साहित्य

जलधारा झंकारत बरसल्या,
मन झाले चिंब।
इंद्रधनूच्या कमानीतून
उमटले निसर्गबिंब॥

स्फुरल्या मज काव्याच्या ओळी,
शब्दांना पावसाची झिंग;
नभ मेघांनी आक्रमिले,
पसरला नभी धुंद प्रेमरंग॥

वाऱ्याची कुजबुज रानात,
जणू चहाडी पानांच्या कानात;
पानांची वाढली सळसळ,
उठली चलबिचल मनात॥

वसुंधरा ही व्याली,
बियांना कोंब फुटले;
मातीचा सुगंध दरवळता,
निसर्गाचे जडत्व सरले॥

प्रेमाची धुंदी चढली,
मेघांचे मन गहीवरले;
बाहुपाशात एकमेकांच्या,
धरा नि मेघ विरघळले॥

तुझ्यावर प्रेम न करणं माझ्या हातात नाही,
तुझ्यावर प्रेम करणंही माझ्या हातात नाही।

तुझ्या एका कटाक्षाने उजळतं माझं सारं जग,
तो आनंद लपवणं माझ्या हातात नाही।

हृदयाची धडधड वाढते तू जवळ असताना,
हृदयास समजावणं माझ्या हातात नाही।

नाव तुझं ओठांवर नकळत येतंच कधी,
त्या शब्दांना आवरणं माझ्या हातात नाही।

मनास कितीदा आवरलं मी, तुला माहीत नाही,
स्वप्नांत टाळणं तुला माझ्या हातात नाही।

आठवण तुझी स्वैर वारा — झुळूक येते नि जाते,
तुझं ते येणं नि जाणं माझ्या हातात नाही।

एक क्षणाचाही निमिषार्ध तो क्षणकाळ,
त्या निमिषार्धात मी पाहिला अवकाश-काल।
काळ विरला, विरलं अवकाशही,
उरलो फक्त मी — महाकाल।
ब्रह्मांडाच्या प्रवाही स्पंदनात मीच,
आदि होतो, आहे, अंतीही मीच सर्वकाल।
ब्रह्मांडाच्या रंधा-रंध्रातून वाहतो मीच,
मी अरूप, मीच सर्वरूप — मीच अकाल।
ना स्थूल जाग, ना स्वप्न, ना सुषुप्तीचे जंजाळ,
अवस्थातीत निखळ चैतन्य —
जागृतीचा अक्षरकाल।

सोमवार, २/३/२६ , ७:४० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

बंद १

तुझ्या नी माझ्यात कविताच एक दुवा,
मी करायची, तू वाचायची, हा खेळ हवा.
मी लिहिते, तू वाचतो,
मी रचते, तू म्हणतो,
शब्द पाझरतात, जणू पानांवर पसरतात,
तुमच्या मनाच्या कोपऱ्यात जणू हलकेच स्पर्श करतात,
खेळ सुरु राहतो — फक्त तुझा आणि माझा, आणि न कुणाचा.

बंद २

तुझ्यातली कविता हळू हळू माझ्यात मिसळते,
भावना तुझ्या, शब्द माझे,
छंद तुझे, बंद माझे.
शब्द फक्त पानांवर उमटतात,
हात कधीच भिडत नाही, पण मन जुळतात,
क्षणभर डोळ्यांतून निघालेली जाणीव हळूच मनात घर करते.
फक्त तुझ्या नी माझ्या, आणि कुणाच्या.

चंद्राने शिंपिले ताऱ्यांनी सर्व आसमंत,
दरवळली रात्र अलगद, झिरपतं चांदणं नभांत।

सानिध्य तुझे दाटले मनाच्या अंतरडोहांत,
राग कलावती ची सुरावट गुंजते दूर डोंगरांत।

सागराच्या निळडोहांत शिंपल्यात दडले मोती,
तुझ्या आठवांच्या जणू जपून ठेवल्या ज्योती।

खिडकीशी जरा घुटमळला वारा, तुझे नाव गुणगुणत,
उमटल्या पाऊलखुणा जणू तू आलीस घरात।

प्रेमाची ही प्रेमवेल चढली हृदयास वेढूनी,मी गुंतलो त्या वेलीत तुझ्या स्मरणांत बिलगूनी।

