साहित्य

‘प्रणाम वीरा’ हे ज्येष्ठ लेखक रामदास कामत यांचे एक प्रेरणादायी पुस्तक आहे. यात देशाचे रक्षण करणाऱ्या तसेच अतिरेक्यांचा बीमोड करणाऱ्या वीर जवानांच्या शौर्याला व त्यागाला वंदन केले आहे. या पुस्तकाचे प्रकाशन २६ जुलै २०२६ म्हणजे यावर्षीच्या ‘कारगिल विजय दिना’ दिवशी मुंबईमध्ये झाले. ‘शब्दमित्र प्रकाशन’ने हे पुस्तक वाचकांना उपलब्ध करून दिले आहे. किर्तीचक्राने सन्मानित ‘नायब सुभेदार संतोष तानाजी राळे’ हे या प्रकाशन समारंभाला प्रमुख पाहुणे म्हणून लाभले होते.

हृदयं मम लीनं हि प्रेम्णा त्वयि,
नयनं मम मग्नं हि स्वप्ने त्वयि।

(हृदय माझे लीन आहे तुझ्याच प्रेमात,
डोळेही माझे मग्न आहेत तुझ्याच स्वप्नांत।)

न कदापि मया त्वां विस्मर्तुं शक्यते,
मम प्राणगतिः सर्वदा त्वयि।

(तुला विसरणे मला कधीच शक्य नाही,
माझ्या श्वासांची प्रत्येक लय तुझ्याच ठायी।)

मृदुगन्धवहः स्नेहवायुः स्पृशन्,
मम चेतसि जागर्ति कामो त्वयि।

(तुझ्या स्नेहाचा मंद सुगंधी वारा जेव्हा स्पर्शून जातो,
मनात माझ्या तुझ्यासाठीचा प्रेमभाव जागा होतो।)

हृदयं मम लीनं हि प्रेम्णा त्वयि,
नयनं मम मग्नं हि स्वप्ने त्वयि।

(हृदय माझे लीन आहे तुझ्याच प्रेमात,
डोळेही माझे मग्न आहेत तुझ्याच स्वप्नांत।)

न कदापि मया त्वां विस्मर्तुं शक्यते,
मम प्राणगतिः सर्वदा त्वयि।

(तुला विसरणे मला कधीच शक्य नाही,
माझ्या श्वासांची प्रत्येक लय तुझ्याच ठायी।)

मृदुगन्धवहः स्नेहवायुः स्पृशन्,
मम चेतसि जागर्ति कामो त्वयि।

(तुझ्या स्नेहाचा मंद सुगंधी वारा जेव्हा स्पर्शून जातो,
मनात माझ्या तुझ्यासाठीचा प्रेमभाव जागा होतो।)

तावदानीतून प्रकाशाचा एक तिरपा कवडसा आला,
सकाळी मी भेटलो नाही, म्हणून बहुधा चालून आला।
मी उठलो की नाही, हेच पाहायला आला असेल,
निजल्या सकाळीला हलकेच जागवायला आला असेल।

त्याच्या मागे अगणित त्रसरेणू अनाहूत शिरले घरात,
तोच त्यांना घेऊन आला, कुठल्या वाटेने, कुणास ठाऊक आत!
काय त्याचा धिटपणा, न विचारता आत आला,
उपटसुंभासम शिरला, पाहुणे अनोळखी घेऊन आला।

पाल्याचे नाव - रिदीत गोडबोले
वय - ७ वर्षे

जे जे सुख आयुष्यात, ते तुला घे,
उरले दुःख वेचून घे, ते तू मला दे.

तू भरभरून घे श्रावणातील जिव्हाळा,
वैशाखाचा शुष्क तिरस्कार तू मला दे.

तू जप आठवणींत आपल्या भेटी-गाठी,
तिष्ठणारे विरहाचे ते निवडुंग तू मला दे.

पौर्णिमेची ती सुंदर चांदरात तू ठेव,
निबिड तिमिराची ती अमावस तू मला दे.

