उगवत्या सूर्याचा देश - जपान १

निवृत्त झाल्यापासून नेहमी कुठेनाकुठे भटकायचा विचार चालूच असतो. त्यामुळे जमेल तेव्हा जपानला जायचे होते. एकदा अचानक तिकिटाचे डील समोर आले आणि मी लगेच तिकिट काढून टाकले. आम्ही साधारणतः १२-१४ दिवसांसाठी प्रवास करतो, कारण २ आठवड्याच्यावर वेळ गेला की बायकोला कंटाळा येऊ लागतो आणि घराचे वेध लागतात. सुरुवातीला केसरी, वीणा वर्ल्ड यांच्याकडे चौकशी केली, पण त्यांचा कार्यक्रम मला तितकासा पसंत पडला नाही कारण आम्हाला संपूर्ण जपानी पद्धतीच्या घरात म्हणजे Ryokan मध्ये रहायचे होते, जे टूर कंपनीत शक्य न्हवते. शिवाय जमले तर मला सप्टेंबरमध्ये टोक्योत होणारी सुमो रेसलिंगची टुर्नांमेंट (Honbasho) बघायची होती आणि माझ्या पत्रमैत्रिणीला (penfriend) भेटायचे होते. म्हणून मी स्वतःच १६ दिवसांची ट्रीप आखली. पण ह्या दोन्ही इच्छा पूर्ण झाल्या नाहीत कारण Honbasho ची तिकिटे मिळणे जवळपास अशक्य आहे. पत्रमैत्रिणीने प्रत्यक्ष जपानमधून प्रयत्न केला तरीही, अगदी दबा धरून प्रयत्न केला तरीही शेवटच्या २-३ दिवसांची तिकिटे काही मिनिटातच विकली जातात. आम्ही ज्या काळात जपानमध्ये असणार होतो, नेमके तेव्हाच माझ्या पत्रमैत्रिणीची अचानक सर्जरी ठरली, त्यामुळे तिलापण भेटता आले नाही. पण विमानाची तिकिटे non-refundable असल्याने आम्ही जायचे ठरवले.

विमान निघताना जरी अर्धा तास उशीरा सुटले, तरी ते टोक्योला अगदी वेळेवर पोहोचले. बाहेर पडल्यापडल्या जाणवले म्हणजे एकदम स्मशान शांतता. जणू काही विमान तळ बंद आहे की काय असेच वाटले. पण नंतर समजले की अशी शांतता संपूर्ण जपानभर जाणवते. इथे सार्वजनिक ठिकाणी खूप कमी लोक बोलतात आणि जे बोलतात ते अगदी हळूवार बोलतात. (पुण्याच्या विद्यानंद बापटांची आठवणपण ओघाने आलीच. ) सब-वे, ट्रेन, बस, शिन्कानसेन वगैरे सर्व प्रकारे प्रवास केला, तर सगळे काही एकदम शांतपणे. तेव्हा भरपूर जाणवले की आपण स्वतःच किती मोठ्याने बोलतो ते. पूर्ण ट्रिपमध्ये मग मलापण अगदी सॉफ्ट आवाजात बोलायची सवय झाली.

दुसरी अगदी ठळकपणे जाणवलेली गोष्ट म्हणजे कमालीची स्वच्छता. मी इतके दिवस सिन्गापूरला, आतापर्यंत बघितलेला सर्वात स्वच्छ देश समजत होतो. पण जपान बघितल्यावर वाटले की ह्याचा क्लासच वेगळा आहे, इतकी स्वच्छता. नकळत टोक्यो आणि मुंबईची तुलना झाली. मुंबईकर नेहमी कारण देतात की आमची लोकसंख्या जास्त आहे म्हणून स्वच्छता कमी आहे. त्यांना सर्वांना टोक्योला पाठवले पाहिजे की आपण त्यांच्याकडून कसे शिकू शकतो ते. तसं म्हटलं तर टोक्योची लोकसंख्या ही मुंबईपेक्षा जास्त आहे, पण तरीही शहर एकदम स्वच्छ आणि चकाचक आहे.

जपानमध्ये पाऊल टाकले की २ गोष्टी न विसरता करा.
१. ATM मधून रोख रक्कम काढा. जपानमध्ये अजूनही बऱ्याच ठिकाणी रोख रक्कम घेतली जाते.
२. Suica किंवा Welcome Suica card न विसरता घ्या. (याबद्दल सविस्तर नंतर लिहितो)

आम्ही ज्या दिवशी टोक्योला पोहोचलो त्या दिवशीच मोठे वादळ तिथे आले होते, त्यामुळे बस आणि ट्रेनचे वेळापत्रक कोलमडले होते. मुख्य शहरापासून एअरपोर्ट साधारण १.५ ते २ तासाच्या अंतरावर आहे. आम्ही शिन्जुकु (Shinjuku) भागात राहणार होतो, तिथे थेट जाणारी नरिटा एक्सप्रेस त्या दिवशी बंद होती, त्यामुळे आम्हाला २ स्टॉप घेऊन ऊएनो (Ueno) वरून जावे लागले. आम्हाला ३ तासानंतरच्या ट्रेनची तिकिटे मिळाली कारण गर्दी खूप होती, पण काही इलाज न्हवता. अखेर २ तास प्रवास करून आम्ही हॉटेल वर सुखरूप पोहोचलो.

टोक्योमधील काही दृष्ये

पुढील भाग २