संध्येच्या व्याकूळ छाया
अंधार माखुनी येती
हा डोह अंतरीचा
दुःखाने ढवळून जाती.
मी व्याकूळ होतो जेव्हा
दुःखाने मेघही झरती
अश्रूंनी विझुनी गेल्या
नभीच्या चांदणं ज्योती.
सावली उन्हाची व्हावी
तशीच शीतल माया
गेले प्रहर निघुनी
छळती स्मृतींच्या छाया.
अंधार भारल्या राती
नभी चांदणे झरते
अंधाऱ्या डोही दुःखाच्या
सुख तसे पाझरते.
भेटलो आयुष्यात आपण हे नक्षत्रांचे देणे,
ओघळते अश्रू गालावर, नव्हे दुःख, हे आनंदाचे लेणे।
तू चंद्र, मी चकोर, भेट आपली चांदण्यांतली,
तू द्यावे, मी घ्यावे, साधले कैवल्याचे जीणे।
सप्त सुरांनी सजवले लयबद्ध जीवन गाणे,
क्षण आपल्या आयुष्याचे प्रितीचे गोड तराणे।
गात्रा-गात्रांत शिंपले तू थेंब अमृताचे,
जीवन झाले तृप्त आपले, जणू चांदण्यांचे लेणे।
मंद ज्योती सम तेवतेस तू हृदय-देव्हार्यात,
तू लक्ष्मी माझ्या घरची, मज आणि न कही नेणे।
रवीवार, २२/२/२६ , ११:२२ AM
अजय सरदेसाई -मेघ
गेलेल्या दिवसांनो परत या फिरुनी,
त्या आठवणींच्या रेशमात जरा गुंतूनी।
त्या हरवलेल्या क्षणांत मी ही हरवून जावे,
आकाशात तारकांच्या तू चंद्र होऊन जावे।
आकांक्षांचे आयुष्याशी कधी गणित का न जुळावे,
तुजविण सांग, सखे, आयुष्य कसे जगावे।
एक क्षण एक युग होतो, मी क्षणो-क्षणी तडफडतो,
आठवणींच्या भावविश्वात मी पुन्हा शांत होतो।
हे भावविश्व तुझे नि माझे अजून जिवंत आठवांत,
मेटू चल, सखे, पुन्हा आपण त्या जगात।
शनिवार, २१/२/२६ , १०:१० PM
अजय सरदेसाई -मेघ
किंचित सुवास दरवळला,
जराशीच चाहूल होती,
वळून पाहिले जरा मी —
समोर उभी तूच होती।
क्षणभर सळसळला वारा,
पानांत कुजबुज होती,
त्या निवांत धुंद वाटेवर
फक्त तुझीच साथ होती।
शब्द कुठेच उरले नव्हते,
नजरेतच बोलणं होतं,
त्या शांत संध्याछायेत
मन तुझ्यात विरघळत होतं।
हातात हात तुझा होता,
मनाचं फुलपाखरू होतं,
चंद्र ताऱ्यांनी वेढला होता,
धुक्याचं पांघरुण होतं।
मन हरखून गेले होते,
आशा पल्लवित होती,
डोळ्यांत तुझ्या पाहिली —
ती रात्र अमृताची होती।
तुझ्या स्मरणात गेले उरलेल्या आयुष्याचे क्षण,
पुन्हा पुन्हा जगतो मी ते विरलेले मधुर क्षण।
माझी कविता ऐकून तू अनाहुत लाजलिस,
अजून डोळ्यांसमोर आहे तो गुलाबी क्षण।
तुझा स्पर्श होता जणू स्पर्श आयुष्याचा,
हृदयात जपून ठेवला अजूनही तो हळुवार क्षण।
तुझ्या ओठांत दडलेले किती अबोलसे अर्थ,
तू न बोलताही सारे मला उमजलेले ते क्षण।
तुझ्या पैंजणांची रुणझुण ऐकत सरले आयुष्य,
चांदण्यात भिजून गेले ते निःशब्द तारकांचे क्षण।
हात-हातात-घेऊन-तू ... सोडला-निःश्वास
गोठला-हृदयात-माझ्या ... तो-विरहाचा-क्षण
भोगता-भोग्य एक झाले, गाथा संपली तिमीराची,
शमली सर्व गात्रं-गात्र, होती रात्र अमृताची।
जे का दिसते भासते, असतेच का ते सत्य?
