आपले घरटे (घर ते)
सत्यास सामोरे जाताच,बोलणेची खुंटले,
जुन्या आठवांचे उरले सागरात (आयुष्य ) शिंपले,
आयुष्याच्या जात्यात दळण झालो आपण,
सुंभ 'मी' चा गेला जळून तरी पिळ अजून उरले.
होते उबदार एक आपुले ही घरटे (घर ते),
पाखारांच्या किलबिलाटाने भरलेले घरटे (घर ते),
पंख फुटले त्यांना,गेले सोडून घरटे (घर ते),
आता उरले ते फक्त दोघांचे घरटे (घर ते).
आपले घरटे (घर ते)
सत्यास सामोरे जाताच,बोलणेची खुंटले,
जुन्या आठवांचे उरले सागरात (आयुष्य ) शिंपले,
आयुष्याच्या जात्यात दळण झालो आपण,
सुंभ 'मी' चा गेला जळून तरी पिळ अजून उरले.
होते उबदार एक आपुले ही घरटे (घर ते),
पाखारांच्या किलबिलाटाने भरलेले घरटे (घर ते),
पंख फुटले त्यांना,गेले सोडून घरटे (घर ते),
आता उरले ते फक्त दोघांचे घरटे (घर ते).
दोन शाळकरी मित्र असतात - मोहन आणि रमेश. खूप छान मैत्री असते त्यांची. एक दिवस रमेश मोहन बरोबर पैज लावतो. पैज सुद्धा साधी नव्हे, अत्यंत कठिण अशी ती पैज असते.
रमेश मोहन ला म्हणतो, "मोहन, तुला पैज लावायला खूप आवडतं ना? चल आपण एक पैज लाऊ."
मोहन कसला घाबरतोय? तातडीने तो रमेश ला म्हणतो, "हो, सांग की, काय करू? वरुण च्या सायकल ची हवा काढू की गणिताच्या बाईंचा डबा चोरून आणू?"
त्यावर रमेश हसून म्हणतो, "छे छे, हे तर खूप जुनं झालं, आणि सोपं सुद्धा. ह्यावेळेस पैज साधी नाही आहे, ह्यात तुला तुझी हुशारी वापरायची आहे, मेंदू वापरायचा आहे. आहे नं तुझ्याकडे? की घाबरलास हारशील म्हणून?
जलधारा झंकारत बरसल्या,
मन झाले चिंब।
इंद्रधनूच्या कमानीतून
उमटले निसर्गबिंब॥
स्फुरल्या मज काव्याच्या ओळी,
शब्दांना पावसाची झिंग;
नभ मेघांनी आक्रमिले,
पसरला नभी धुंद प्रेमरंग॥
वाऱ्याची कुजबुज रानात,
जणू चहाडी पानांच्या कानात;
पानांची वाढली सळसळ,
उठली चलबिचल मनात॥
वसुंधरा ही व्याली,
बियांना कोंब फुटले;
मातीचा सुगंध दरवळता,
निसर्गाचे जडत्व सरले॥
प्रेमाची धुंदी चढली,
मेघांचे मन गहीवरले;
बाहुपाशात एकमेकांच्या,
धरा नि मेघ विरघळले॥
तुझ्यावर प्रेम न करणं माझ्या हातात नाही,
तुझ्यावर प्रेम करणंही माझ्या हातात नाही।
तुझ्या एका कटाक्षाने उजळतं माझं सारं जग,
तो आनंद लपवणं माझ्या हातात नाही।
हृदयाची धडधड वाढते तू जवळ असताना,
हृदयास समजावणं माझ्या हातात नाही।
नाव तुझं ओठांवर नकळत येतंच कधी,
त्या शब्दांना आवरणं माझ्या हातात नाही।
मनास कितीदा आवरलं मी, तुला माहीत नाही,
स्वप्नांत टाळणं तुला माझ्या हातात नाही।
आठवण तुझी स्वैर वारा — झुळूक येते नि जाते,
तुझं ते येणं नि जाणं माझ्या हातात नाही।
एक क्षणाचाही निमिषार्ध तो क्षणकाळ,
त्या निमिषार्धात मी पाहिला अवकाश-काल।
काळ विरला, विरलं अवकाशही,
उरलो फक्त मी — महाकाल।
ब्रह्मांडाच्या प्रवाही स्पंदनात मीच,
आदि होतो, आहे, अंतीही मीच सर्वकाल।
ब्रह्मांडाच्या रंधा-रंध्रातून वाहतो मीच,
मी अरूप, मीच सर्वरूप — मीच अकाल।
ना स्थूल जाग, ना स्वप्न, ना सुषुप्तीचे जंजाळ,
अवस्थातीत निखळ चैतन्य —
जागृतीचा अक्षरकाल।
सोमवार, २/३/२६ , ७:४० PM
अजय सरदेसाई -मेघ
बंद १
तुझ्या नी माझ्यात कविताच एक दुवा,
मी करायची, तू वाचायची, हा खेळ हवा.
