दखल जगाने घ्यावी माझी...म्हणून रडलो
मी माझ्यावर हसणाऱ्यांना बघून रडलो
बसून हसणाऱ्यांनी वेडे मला ठरवले
फक्त एवढे चुकले की..मी उठून रडलो
तेव्हा कोठे ह्या अश्रूंना किंमत आली
मी दुनियेच्या समोर जेव्हा जपून रडलो
जमेल तितके ओठ दाबले, हसू आणले
नाही जमले तेव्हा मागे वळून रडलो
मला तसे तर दुखले-खुपले नव्हते काही
सगळे होते रडत इथे मी म्हणून रडलो
एक हुंदका दिला न मीही दिसू जगाला
जेव्हा रडलो तेव्हा डोळे मिटून रडलो
काही नव्हते तो जाताना हसला अन् मी
सारेकाही हातामध्ये असून रडलो
काच दंभाची फुटावी लागते
'आपली' किंमत कळावी लागते
येत नाही शक्यतो ओठांवरी
वेदना समजून घ्यावी लागते
'आपले' मानून ना मिळते कुणी
रेघ.....हातावर असावी लागते
नेम जर असला पुढे चुकवायचा
एक मुंगी वाचवावी लागते
भेटते शेरास नंतर वाहवा
जखम आधी खोल व्हावी लागते
टेबलावर काम असते आपले
छान! मग खुर्ची म्हणावी लागते
चालणारे थांबते पाऊलही
साद हृदयातून यावी लागते
माणसाचे मूल्य कळते यारहो!
...एक व्यक्ती दूर जावी लागते
'दगड' ही बनतो जगाची देवता
फक्त त्याची वेळ यावी लागते
श्वास एक मरताना घेता आला नाही
सोबतीस पाचोळा घेता आला नाही
त्याच्या पायाखाली काटा आला ज्याला
तळहातावर काटा घेता आला नाही
तुझा फायदा फारच मोठा झाला असता
तुला फायदा माझा घेता आला नाही
याचमुळे मी स्वतःवरी नाराज राहिलो
मला स्वतःचा बदला घेता आला नाही
विकत तुझ्या हृदयाचे कप्पे घेता आले
विकत तुझा ओलावा घेता आला नाही
: स्वच्छंदी
रस्त्यावरती भिरभरणारा पाचोळा समजून मला
किती खुबीने दिलेस तू ही वाऱ्यावर सोडून मला
नकार देउन निघून गेली दूर नभाच्या पलीकडे
द्यायचाच धोका होता तर द्यायचास जवळून मला
पसंत नव्हते मला स्वतःचे अत्तरण्यासाठी सुकणे
म्हणुन बहर ओसरण्याआधी मीच दिले उधळून मला
प्रेमामधली कटू आठवण चितारलेला कागद मी
फाडा,फेका,जाळा अथवा टाका चुरगाळून मला
मरून जातिल माझ्यासोबत राहिलीच जर ....जीवनभर
अमर करा माझ्या स्वप्नांना कुणीतरी मारुन मला
जन्म थांबला एका जागी ह्याच विचारामध्ये की
जायचेच केवळ आहे हा रस्ता ओलांडून मला
पापणी भिजवून गेलेले
स्वप्न.....दारातून गेलेले
वाट पाहत थांबलो आपण
दूर गेले.. ऊन गेलेले
थांबवू नाही शकत कोणी
बाण शब्दातून गेलेले
केवढे होते गुलाबी ना?
नाव ओठातून गेलेले
सौख्य झाले दूर वेळेला
दुःख कुरवाळून गेलेले
जात नाहित आठवांमधुनी
लोक हृदयातून गेलेले
जन्म करणारच सुगंधी ना?