शब्द सारे विरले, उरला फक्त श्वासात गंध,अलवार तो सुगंध ठेवला मी मनात बंद।

दुपारचे जेवण झाले, आता एक डुलकी पाहिजे,
वार्‍याची झुळूक अंगावर अलवार फिरली पाहिजे।

डोळ्यांच्या कडा मिटताच स्वप्नांची सावली यावी,
मनाची सारी धावपळ क्षणभर थांबली पाहिजे।

आकाशी ढग तरंगती, शांत निळी ती छाया,
छपरावर पावसाची चाहूल हलकेच लागली पाहिजे।

घड्याळाचाही काटा जरा मंद फिरला पाहिजे,
या धकाधकीच्या जगातून थोडी विश्रांती मिळाली पाहिजे।

‘मेघ’ म्हणे या भरदुपारी जीवास जरा विसावा पाहिजे,
स्वप्नांच्या या सावलीत निवांत झोप लागली पाहिजे।

शनिवार, २८/२/२६ , १२:४५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

दशके सरली तरी तुझी आठवण आली नाही,
असं असूनही तुझी आठवण कधी ओसरली नाही।

विस्मरणाचा धीर मनाला कधीच जमला नाही,
दूर असूनही तू मनातून कधी दूर झाली नाही।

काळाच्या गर्दीत मी स्वतःलाच हरवून बसलो,
मनातल्या आपल्या त्या विणीची गाठ तुटली नाही।

ओठांवर शांतता, डोळ्यांत ओल दाटून आली,
दुःखाची सल जिवघेणी तरी ओढ अंतरी विरली नाही।

‘मेघ’ म्हणे, अंतर वाढले तरी नातं तुटलं नाही,
डोळ्यांआड असूनही तू स्मरणातून गेली नाही।

शनिवार, २८/०२/२०२६ | ११:४५ PM
अजय सरदेसाई — ‘मेघ’

मय चीज़ ऐसी है जो 'मैं' को भुला देती है,
हर इंसान को अपने रंग में रंगा देती है।

दिल के सारे शिकवे, ग़म धुएँ में उड़ा देती है,
ख़ुष्क रूह में भी जैसे नमी-सी जगा देती है।

होश वालों की दुनिया को ज़रा दूर हटा देती है,
दो घड़ी के लिए बंदे को खुदा-सा बना देती है।

कौन अपना है, कौन पराया — सब भुला देती है,
एक प्याले में सारे फ़ासले मिटा देती है।

साक़ी की एक नज़र दिल में उजाला देती है,
बुझती हुई हर लौ को फिर से जला देती है।

जब-जब ये लबों से लगी, पर्दे गिरा देती है,
अंदर की हर फ़ितरत को खुल के हवा देती है।

भेट

काळ रेंगाळला डोळ्यांच्या त्या पापण्यांवर,
स्पर्श तुझा अजुनी जिवंत माझ्या तनुवर।

तुझ्या अवचित भेटीचे क्षण मयूरपंखी,
आजही भास त्यांचा अलवार माझ्या मनावर।

पावलांत विसावले ओळखीचे सारे रस्ते,
पाऊलखुणा सांगती त्या भेटींचे किस्से वळणावळणावर।

डोळ्यांत दाटलेला तोच प्रकाश धूसरसा,
काळही विसावला त्या आठवांच्या काठावर।

भेटतोस स्वप्नांत अवचित चांदण्यांच्या राती,
शब्दांविन अर्थ स्पर्शांतच उमटवून जातोस मनावर।

जागेपणी उरते ती हळवी जाणीव पूर्ण,
आयुष्य वाहतं पुढे त्याच जाणीवेच्या आधारावर।

का हटून बसलीस, आता जाऊ दे ना,
सोड हा अबोला, आता जाऊ दे ना।

किती ताणशील टंटा, आता जाऊ दे ना,
हट्ट सोडून दे ग, आता जाऊ दे ना।

डोळ्यांतले ढग हे, आता जाऊ दे ना,
हसून जरा बोल ग, आता जाऊ दे ना।

रुसवे सगळे विसर, आता जाऊ दे ना,
माझ्या जवळी ये ग, आता जाऊ दे ना।

पूरे कर तक्रार,आता जाऊ दे ना,
का उगाच हा भार, आता जाऊ दे ना।

आठवणींचा मेळा, आता जाऊ दे ना,
कालचा तो हिशोब, आता जाऊ दे ना।

शब्द जरा कडवे, आता जाऊ दे ना,
मनातलं सगळं बोल, आता जाऊ दे ना।