फर्स्ट डे फर्स्ट शो मॉर्निंगलाच आज बघून आलो. थेटर फुल हाउसफुल. घरी आल्यावर बायकोने विचारले कसा होता? मी म्हणालो मस्त कडक होता. त्यावर ती म्हणाली, मी बघणार नाही तर तूच मला स्टोरी सांग.. मी विचारले दृश्यम-२ पाहिला आहेस का?.. ती नाही म्हणताच मी पाकिटातून पाचशे रुपये काढून तिच्या हातात ठेवले आणि म्हटले ताई माफ कर, हे घे पैसे आणि आधी ओटीटीवर दुसरा बघ, मग थिएटरला जाऊन तिसरा बघ..
"लय झालं, जीवच देतो आता" राजा बोलला.
"तुज्यायला..." हे अचानक पुढे सरसावले.
"अवो नाय वो, नकोऽ"
राजा दोन पावलं मागे सरला, अगदी कड्याच्या काठावर...
"मागे नोको रेऽऽ राजा..."
ह्यांच्या हातात त्याचा हात आला.
पण त्यानं झिडकारला.
"पाय बगा हो..."
झटापटीत त्याचा तोल गेला.
पकडायला गेला तर यांचा शर्ट हाती लागला.
"आयेऽऽ"
"राजाऽऽ"
क्षणभरच नजर भिडली. भयभीत. मरणासन्न.
हात गळ्याशी धरून मी धावू लागले.
कड्याखाली तो दिसेनासा झाला.
जाताना ह्यांना घेऊन गेला.
"वाचव गं मायेऽऽ"
एक किंकाळी अवकाश चिरत गेली.
बावचळलेला मी, ही एकच प्रतिमा डोळ्यांसमोर उभी रहाते, माझ्या पहिल्या विमान प्रवासाची. पहिलाच प्रवास आणि तोही परदेश प्रवास. त्यापूर्वी अखंड खानदानात कुणी परदेशात गेलं नव्हतं. त्यामुळे अप्रूप होतंच. पण नशिबाचे फासे सुलटे पडल्यानं आज विमानतळावर उभा तर होतो.
धाग्याचा विषय वाचला आणि मनात काय काय करायचं आहे आणि काय करायचं राहिलं आहे याची यादी सुरू झाली. पण ही बकेट लिस्ट नाही तर काय करायचं राहुनच गेलं अशी यादी आहे हे सारखं मनाला बजावत होतो. पण एखादी गोष्ट/ इच्छा मनात उत्पन्न झाली, आणि ती करायची पार राहुनच गेली असं का म्हणावं? करू की अजुन! इतकं काय वय झालेलं नाही की त्या रस्त्याने अजिबात जाणारच नाही. असं करत करत यादीतील बर्‍याच गोष्टींवर फुल्या मारल्या.
भाग १ - https://www.maayboli.com/node/88872
भाग २ - https://www.maayboli.com/node/88882
------------------------------------------------------------------
घटना विश्लेषण
"लेटर हाथ में था, टैक्सी गेट पर थी, जरा सी हिम्मत कर लेता, तो साली जिंदगी कुछ...."
पोस्ट ग्रॅज्युएशनसाठी मित्रांसोबत अमेरिका जायचा प्लान होता. पण तो "शाहरुख" होता. प्रेमासाठी इथेच थांबला! पुढे ते देखील बिनसले. ना प्रेम, ना करिअर..
याची त्याला खंत नव्हती. पण आज लिंकेदीनवर मित्राला करिअरची शिडी चढताना पाहिले. तेव्हा त्याला हा डायलॉग आठवला.
भाग १- स्वेच्छानिवृत्ती https://www.maayboli.com/node/88872
≠==================================
शौनकची व्यथा
इतना ना मुझ से तू प्यार बढा
के मैं इक बादल आवारा
कैसे किसी का सहारा बनू
के मै खुद बेघर बेचारा...
कथा.. कथा म्हणजे नेमक काय? घटनांची शृंखला? रंगवून सांगितलेली घटना? की आणखी काही?
कधी कधी विचार केला की अस वाटत की आपण जगत असलेले जीवन देखील कथाच असेल. कदाचित कोणी सांगितलेली, कदाचित कोणीही न सांगितलेली, कदाचित आपण स्वतःच स्वतःला सांगत असलेली नाही का? पाहाणा आपण आपल्या जगण्यातून आठवणी जमावतो, अनुभव कमावतो आणि नंतर याच आठवणींच्या जोरावर आपण आपले चारित्र्य गढतो त्या चारित्र्याच्या हिशोबाप्रमाणेच आपण आपल्या जीवनात येणारे कित्येक निर्णय घेतो, या निर्णयांचा परिणाम आपल्यापुढे नवीन आठवणी म्हणून येतो आणि हे चक्र असेच आयुष्यभर चालत राहते.
