ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग १८

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग १७
पूर्वभाग
आरव देशमुख, डॅनियल क्रॉस आणि त्यांच्या टीमला Black Ember च्या खऱ्या मानसिक युद्धतंत्राचा उलगडा होतो. बाजारात थेट भीती निर्माण न करता, “सावधगिरी” आणि “अनिश्चितता” सामान्य वाटू लागेल इतपत पद्धतशीरपणे ती पसरवणं.
कमोडिटी अ‍ॅनालिस्ट्स, विमा कंपन्या आणि मीडिया यांच्या समन्वयातून कृत्रिम घबराट कशी उभी केली जाते, हे स्पष्ट होत असतानाच बंदरांवरील verification delays अधिकृत स्तरावर मान्य होऊ लागतात आणि बाजारातील संभ्रम वेगाने वाढतो.
दरम्यान कुर्ला रेल्वे यार्डमध्ये Black Ember ची verification sweep आणि recovery team त्यांच्या अगदी जवळ पोहोचते.
नेव्हल इंटेलिजन्सकडून आलेल्या माहितीतून देशभर प्रत्यक्ष तुटवडा नसतानाही कंपन्या आणि मोठे खरेदीदार साठेबाजी सुरू करत असल्याचं स्पष्ट होतं, आणि Black Ember चं “visual panic” मॉडेल यशस्वी होऊ लागल्याचं जाणवतं.
शेवटी आरव देशमुख एक धोकादायक counter-plan मांडतो. Black Ember च्या अल्गोरिदमलाच फसवण्यासाठी तीन वेगवेगळ्या दिशांना खोटे fragment signals सोडून त्यांना चुकीचा पॅटर्न दाखवायचा
************************************************************************************************************************
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग १८ - Phantom routes

दूर त्या अंधाऱ्या कॉरिडॉरमध्ये उभी असलेली पांढरी लॉजिस्टिक्स व्हॅन अजूनही जागची हलली नव्हती. तिचा तो बारीक कॅमेरा लेन्स प्रकाशाची परावर्तनं टिपत अत्यंत संथपणे फिरत होता.

इकडे, त्या जुन्या निळ्या मालवाहू वॅगनमधलं वातावरण आता पूर्णपणे बदललं होतं. आता चर्चा संपली होती. आता कृतीची, प्रत्यक्ष हालचालीची वेळ आली होती.

आरव देशमुख रेल्वेच्या नकाशावर पूर्णपणे झुकून उभा होता. त्याच्या डोळ्यांसमोर मालवाहू गाड्यांचे एक्झिट्स, मेन्टेनन्स कॉरिडॉर्स, बंद पडलेले ट्रॅक्स आणि कार्गो रिले लाईन्स उघड्या होत्या. त्याने नकाशावर तीन वेगवेगळ्या पॉइंट्सवर आपली बोटं ठेवली, “जर त्यांच्या अल्गोरिदमला असं वाटलं की आपले fragments स्प्लिट झालेत... तर ते आपली ताकद आणि रिसोर्सेस वेगवेगळ्या दिशांना डिव्हाईड करतील.”

कबीरच्या चेहऱ्यावर पहिल्यांदाच एक हलका, ओळखू येणारा भाव उमटला. त्याला आता आरवचा डाव अचूक समजायला लागला होता. “एक खोट्या हालचालींची साखळी.”

डॅनियल शांतपणे म्हणाला, “दुष्यंत नेहमी जुन्या कार्गो शॅडोजचा वापर करायचा.”

माया, “कार्गो शॅडोज? म्हणजे नक्की काय?”

कबीरने बाहेरच्या कॉरिडॉरकडे नजर ठेवत उत्तर दिलं, “फेक लॉजिस्टिक्स सिग्नेचर्स. प्रत्यक्षात तिथे कोणतीही हालचाल होत नसताना, सिस्टीमवर मात्र मालवाहू गाड्या धावताना दिसतात. केवळ डिजिटल चकवा!”

त्याच क्षणी मायाचा टॅब्लेट पुन्हा एकदा थरथरला. यावेळी एक व्हायरल व्हिडिओ दिसत होता. तिने पटकन तो प्ले केला. स्क्रीनवर: मुंबईच्या एका पेट्रोल पंपावर वाहनांची एक छोटीशी रांग दिसत होती. पण त्या व्हिडिओखाली ठळक अक्षरात कॅप्शन होतं “Fuel shortage begins?”
त्याखाली सेकंदासेकंदाला हजारो शेअर्स आणि लाईक्स वाढत होते.

