साहित्य

अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?

अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?
अगं तुझ्या डोळ्यांत सगळं दिसतंय गं,
त्या नजरेत स्वप्न तरंगतंय गं,
अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?

अगं एकटीच का तू गुणगुणतेस गं,
श्वासांच्या भाषेत काही सांगतेस गं,
गालांवर उमललेलं फूल बोलतंय गं,
अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?

अगं लपून तू कटाक्ष टाकतेस गं,
भेटीच्या क्षणी का बावरतेस गं,
डोळ्यांतलं हसू उघडं पाडतंय गं,
अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?

सखि, मंद झाल्या तारका,
आता तरी येशील का?

ही रात्र रुपेरी चांदणी,
भरली मनात देखणी.
उणीव फक्त येथे तुझी,
सांग, तू येशील का?

हृदयात आहे प्रीत तुझी,
पाहतात डोळे वाट तुझी,
मनात ओढ भेटीची,
ती तू पूर्ण करशील का?

तो चंद्र तुलाच शोधतो,
सांगण्यास गुज तिष्ठतो.
माझी स्थिती ना वेगळी,
सांग, तू कधी येशील का?

हा काळ वेळ स्वप्नवत,
मन तुझ्या प्रेमात रत.
मी वाट पाहतो तुझी,
सांग तू येशील का?

सखि, मंद झाल्या तारका,
आता तरी येशील का?

रविवार, ७/६/२६ , ८:३० PM
अजय सरदेसाई

ध्रुवपद
कृपेचा हात तुझा मस्तकी, कृपादृष्टी माझ्यावरी,
भवसागर हा मी तरलो रे।
वादळे जरी घोंघावली, लाटा जरी उसळल्या भारी,
नाव माझी तुझ्यामुळे तरली रे।
डगमगली जरी ही नैया, भीती न मनी कणभर रे,
नावाडी माझ्या जीवाचा तू, माझ्या सोबत उभा रे॥

१
काळोख दाटून येता, वीजा नभी कडाडता,
तारे लपती मेघांच्या आड रे।
दिशाही हरवून जाता, वाटा धूसर होत जाता,
भरकटले मन दाही दिशांना रे।
अंतरी तुझी ज्योत जळे, मार्ग नवा उजळे,
दीप होऊन जीवनाचा तू, माझ्या सोबत उभा रे॥

तुला ते आठवेल का सारे ….. (कुणी तरी अनामिकाने खूप सुंदर लिहिलय हे)
हे गाणं सुरु होतं ते सतारीच्या एकामागून एक सुट्या-सुट्या वाजवल्रेल्या सुरांनी. त्यांतून निर्माण झालेल्या सुरावटीची पूर्तता होते ती आल्हाददायक जलतरंगाने, आणि पाठोपाठ सुमन कल्याणपूर यांच्या मधुर आवाजातला काळीज कातरणारा प्रश्न कानावर पडतो: ‘तुला ते आठवेल का सारे’.
हा प्रश्न विचारणा-या युवतीच्या आठवणीतलं हे ‘ते सारे’ म्हणजे नेमकं काय हा विचार मनात येतोय, आणि ‘सारे’ म्हणजे बरंच काही घडून गेलेलं दिसतंय एवढं जाणवतंय, तोच त्याचा पोत सांगणारे शब्द येतात:
‘दवात भिजल्या जुईपरी हे मन हळवे झाले रे’.

ह्या भळभळत्या जखमेचे हे हृदय दिवाणे आहे
हा घाव दिलेला एका नाजूक फुलाने आहे

मी मी म्हणणारा कोणी हे ठरवू शकला नाही
कोणाच्या खांद्यावरुनी कोणाचे जाणे आहे

मी फक्त पुढे आलेल्या शब्दांच्या ओळी केल्या
ही तुझी वेदना आहे.. हे तुझेच गाणे आहे

मानल्यास संधी आहे माणूस बनुन जगण्याची
नसता श्वासांचे केवळ हे येणे-जाणे आहे

कोणाच्या हृदयाला जर ही पाझर फोडू शकली
तर गझल....'गझल' आहे ही अथवा रडगाणे आहे

: महेश मोरे (स्वच्छंदी), सातारा

तुझ्याशी गुज बोलायचे आहे,
मनातले सारे सांगायचे आहे।
डोळ्यांनी डिठी-डिठी,
न बोलताच सारे सा़धले आहे।।