मी लिहिते, तू वाचतो,
मी रचते, तू म्हणतो,
शब्द पाझरतात, जणू पानांवर पसरतात,
तुमच्या मनाच्या कोपऱ्यात जणू हलकेच स्पर्श करतात,
खेळ सुरु राहतो — फक्त तुझा आणि माझा, आणि न कुणाचा.
बंद २
तुझ्यातली कविता हळू हळू माझ्यात मिसळते,
भावना तुझ्या, शब्द माझे,
छंद तुझे, बंद माझे.
शब्द फक्त पानांवर उमटतात,
हात कधीच भिडत नाही, पण मन जुळतात,
क्षणभर डोळ्यांतून निघालेली जाणीव हळूच मनात घर करते.
फक्त तुझ्या नी माझ्या, आणि कुणाच्या.
चंद्राने शिंपिले ताऱ्यांनी सर्व आसमंत,
दरवळली रात्र अलगद, झिरपतं चांदणं नभांत।
सानिध्य तुझे दाटले मनाच्या अंतरडोहांत,
राग कलावती ची सुरावट गुंजते दूर डोंगरांत।
सागराच्या निळडोहांत शिंपल्यात दडले मोती,
तुझ्या आठवांच्या जणू जपून ठेवल्या ज्योती।
खिडकीशी जरा घुटमळला वारा, तुझे नाव गुणगुणत,
उमटल्या पाऊलखुणा जणू तू आलीस घरात।
प्रेमाची ही प्रेमवेल चढली हृदयास वेढूनी,मी गुंतलो त्या वेलीत तुझ्या स्मरणांत बिलगूनी।
शब्द सारे विरले, उरला फक्त श्वासात गंध,अलवार तो सुगंध ठेवला मी मनात बंद।
दुपारचे जेवण झाले, आता एक डुलकी पाहिजे,
वार्याची झुळूक अंगावर अलवार फिरली पाहिजे।
डोळ्यांच्या कडा मिटताच स्वप्नांची सावली यावी,
मनाची सारी धावपळ क्षणभर थांबली पाहिजे।
आकाशी ढग तरंगती, शांत निळी ती छाया,
छपरावर पावसाची चाहूल हलकेच लागली पाहिजे।
घड्याळाचाही काटा जरा मंद फिरला पाहिजे,
या धकाधकीच्या जगातून थोडी विश्रांती मिळाली पाहिजे।
‘मेघ’ म्हणे या भरदुपारी जीवास जरा विसावा पाहिजे,
स्वप्नांच्या या सावलीत निवांत झोप लागली पाहिजे।
शनिवार, २८/२/२६ , १२:४५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ
दशके सरली तरी तुझी आठवण आली नाही,
असं असूनही तुझी आठवण कधी ओसरली नाही।
विस्मरणाचा धीर मनाला कधीच जमला नाही,
दूर असूनही तू मनातून कधी दूर झाली नाही।
काळाच्या गर्दीत मी स्वतःलाच हरवून बसलो,
मनातल्या आपल्या त्या विणीची गाठ तुटली नाही।
ओठांवर शांतता, डोळ्यांत ओल दाटून आली,
दुःखाची सल जिवघेणी तरी ओढ अंतरी विरली नाही।
‘मेघ’ म्हणे, अंतर वाढले तरी नातं तुटलं नाही,
डोळ्यांआड असूनही तू स्मरणातून गेली नाही।
शनिवार, २८/०२/२०२६ | ११:४५ PM
अजय सरदेसाई — ‘मेघ’