समीरने दात ओठ खात एक शिवी पुटपुटली, “सत्यानाश! आता यंत्रणेची गरजच नाही. लोक स्वतःहूनच पॅनिक सुरू करतील.”

विनायकराव काही क्षण तो स्क्रीनवरचा व्हिडिओ पाहत राहिले. मग त्यांनी अत्यंत शांतपणे विचारलं, “प्रत्यक्षात काही तुटवडा आहे का माया? Actual shortage?”

मायाने बोटं चालवत डेटा पटकन क्रॉस-चेक केला, “नाही सर. हा फक्त एका स्थानिक डिलिव्हरीला झालेला किरकोळ उशीर आहे.”

डॅनियलने अंधारात आपला मोर्चा वळवला आणि म्हणाला, “भयाचा आभास नेहमी वास्तवापेक्षा वेगाने धावतो माया.”

बाहेर, त्या पांढऱ्या व्हॅनचा कॅमेरा पुन्हा एकदा हलला. जणू काही आतल्या हालचालींचे पॅटर्न्स आता त्यांच्या सिस्टीममध्ये अचूक टिपले जात होते.
आरवने एक क्षणही वाया न घालवता तो रग्ड लॅपटॉप खटकन बंद केला. “ठीक आहे,” तो म्हणाला. “ते बाहेरून व्हिज्युअल लॉक बिल्ड करतायत ना? मग आपण त्यांना हवे तेच व्हिज्युअल्स देऊया.”

वॅगनमध्ये काही सेकंद पूर्ण शांतता पसरली. मग आरवने नकाशावर बोट फिरवत प्लॅन सांगायला सुरुवात केली. “समीर...” “तू मेन्टेनन्स ट्रॉली घेऊन थेट इस्ट सायडिंगच्या दिशेने जाशील.”

समीर, “काय? मी... आणि तोही एकटाच?”

“हो. पण तुझ्याकडे मूळ आर्काइव्ह नसेल समीर. तुझ्या बॅगेत फक्त डिकॉय ड्राईव्ह्स -खोट्या हार्डडिस्क असतील.”

आरव मग कबीरकडे वळला, “कबीर, तू फ्रेट रिले कॉरिडॉरचा वापर कर. तुझी मूव्हमेंट पाहून त्यांच्या अल्गोरिदमला वाटेल की लॉजिस्टिकचा मुख्य फ्रॅगमेंट तूच आहेस.”

कबीरने त्याच्या डोळ्यात पाहत लगेच विचारलं, “आणि तू? तू कुठे जाणार आहेस?”

आरव काही सेकंद पूर्णपणे शांत राहिला. मग तो डॅनियलच्या चेहऱ्यावरील बदलणारे भाव पाहत म्हणाला, “मी याच वॅगनच्या आसपास उघडपणे हिंडत राहीन.”

डॅनियलचा चेहरा क्षणात बदलला, “नाही आरव, अजिबात नको!”

आरव पुढे म्हणाला, “डॅनियल, त्यांना वाटलं पाहिजे की मूळ आर्काइव्ह अजूनही याच वॅगनमध्ये, माझ्याकडेच आहे. तरच ते तुमच्या मागे न जाता माझ्या दिशेने येतील.”

माया म्हणाली, “आरव, म्हणजे तू स्वतःला आमिष बनवतोयस?”

यावेळी आरवने तिच्या प्रश्नाचं थेट उत्तर दिलं नाही. तो वॅगनच्या उघड्या दारातून बाहेर रेल्वे ट्रॅकवर कोसळणाऱ्या मुसळधार पावसाकडे पाहत राहिला. मग अगदी मंद आवाजात म्हणाला, “बाबांनी शत्रूचे पॅटर्न्स तोडले होते... आता कोणीतरी तेच पुन्हा रिपीट करायला हवं.”

... आरव देशमुख फक्त परिस्थितीवर रिअ‍ॅक्ट करत नव्हता. तो स्वतः या खेळाची पहिली चाल खेळत होता.

त्याच क्षणी बाहेरून त्या पांढऱ्या व्हॅनचं सरकतं दार उघडल्याचा एक कर्कश आवाज आला. कबीर एका क्षणात वॅगनच्या खिडकीपाशी पोहोचला. दूर कॉरिडॉरच्या काळोखात त्या व्हॅनमधून दोन माणसं खाली उतरली होती. त्यांच्या हातात कोणतंही हत्यार उघडपणे दिसत नव्हतं. अंगावर राखाडी रंगाचे रेनकोट आणि गळ्यात इंडस्ट्रियल आयडी टॅग्ज होते. दिसायला ते सामान्य कर्मचारी वाटत होते, पण ते गरजेपेक्षा जास्त सतर्क होते आणि त्यांच्या हालचाली खूप सिंक्रोनाइज्ड होत्या.