ओठांवरी थांबले शब्द,
श्वासांत गाणे दाटले आहे।
तुझ्या अबोल सहवासात,
मन माझे हरखून गेले आहे।।

सांज उतरता वाटेवरती,
तुझी परतण्याची वेळ आहे।
तुझ्या डोळ्यांच्या कैदेतच,
दिवस सारा सरला आहे।।

हातात हात नसतानाही,
स्पर्श तुझा जाणवला आहे।
अंतर कितीही असले तरी,
धागा मनांचा जुळला आहे।।

"मेघ" अजूनही न बोलता,
किती काही उमगले आहे।
गुज बोलण्याआधीच रे,
प्रेम मनाशी जडले आहे।।

पापणी भिजवून गेलेले
स्वप्न.....दारातून गेलेले

वाट पाहत थांबलो आपण
दूर गेले.. ऊन गेलेले

थांबवू नाही शकत कोणी
बाण शब्दातून गेलेले

केवढे होते गुलाबी ना?
नाव ओठातून गेलेले

सौख्य झाले दूर वेळेला
दुःख कुरवाळून गेलेले

जात नाहित आठवांमधुनी
लोक हृदयातून गेलेले

जन्म करणारच सुगंधी ना?
(मोगरे जवळून गेलेले)

*: महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

तू कहीही म्हण, पण तू माझं ऐक,
तू उगाच वाद घालू नकोस, माझं ऐक।।

मी शब्दांत नाही रे, हृदयाने बोलतो,
तू अर्थ शोधू नकोस, फक्त मनाने ऐक।।

कधीतरी रस्ते सारे चुकले तरी चालतील,
तू हात मात्र सोडू नकोस, एवढंच माझं ऐक।।

जग तुला हसेल कधी, कधी तुला तोडेलही,
तू स्वतःला हरवू नकोस, हे खरंच ऐक।।

थकशील तू कधी, वाट जड होईल जेव्हा,
तू हार मानू नकोस, माझा आवाज ऐक।।

चुका होतील रे, माणूस म्हणून होतातच,
तू स्वतःला शिक्षा करू नकोस, हे प्रेमाचं ऐक।।

वारा उलट्या दिशेने वाहतो कधीकधी,
तू पाठ फिरवू नकोस, दिशा बदलून ऐक।।

काय सांगू राव, काय माझं नाव,
आलो मी कुठुन, कोणतं माझं गाव।
वाटांनी माझ्या पायांना विचारलं —
कुठल्या दिशेचा तुला खरा ठाव?

काय सांगू राव, काय माझं नाव,
चेहऱ्यामागे लपला दुसरा चेहरा राव।
आरशानेही ओळख नाकारली —
सांग रे, तू चोर की साव?

काय सांगू राव, काय माझं नाव,
जगण्यासाठी रोज मांडतो नवा डाव।
कधी जिंकतो आयुष्याशी झुंजताना,
कधी स्वतःचाच होतो पराभाव।।

काय सांगू राव, काय माझं नाव,
स्वप्नांनीही केला माझ्याशी परका भाव।
कधी रंक भेटले, कधी भेटले राव —
सर्वांचे एकच — देवा, मला पाव।।

गेले ते दिवस, उरल्या फक्त आठवणी,
चंद्राच्या चांदण्यांसारख्या आपल्या मनी।
त्या आठवणींसोबत जगू — तू आणि मी।।

शब्द सारे विरून जातील काळाच्या प्रवाहात,
नातं आपलं राहील तरी एकमेकांच्या सहवासात।
हा सहप्रवास टिकवून ठेऊ — तू आणि मी।।

ऋतू जरी बदलले, वाटा जरी दूर गेल्या,
मनातली ओढ तरीही विरणार नाही।
त्या ओढीची विण जपू — तू आणि मी।।

सुखदुःखांच्या लाटांनी किनारे जरी झिजवले,
काळाच्या वादळांनी दिवस कितीही बदलले।
हातात हात घट्ट घेऊन चालू — तू आणि मी।।