निर्विकल्पांत गेलो जेव्हा, मिटले सर्व मिथ्य।
कोण असे ह्या ब्रह्मांडाचा अनभिषिक्त स्वामी?
आंत जाऊनी पाहिले जेव्हा, दिसलो फक्त मीच।
‘मी’स जाऊन शोधले अजून खूप खोल,
उरली जाणिव अस्तित्वाची फक्त, नव्हते कुणीच।
देखावा तो कसा होता, वर्णू कसे ते अंबर,
जणू अंबराच्याच कुशीत निजलेले एक अंबर।
शनिवार, २१/२/२६, ३:३२ PM
— अजय सरदेसाई ‘मेघ’
मिठीत तुझ्या सख्या आले उमलून सर्व गात्र,
आठवते मज अजूनही ती अमृताची रात्र।
श्वास तुझा अलवार गुंजारला कानांत,
हृदयाचे स्पंदन तुझे थरथरले देहात।
गंध आपुला मिसळला अलवार एकमेकांत,
प्रणयसुख पसरले सखोल माझ्या देहविश्वात।
विरघळले तन-मन दोन्ही त्या एका आभासात,
जीवन हे कृतार्थ झाले, निवला गूढ एकांत।
हा क्षण चिरंजीव व्हावा गोठून या क्षणात,
प्रार्थना हीच मनमथाला माझ्या मनात।
शनिवार, २१/२/२६ , १२:२५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ
लोक आपला रंग बिंबवू दुसऱ्यांवर पाहतात,
नाहक दुसऱ्या रंगात आपला रंग ठसवू पाहतात।
माझा मात्र रंग वेगळा,नितळ पाण्या सारखा,
कशातही मिसळले मला, होतो मीच तया सारखा।
जरी वेगळा मी,तरी सर्वांत मी आहे,
सांग वेड्या ती वस्तू ज्यात मी न आहे?
जाशिल कुठे पळून,लपशिल तू कोठे?
ह्या ब्रह्मांडातून साऱ्या चैतन्य माझेच वाहे।
पळून पळून थकशिल,शेवटी माझ्यातच विसावशील,
तू ना ओळखत मला तरी मी तुला ओळखून आहे ।
गुरुवार, १९/२/२६ , ८:२१ PM
अजय सरदेसाई -मेघ
उंबर्यावरील माप ओलांडून,
माझीच एक सावली होऊन आलीस,
माझ्या संसाराच्या वेलीवर,
सुखाचं फूल होऊन फुललीस.
दिवसाची सुरुवात तू,
अन् रात्रीचा अंतही तूच,
तुझ्याविना व्यर्थ आहे सारं,
असा माझा पूर्ण संसार तूच.
स्वभाव तुझा इतका प्रेमळ,
जणू अमृताची धार,
माझ्या अनेक चुका पचवूनही,
मला सावरणारी तूच माझा आधार.
संसाराच्या या व्यापात,
तू स्वतःला झोकून देतेस,
स्वप्न आमची फुलवताना,
स्वतःलाच मात्र विसरून जातेस.
दुःखांची शृंखला, जशा पर्वतांच्या राशी,
सुखांच्या सावल्याही नाही फिरकल्या मजपाशी।
चालत राहिलो जरी पायांत बोचले काटेच काटे,
मार्गांनी दिले मला फक्त जखमांचेच साठे।
चंद्रही रुसला, ताऱ्यांनीही मान फिरवली,
रात्रीच्या काळोखात माझी सावलीही हरवली।
गुंजार दाटला फक्त हुंदक्यांचा श्वासांत,
मीच माझी मूक कहाणी ऐकत राहिलो मनांत।
तरी अंतरी कुठेतरी धग एक जिवंत आहे,
काळोखाच्या गर्भातच पहाट दडून आहे।
गूरुवार, १९/२/२६ , १२:२० AM
अजय सरदेसाई -मेघ