डॅनियलचा आवाज आता जवळपास कुजबुजण्याइतकाच मंद झाला, “फील्ड रिकव्हरी पेअर हे डेटा गोळा करणारे प्रोफेशनल्स आहेत.”

त्याच वेळी मायाच्या टॅब्लेटवर दुसरा एक फ्लॅश अलर्ट चमकला ब्रेकिंग: पश्चिम किनारपट्टीवरील अनेक पेट्रोल पंपांवर लोकांची प्रचंड गर्दी. इंधन खरेदीसाठी झुंबड.

समीरचा चेहरा पूर्णपणे पांढरा पडला, “आरव, हे खूप वेगाने वाढतंय... परिस्थिती हाताबाहेर चाललीये.”

विनायकराव काही क्षण काहीच बोलले नाहीत. त्यांनी वॅगनच्या अंधारातून आरवच्या डोळ्यात थेट पाहिलं आणि गंभीर आवाजात विचारलं, “आरव, जर तुझा हा खोट्या सिग्नल्सचा प्लॅन काम नाही केला... तर?”

आरवने बाहेर उभ्या असलेल्या त्या पांढऱ्या व्हॅनकडे आणि त्या दोन माणसांकडे पाहिलं. मग अत्यंत शांत, थंड आवाजात म्हणाला, “तर... त्यांना मूळ पॅटर्न मिळेल. आणि आपला खेळ संपेल.”

आता वॅगनमधल्या प्रत्येकाला एक गोष्ट अगदी स्पष्ट समजली होती, वेळ वाळूसारखी हातातून निसटत चालली होती.

समीर नायर अत्यंत थरथरत्या हाताने त्या खोट्या हार्डडिस्क आपल्या जॅकेटच्या आतल्या खिशात कोंबून ठेवत होता. कबीर वॅगनच्या फटीतून बाहेर पाहत कारशेडमधून पळून जाण्याचे मार्ग मनातल्या मनात मॅप करत होता. माया सेन तिची बोटं स्क्रीनवर वेगाने चालवत पेट्रोल पंपावरच्या आणि पोर्टवरच्या लाईव्ह फीड्स मॉनिटर करत होती.

पण वॅगनच्या अगदी दुसऱ्या टोकाला... डॅनियल क्रॉस मात्र एका जागेवर खिळल्यासारखा स्थिर उभा होता. त्याची ती तीक्ष्ण नजर आजूबाजूच्या गोंधळावर नव्हती, ती फक्त आणि फक्त आरव देशमुखवर खिळली होती.

आरवने नकाशावरून मान वर केली आणि डॅनियलची ती गंभीर नजर टिपली. “काय?” आरवने विचारलं.

डॅनियल काही सेकंद काहीच बोलला नाही. त्याचे ओठ हलले, पण शब्द बाहेर पडले नाहीत. तितक्यात दूरवरून एक लोकल ट्रेन रुळांवरून प्रचंड आवाजात गर्जत निघून गेली. त्या आवाजाचा प्रतिध्वनी शांत झाल्यावर डॅनियल अत्यंत संथ पावलांनी आरवच्या जवळ आला.

तो अगदी खालच्या, गंभीर आवाजात म्हणाला, “आरव, तुझ्या बाबांबद्दल... दुष्यंतबद्दल एक अशी गोष्ट आहे...” “...जी मी तुला खूप वर्षांपूर्वी, हा सगळा खेळ सुरू व्हायच्या आधीच सांगायला हवी होती.”

त्या निळ्या वॅगनमध्ये क्षणात शांतता पसरली. मायाने काय घडतंय हे कळायच्या आतच आपला टॅब्लेट हळूच टेबलावर खाली ठेवला. कबीरने बाहेरच्या कॉरिडॉरवरची आपली नजर आणि बंदूक न हटवता, मागचं संभाषण कान देऊन ऐकायला सुरुवात केली.

आरवचा श्वास एकदम मंद झाला. त्याच्या डोळ्यांत हजारो प्रश्न होते, “डॅनियल? नक्की काय घडलं होतं?”

डॅनियलचा चेहरा आता थकलेला दिसत होता. जणू काही तो हे एक वाक्य, हे भयंकर सत्य अनेक वर्षांपासून स्वतःच्या मनात दाबून ठेवत होता आणि आज ते शेवटी बाहेर पडत होतं. “नोव्होरोसिस्क टर्मिनल... रशिया.” “ती पहिलीच वेळ होती आरव... जेव्हा दुष्यंतला हा पॅटर्न पहिल्यांदा दिसला होता.”

