्हा नको,तुझ्यापुढे प्रेमाची ती भिकही पुन्हा नको ,
असलो जरी भुकेला मी भावनांचा,तुझ्या आपुलकीचे खोटे सुखही नको,
तुझ्या आठवणींच ओझ घेऊन का जगाव बर मी,माझ्या हृदयात तुझ्या प्रीतीची ती धाकधुकही नको,
नको स्वप्नातही भास तुझा आता,आणी तुझ्या सहवासाची आसही नको ..
जगेल माझ आयुष्य असेच एकट्यात मी,चुकूनही पुन्हा तुझी गाठ अन भेटही नको..
सतीश ❤️