(मोगरे जवळून गेलेले)
*: महेश मोरे (स्वच्छंदी)*
उत्कटता शब्दांची संगत सोडत आहे बहुधा
नाते अपुल्या दोघांमधले बदलत आहे बहुधा
: mahesh more (स्वच्छंदी)
येणाऱ्या जाणाऱ्या रस्त्यावर घुटमळतो आहे
पाय तुझ्या गावाचा रस्ता शोधत आहे बहुधा
टप्प्यामध्ये आला तो तर कळेल त्याला विस्तव
तो माझ्या जगण्यास कोळसा समजत आहे बहुधा
एकेका शेराने उचकी वाढत आहे माझी
ती माझ्या गझलेचे पुस्तक वाचत आहे बहुधा
काल जिथे मी होतो पोहत तिथे आजही आहे
प्रवाहात मी उर्ध्व दिशेने पोहत आहे बहुधा
टिळा लावला पंगतीस अन् बोट सुगंधी झाले
कुणीतरी देहाचे चंदन झिजवत आहे बहुधा
14/14
काट्यांचे गजरे केले
हे वार फुलांनी अमुच्या पाठीत नेमके केले
टाळून फुले मग आम्ही काट्यांचे गजरे केले
तू पुन्हा भेटली अन् ह्या जखमेची खपली निघली
तू मीठ चोळले त्यावर... हे किती चांगले केले
दोघांस भेटले त्याची दोघांत वाटणी केली
ती सुखे घेउनी गेली, मी दुःख आपले केले
बाहुल्या नाचवत होता सत्तेच्या कळसुत्रीने
नियतीने क्षणात एका त्याचेच बाहुले केले
नशिबात दुःख आल्याने घुसमट झालेली त्याची
सांगून कुडीला मग मी आत्म्यास मोकळे केले
#स्वच्छंदी
माणसातला माणुस जागा ठेवा
तिच्या घराला चार झालरी लावा, तिच्या घराच्या खिडक्या उघड्या ठेवा
ओठ दाबुनी येइल ती भेटाया, यार! चेहरा माझा उघडा ठेवा
स्वभाव ज्याचा फार चांगला होता, आयुष्याने त्याची विट्टी केली
फार चांगले बनू नका राजेहो! बोट ठेवण्याइतकी जागा ठेवा
संकटात जो नक्की धावुन येतो खरेच त्याच्यावरती श्रद्धा ठेवा
दगड मांडुनी देव मानला आहे त्या देवाला सवा रुपाया ठेवा
दिशा योग्य आहे यत्नांची ज्याच्या, ज्याची झुंजायची तयारी आहे
काय फरक पायाचा पडतो त्याला...डावा ठेवा अथवा उजवा ठेवा
जायचे होते तुला तर जायचे होतेस ना
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)
दुःख होते द्यायचे तर द्यायचे होतेस ना
या निमित्ताने तरी तू यायचे होतेस ना
काळजाच्या आतमध्ये ठेवले होते तुला
तू मला चोरून तेथुन न्यायचे होतेस ना
पापण्यांनी पापण्यांशी बोलली असशील पण
एकदा ओठांसवे बोलायचे होतेस ना
पापण्यांतुन रोज ठिबकत राहिलो नसतोच मी
पापण्यांवर तू मला ठेवायचे होतेस ना
पावलांवर चार मी येऊन होतो थांबलो
एकतर पाऊल तू टाकायचे होतेस ना
कातरवेळी चुरगळलेली पाने वाचत गेलो
तिची आठवण काढत गेलो, स्वतःस जाळत गेलो
लाटांसोबत लढत राहिलो...जोवर सोबत होतो
तिला मिळाला काठ नदीचा अन् मी वाहत गेलो
गैरसमज झाला थोडा अन् दूर जशी ती झाली
दूर राहिलो....विरहामधली धग सांभाळत गेलो
लिहायच्या नसतातच गोष्टी सगळ्या गझलेमध्ये
म्हणून फुरसत मिळेल तेव्हा स्वतःस सांगत गेलो
खोटे बोलत गेले ते ते खूप दूरवर गेले
अन् मी होतो तिथे राहिलो..खरेच बोलत गेलो
