#कथा

लाल रेषा - भाग ४

पूर्वभाग

लाल रेषा - भाग ३

पूर्वभाग

लाल रेषा - भाग २ - चकमकीनंतर

पूर्वभाग

लाल रेषा - भाग १ - पहिलं पोस्टिंग - गडचिरोली

पूर्वभाग

कथेची सुरुवात एका नक्षल-प्रभावित भागातील पोलिस कॅम्पपासून होते, जिथे वातावरण वरवर शांत असलं तरी आतून तणाव जाणवत असतो. मुख्य पात्र (अधिकारी) आणि त्याची टीम नियमित ड्युटी करत असताना एक अनपेक्षित माहिती मिळते, जंगलात संशयास्पद हालचाल सुरू आहे.

लाल रेषा - भाग १ - पहिलं पोस्टिंग - गडचिरोली

रात्रीचे साधारण साडेतीन वाजले असतील. जीपचा आवाज मुद्दाम हळू ठेवला होता. इंजिनची ती अफाट ताकद जाणीवपूर्वक दाबून धरली होती; जणू ती यंत्रणाही या परिसराच्या अघोषित नियमांना मुकाट्याने मान देत होती. या निर्मनुष्य वाटेवर 'आवाज' म्हणजे केवळ ध्वनी नसतो; तो एक धोक्याचा संकेत असतो. अंधाराच्या काळजातून कुणीतरी तुमच्या अस्तित्वाचा मागोवा घेत असतं. तुम्ही कुठे आहात, किती जण आहात आणि तुमच्या हालचालींचा वेग किती आहे, हे सगळं त्या इंजिनच्या लयीतून उलगडत असतं.

काही कथा आपण लिहित नाही , त्या आपल्याकडे स्वतः चालत येतात.

एखाद्या आठवणीच्या वळणावर, एखाद्या शांत रात्रीत, किंवा एखाद्या गाण्याच्या शब्दांमध्ये.

ही कथा मला स्फुरली ती एका गझलेमुळे.

मुनीर नियाज़ी यांची एक प्रसिद्ध गझल आहे - *हमेशा देर कर देता हूँ*.

ती गझल मी एका शांत संध्याकाळी ऐकत होतो. शब्द साधे होते, पण त्यात एक खोल वेदना दडलेली होती, आयुष्यातील त्या क्षणांची वेदना, जेव्हा माणूस योग्य गोष्ट समजतो... पण थोड्या उशिरा.

त्या गझलेतील एक भावना मनात वारंवार घुमत राहिली,की आयुष्यातील अनेक नाती, अनेक शब्द, अनेक चुकांच्या कबुली... आपण योग्य वेळी बोलत नाही.

सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग १३

पूर्वभाग

दिवस कलला होता. माळावरच्या सुकलेल्या गवताला एक प्रकारची तांबूस झाक आली होती. धुरळा उडवत जाणारी एसटी आत्ताच दिसेनाशी झाली होती आणि मागे उरली होती फक्त एक उदास शांतता.

त्या शांततेलाही जणू काही स्वतःचा एक आवाज होता. दूरवर कुठेतरी एखादा कावळा कावकाव करत होता, तर शेजारच्या काटेरी झुडपांतून एखादं चिमुकलं पाखरू पंख फडफडवत उडत होतं. उन्हाचा कडवटपणा आता ओसरत चालला होता; पण दिवसभर अंगावर बसलेली उष्णता अजूनही मातीच्या वासात रेंगाळत होती.

सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग १२

पूर्वभाग

सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ११

पूर्वभाग