लोअर परळच्या 'एमराल्ड हाईट्स' टॉवरची ती चकचकीत लिफ्ट १८ व्या आणि १९ व्या मजल्याच्या मध्ये अचानक एक मोठा झटका देऊन थांबली. एसीचा सुखावणारा 'हम्म' असा आवाज बंद झाला आणि त्या सहा बाय सहाच्या स्टील बॉक्समध्ये मुंबईच्या दमट उकाड्याने आणि भयाण शांततेने प्रवेश केला.
त्या एकाच लिफ्टमध्ये चार वेगवेगळ्या जगांचे प्रतिनिधी अडकले होते.
दडलेले मनोभाव मुखवट्यापाठी
नाटकी वागणे शोभे चेहऱ्यावरती
किती सोजवळ, किती निरागस
पाही त्याची होते हमखास फसगत
मनात कटुता बोलणे तरी मधुर किती
जवळचे होऊनी वार करी पाठीवरती
ओळखण्यास चुकतो, जीवास मुकतो
जेव्हा मैत्रीच्या पोशाखात वैरी निघतो
तोंडावर वर्षाव स्तुतीसुमनांचा होतो
पाठ वळताच निंदेचा बाझार भरतो
पत ढासळते, प्रतिष्ठा धुळीस मिळते
सामील असतात त्यात आदर करणारे
वाटते कधी टर टर फाडावे हे मुखवटे
झप झप वेशीवर टांगावे त्यांची लकत्तरे
पण आपण सुध्दा कुठे आहोत वेगळे
आरसा दाखवून मन शांतपणे विचारते
अर्थात जुनीच.
----------------------------------------------
आरश्याने पाठीमागे दडवून ठेवलेला मुखवटा
दुपारी भेटला मला.
तेव्हा आरश्याचा चेहरा पडला
त्याचं बिंग फुटलं.
त्या विखुरलेल्या तुकड्यात
शंभर, हजारांच्या संख्येनं दिसत होता
एक वाकडातिकडा चेहरा
तूच आहेस ही
मुखवट्याने आरोप केला.
तो भयानक होता.
तो लाजिरवाणा होता.
तो माझाच होता.
'यासाठीच सांगत असतो
काही गुपितं गुपितंच बरी'
आरसा तुकड्यातुकड्यातून
खदाखदा हसला.