आयुष्यातले कठीण क्षण तुला झेपणार नाही,
मी जाणतो हे, ते सर्व क्षण हळूच तू मला दे.

तू जप तुझ्या ओठांवरचे ते निरागस हासू,
तुझ्यावर निर्व्याज प्रेमाचा हक्क मात्र तू मला दे.

तू दृष्टीस पडू नये म्हणून मी वळलो;
भेट आपली होऊ नये म्हणून मी वळलो.

सुंदर आठवणी मैत्रीच्या, जागृत अजून,
त्या कटू होऊ नयेत म्हणून मी वळलो.

डोळ्यांत टचकन दाटले अश्रू अनवट,
तू ते पाहू नयेत कधीच म्हणून मी वळलो.

मैत्री आपली चिंच-बोरांएवढी जुनी,
सुकली ती झाडे आता, म्हणून मी वळलो.

बिगरी, शाळा, कॉलेज केव्हाच मागे सुटले,
तरी हाक तुझी कानांत घुमते, म्हणून मी वळलो.

डोळ्यांत तुझ्या आज दिसले प्रश्न अनेक,
ते आज मी सोडवू तरी कसे, म्हणून मी वळलो.

शब्द झाले मोती...

जवळजवळ १८ वर्षांनंतर मायबोलीवरती पुन्हा लिहायला आलो आहे...

मधल्या काळात लिहीत नव्हतो, असं नाही...
पण इथे नव्हतो.

“शब्द झाले मोती” लिहायला घेतलं, त्यालाही आता १०-११ वर्षे झाली.

“शब्द झाले मोती” म्हणजे मला जे वाटतं, तेव्हा जसं वाटतं, तसंच माझं मन मी लिहितो...
कुठलाही आडपडदा नाही.
डायरी जणू माझी...

आता मागे वळून पाहताना वाटतं,
माणूस तिशीतून चाळिशीकडे येताना किती स्थित्यंतरांतून जातो...

या भागात मात्र मला चाळिशीतल्या माझ्या मनाला उमटणारे भाव शब्दांत उतरवायचे आहेत.
जसं वाटेल, तसं लिहिणार आहे...

त्याच्या बायसेप्सच्या दहापट फुगीर पण मऊसूत तिच्या केळगाभुळ मांड्यांवरून त्याचे मुख हळुवार फिरत त्रिभुज प्रदेशाच्या टोकाशी थांबले. अर्ध्या तासाच्या परिश्रमानंतर थकून; समाधानी ग्लानीतल्या तिच्या बाजूला तो कलंडला. पंचावन्न वयवर्षे झाली तरी लग्न कधी म्हणून सगळा मीडिया त्याला छळतो. मात्र त्याला आवडायच्या नानविध पदार्थांबरोबरच पुस्तकांचा फडशा पाडणाऱ्या मध्यमवयीन ममव बाया.
“बंबलवरती किती बोललीस, साठोत्तरी नव्वदोत्तरी, दिवाळी अंक, समग्र! कुशीत मात्र शांत पहुडतेस!”

हृदयात माझ्या एक डोह आहे,
त्यात साठलेला मोह आहे।

मनात दडलेला विरह आहे,
तरी ओठांवरती स्नेह आहे।

शब्दांपलीकडे एक संदेह आहे,
तरीही जगण्याचा निर्वाह आहे।

गर्दीत असूनी एकांती राह आहे,
हाच खरा जगण्याचा निग्रह आहे।

तू येता क्षणभर जवळ माझ्या,
मनात पुन्हा अभेटीचा दाह आहे।

न बोलताही कळते सारे काही,
नजरेत कुठली तरी चाह आहे।

जपले कितीतरी क्षण मनाशी,
प्रत्येक क्षणात तुझा अवगाह आहे।

हरवूनही तुला हरवले नाही,
आठवणींचाच माझा गेह आहे।

कधी चांदण्यात रात्र भिजते,
कधी मनातही विदाह आहे।