लेखनसुविधा

दखल जगाने घ्यावी माझी...म्हणून रडलो
मी माझ्यावर हसणाऱ्यांना बघून रडलो

बसून हसणाऱ्यांनी वेडे मला ठरवले
फक्त एवढे चुकले की..मी उठून रडलो

तेव्हा कोठे ह्या अश्रूंना किंमत आली
मी दुनियेच्या समोर जेव्हा जपून रडलो

जमेल तितके ओठ दाबले, हसू आणले
नाही जमले तेव्हा मागे वळून रडलो

मला तसे तर दुखले-खुपले नव्हते काही
सगळे होते रडत इथे मी म्हणून रडलो

एक हुंदका दिला न मीही दिसू जगाला
जेव्हा रडलो तेव्हा डोळे मिटून रडलो

काही नव्हते तो जाताना हसला अन् मी
सारेकाही हातामध्ये असून रडलो

शर एक आला नी श्रावणाचा प्राण घेऊनी गेला,
इतिहास पुढेच घडला, दशरथाचा राम घेऊनी गेला।

शापाने केली दोघांची ताटातूट, रामास वनवास ठोठावून गेला,
पुत्रवियोग न साहवे दशरथाला, प्राण त्याचा देह सोडून गेला।

किती कठोर होती नियती, श्रावण बाळाची,
तितकीच कठोर होती नियती दशरथाची।

एक पिता रडला वनी, आपल्या पुत्राच्या शोधात,
एक पिता रडला राज्यी, आपल्या पुत्राच्या वियोगात।

एक क्षणाचा अपराध, आयुष्याची शिक्षा देऊन गेला,
शर एक, दोन पिढ्यांचा अंत करवून गेला।

ही कथा काढून टाकली आहे.
इतर सर्व लिखाण कृपया काढून टाका.

सतत ड्युआयडी द्वारे त्रास सहन करण्याची क्षमता संपली.

सकाळची धांदल सुरू झाली होती. पातेल्यात चुरचुरलेली फोडणी, सासर्‍यांची पूजा,सासूच मंद्र सप्तक ते नवर्‍याची हे कुठे ते कुठे अशी सर्वव्यापी रेंज. जोडीला ता,वा, का, आ,बा अशी सुरावट. हे ऐकतच तिचे हात यंत्रवत काम करत होते . मनात देवाची आळवणी चालू होती. सगळे उपाय करून झाले होते आणि नवीन चालू होते . पैसापरीस पैसा जात होता पण यश नव्हतेच. 

अशातच विजेसारखे ते शब्द तिच्या कानात घुसले आणि तिने विस्मयचकीत नजरेने त्याच्याकडे बघितले.

आजकाल आपण विविध समाजमाध्यमे, आंतरजाल यावर बरेच साहित्य/ लेख/ लिखाण वाचत असतो.

यावेळी त्या लेखनात आपल्याला आवडणारे, उपयुक्त, महत्वाच्या वाटणाऱ्या संदर्भाची साठवण तुम्ही कशी करता? बरेचदा हे लिखाण किंवा त्यातील संदर्भ त्यावेळी लगेच वापरात येत नाहीत. परंतु, नंतर भविष्यात एखादा लेख लिहीण्यासाठी किंवा त्या विषयाबाबत अधिक माहीती मिळविण्यासाठी हे संदर्भ उपयोगी पडतात.

असेही दिसून आले आहे की, आंतरजालावर उपलब्ध असणारे असे लिखाण किंवा त्यासंबंधीचे दुवे (link) कालांतराने निष्क्रीय होतात (उघडत नाहीत). अशावेळी तुम्ही ते साठवतानाच ती माहीती कॉपी पेस्ट करून साठवता का?

सकाळी सकाळी न्याहारी उरकून रॉबिन आणि हरिभाऊ आपल्या घरातून शेंडे साहेबांना भेटायला त्यांच्या घराकडे निघाले. कच्च्या रस्त्यावरून रॉबिन मस्तपैकी खिशात हात घालून चालत होता आणि हरिभाऊ त्याला आजूबाजूच्या परिसरात काय काय विशेष आहे हे सांगत होते. रस्त्यावरून गावातील माणसे आपापल्या शेतात काम करायला चाललेली दिसत होती. रस्त्याच्या आजूबाजूला मस्तपैकी मोठमोठी झाडे असल्याने मस्त थंडावा जाणवत होता. पुढे जाताना त्यांना गावातील लोकांची छोटी छोटी घरे दिसू लागली, ज्यामध्ये छोटस कुटुंब मावू शकेल. गाव जास्त मोठं न्हवत. हवा मस्त खेळती होती आणी वातावरण अल्हाददायक.

रेल्वे इंजिनाच्या कर्कश्य भोंग्याने रॉबिन जरासा दचकूनच जागा झाला. डोळे किलेकिले करून रॉबिनने डब्यातील खिडकीबाहेर नजर टाकली, रेल्वे कोणत्यातरी स्टेशनवर थांबली होती. रॉबिनने फलाटावर पाहिलं तर फलाटावर जास्त गर्दीपण न्हवती, तरीसुद्धा रेल्वेने हा थांबा का घेतला असं वाटून रॉबिन चरफडतच व्यवस्थित उठून बसला. अंगावर घेतलेली शाल त्याने बाजूला ठेवली आणी शरीराला आळोखे पिळोखे देत बाजूला नजर टाकली. रॉबिन रेल्वेच्या ज्या डब्यात बसला होता त्या डब्यामध्ये खूपच कमी प्रवासी बसले होते. रॉबिनच्या समोरच्या लांबलचक असलेल्या सीटवर किंवा शेजारी कोणीही बसलेले न्हवते.

गणगण गणात बोते
बोला, गणगण गणात बोते
माऊलीच या बोलामधूनी
चित्ता शांतवते
गणगण गणात बोते
बोला, गणगण गणात बोते

अजाण आणिक चंचल बालक
असे तुझा मी हे माते
तरी प्रेमाने कर हा धरुनी
योग्य पथावर मज नेते
तूच कृपाळू, तूच दयाळू
मार्ग दाविती बोल तुझे
गणगण गणात बोते
बोला, गणगण गणात बोते

गुरुमाऊली काय वर्णू मी
शब्दातीत अपुले नाते
तुझ्या कृपेने संकटातही
मनात माझ्या भय नुरते
आणिक तारुन नेती मजला
गणगण गणात बोल तुझे
माऊलीच या बोलामधूनी
चित्ता शांतवते

काल रातीला लिहून चिठ्ठी
काळीज झालं फरार
पोलीस पाटील तुमीच सांगा
कुटं करु तकरार

झोप उडाली दिवसाची अन्
राती ताल जुळंना
चाळ बोलती, त्यांचं गाणं
जीवास या उमजना

मोहीत झाले, मन हे भुलले
झाले बघा पसार
पोलीस पाटील तुमीच सांगा
कुटं करु तकरार

कोरड पडली, मनास अन्
तापली बघा हो काया
औसद तुमच्या पाशी, यावे
तुमी लवकरी राया

फित्तूर काळीज, गेलं तोडून
देहामधील करार
पोलीस पाटील तुमीच सांगा
कुटं करु तकरार