शब्द झाले मोती ३

मेघ - १

प्रिय वसुंधरे,

तू म्हणशील,
“हे ‘प्रिय’ काय रे बेफिकीर, टुकार ढगा?
एकतर तुझा स्वभावच मुळात कुठेही भरकटणारा… तुला पाहिजे तसा… स्वैर!”

पण असूदे… मी असाच.

आज मला तुझी आठवण आली.
का नाही येणार?

आषाढ सुरू होऊन दोन-तीन दिवस होऊन गेलेत…
आषाढ माझा आवडता महिना.
तू नाही का म्हणत असतेस मला—
“काळा काळा कापूस पिंजला रे…”

मी असाच अवखळ… भारदस्त…
आणि तू - हळवी.

मी कोसळलो की तू माझ्याकडे स्तब्ध होऊन पाहत राहतेस… मनापासून.
आणि मग तुझा तो अबोल मृद्गंध सगळीकडे पसरतो
हवा हवासा… मनात भिनणारा.

तूही नटतेस, हिरवा शालू परिधान करून…
आणि पुन्हा असा वेंधळा मी दिसलो,
की माझ्यावरती तू डोळे वटारून पाहतेस.

मग मीच ओशाळतो…

माझा काळा रंग तुझ्या हिरव्या शालूला शोभत नाही, असं समजून मी पांढऱ्या शुभ्र रंगाची दुलई घेऊन येतो तुझ्याकडे.

तेव्हा मात्र माझी एकच इच्छा असते,
मी सोडून तुला कोणीच पाहू नये…
तू फक्त माझीच असावी.

आपलं हे असंच असतं…

मग एखादा उनाड वारा मध्येच घोंगावतो,
विजेच्या तारा तुटतात…
तू चिंब ओली…
आणि मी धूसर, अस्पष्टसा…

मी मग दूर जाताना,
तुझ्या पानाफुलांत माझे श्वास अडकतात - अध्ये-मध्ये.

मला भास होतो…
तू आवाज देते आहेस असा.
मागे वळून पाहतो…
तर दिसते फक्त क्षितिजरेघ.
तुझ्या-माझ्यामधली…

कदाचित तुझ्याही हातात
ही क्षितिजरेघच सापडते…
माझ्या ऐवजी.

तुझाच मेघ…

-शब्दमेघ.. एक मुक्त स्वैर स्वछंदी जीवन.. (गणेशा)

मेघ २

प्रिय वसुंधरे,

आज वाटतंय… तुझ्यापाशी यावं… मनमोकळं.

तुझा हात घट्ट पकडावा,
तुझ्या मिठीत शिरावं…
शेवटच्या श्वासापर्यंत.
अस्तित्वच संपवून घ्यावं… तुझ्या मिठीत.

तुला जाणवतील माझ्या हृदयाची अनियमित स्पंदने…
मध्येच तुला तिथे चिमण्यांची किलबिल ऐकू येईल,
काही रंगीत रंगांच्या छटा मध्येच दिसतीलही…

मी मात्र डोळे बंद करून घेतलेले असतील.

बंद डोळ्यांत पाणी लगेचच साठत जातं…
आणि त्या डबडबलेल्या डोळ्यांत
किती आठवणी तरंगत असतात…
काय सांगू?

शाप आहे माझ्या डोळ्यांना…
ते उघडले की पाणी उडून जातं.

म्हणूनच कदाचित
तू हवेचं कुंपण घातलं आहेस माझ्याभोवती…माझ्याचसाठी.

पण आवडीच्या गोष्टींना
अशी कुंपणं का घालावी लागतात गं?

माहीत नाही…

पण तुझ्या वाऱ्याचे हात
तू माझ्याभोवती गुंफून ठेवलेले असतात…
मी मात्र तरीही पाझरतो…
आणि निघून जातो.

मागे उरतात फक्त
तुझ्या हिरव्याकंच गवताच्या भाळी माझ्या पाऊलखुणा…
कधी कधी…
दवबिंदू ल्यालेल्या.

तुझाच मेघ…

-शब्दमेघ.. एक मुक्त.. स्वैर.. स्वच्छंदी जीवन (गणेशा)

शब्द झाले मोती: मेघ - ३
___________________

प्रिय वसुंधरे..

मी एक ढग… साधा ढग.
तुझा ढगोबा.

कधी कधी तुझा वाऱ्याचा हात माझ्या गालावरून अलगद फिरू लागला की,
मध्येच मला आईची आठवण येते…
ती पण मला ढगोबाच म्हणायची.

तू मात्र माझी सखी… मैत्रीण.. प्रिय.

एकदा आठवतंय?
आपल्यात खूप भांडणं झाली होती… त्या समुद्रावरून.

तो अजूनही तुझ्या पायाशी लोळण घेतो बघ…

आपल्याला तसं जमत नाही.
आपला स्वभावच असा-
हट्टी.

तू म्हणतेस, मी खूप कठोर बोलतो… कधी कधी.

खरंय.

“तुझ्या-माझ्यात नातं असलं,
तरी त्यात एक व्यवहार आहे…
साधा वाटलो तरी माझ्याकडे तलवार आहे,
माझ्या तरल शब्दांनाही धार आहे…”

असंच काहीतरी मी बोलत गेलो होतो… आणि मग निघून गेलो, दूर… डोंगरापलीकडे.

मग मात्र तू रडत बसलीस.
मी पाहिलं होतं तुला…
हलकेच.
पण मी रागावलो की
माझा हि मी राहत नाही.
नंतर मात्र…
हृदयात हलकेच एक कोवळी वीज चमकते, तुझ्या ओढीची.

मग भांडणं विसरून
मी पुन्हा तुला पाहायला येतो.
तू मात्र अजूनही तशीच…
रागावलेली.

मग हलकेच
मी एखाद्या झाडावर चढून बसतो.
तू बोलत नाहीसच.
मग मी पालखी बनून येतो
तुझ्या दारी…
तुला मनवायला.
तू माझ्याकडे पाहतही नाहीस.

मग पानाफुलांत जाऊन
तुझ्यासाठी गाणं गातो…

तरी तू माझ्याकडे दुर्लक्षच करतेस.
मग वेगवेगळे आकार घेतो,
तुला हसवायला.
तू मात्र चिडलेलीच असतेस.

तुला रंगांचं खूप अप्रूप आहे,
पहिल्यापासूनच.
मग मी सूर्याकडे जातो…
त्याची मदत घेतो.
तो माझ्यावर
रंगांचा वर्षाव करू लागतो-
संध्याकाळी.

मी काळा असलो तरी मला मरून लाल रंग आवडतो…आणि तुला हिरवा.

म्हणून मी लाल रंगाचीच उधळण करतो.
तुला काय वाटतं, काय माहीत…
तू तुझ्या हिरव्या साडीत
गाल फुगवून उभी असतेस.

पण तुला माहीत आहे ना-
मला हिरवी साडी खूप आवडते, पहिल्यापासून.
मग अलगद
मी तुझ्याभोवती पिंगा घालतो…
आणि तुझे हात
माझ्या हातात घेत,
ताऱ्यांचं रूपडं बघत
तिथेच बसतो…

काहीही न बोलता.
तुझ्याचसाठी.

तुझाच मेघ…

-शब्दमेघ.. एक मुक्त.. स्वैर.. स्वछंदी जीवन.. (गणेशा)