डॅनियलच्या डोळ्यांसमोर जुन्या आठवणींचे तुकडे चमकू लागले. रशियातलं ते बर्फाच्छादित, गोठलेलं ऑईल टर्मिनल. समुद्रावरून येणारे दाट धुके. कंटेनर्सवर पडलेले फ्लडलाईट्स. आणि आपत्कालीन टँकर्सची सुरू असलेली पडताळणी.

तो पुढे म्हणाला, “त्या वेळी 'ब्लॅक एम्बर' आजच्यासारखं अवाढव्य आणि अक्राळविक्राळ नव्हतं, केवळ काही छोटे कमोडिटी डेस्क... काही विमा कंपन्या... आणि काही संधीसाधू लोक एकत्र आले होते.”

विनायकराव एका कोपऱ्यात उभे राहून अत्यंत शांतपणे हे ऐकत होते.

डॅनियल पुढे सांगू लागला, “तिथे एका टँकरमधलं तेल दूषित झाल्याची एक साधी अफवा पसरवली गेली. आणि त्या एका अफवेने संपूर्ण प्रादेशिक शिपिंग मार्केटमध्ये घबराट निर्माण केली.” “विमा कंपन्यांनी क्लिअरन्स थांबवले.” “आणि आंतरराष्ट्रीय बाजारात ऑईल पोझिशनिंग अचानक बदललं.”

माया अत्यंत धीम्या आवाजात कुजबुजली, “ब्लॅक एम्बरचा भीती विकून कमवलेला पहिला नफा.”

डॅनियलने अंधारातच आपली मान हलकीशी डोलावली, “आणि नेमकं तिथेच तुझ्या बाबांना, दुष्यंतला काहीतरी गंभीर चुकीचं घडतंय याची जाणीव झाली.” तो आरवच्या अगदी जवळ गेला आणि त्याच्या डोळ्यात पाहत म्हणाला, “ती ऑईल दूषित झाल्याची अफवा बाजारात बाहेर येण्यापूर्वीच... काही विशिष्ट कमोडिटी डेस्कवर मोठ्या प्रमाणावर आर्थिक hedge movement सुरू झालं होतं. म्हणजे बातमी येण्याआधीच काहींना ती ठाऊक होती.”

आरवचा श्वास आता जड झाला होता. कारण जे २५ वर्षांपूर्वी रशियात घडलं होतं, तोच पॅटर्न आज जेएनपीटी आणि मुंबईच्या पेट्रोल पंपांवर पुन्हा एकदा रिपीट होत होता.

डॅनियलचा आवाज अधिक गंभीर झाला, “त्या रात्री नोव्होरोसिस्कच्या बंदरावर उभं राहून दुष्यंतने मला एक वाक्य सांगितलं होतं, जे माझ्या डोक्यात कायमचं कोरलं गेलं, ‘डॅनियल, हे लोक माहितीवर नियंत्रण ठेवत नाहीत...’ ‘...हे लोकांच्या रिअ‍ॅक्शन टायमिंगवर नियंत्रण ठेवतात.”

बाहरच्या कॉरिडॉरमध्ये लोखंडी पत्र्यांवर पावसाचे थेंब जोरात आदळत होते. ती पांढरी व्हॅन अजूनही तिथेच, स्थिर उभी होती.

डॅनियलचा आवाज आता आणखी मंद, आणखी जड झाला होता, “आमच्याकडे काही महत्त्वाच्या राउटिंग फाइल्स होत्या. पण आमच्याकडे कोणताही ठोस पुरावा नव्हता... होते ते फक्त तेच पॅटर्न्स.” तो काही सेकंद थांबला, “आणि मग अचानक आम्हाला जाणवलं... की कोणीतरी पुढे आमची वाट पाहतंय.”

कबीरचा चेहरा एकदम थंड पडला, त्याने विचारलं, “इंटरनल लीक? तुमच्यातल्याच कोणीतरी दगा दिला होता?”
डॅनियलने नकारार्थी मान हलवली, “नाही कबीर, कोणताही लीक नव्हता. ते होतं... प्रोबेबिलिटी मॉडेलिंग."

समीर पूर्णपणे गोंधळला. डॅनियल अत्यंत शांतपणे पुढे सांगू लागला, “ते लोक आपल्याला शोधण्यासाठी फक्त कॅमेऱ्यांवर अवलंबून नव्हते समीर. ट्रेनिंग घेतलेले ऑपरेटर्स घाबरल्यावर panic मध्ये नेमके कुठे पळतात... कोणत्या गल्लीचा वापर करतात... हे ते आधीच प्रेडिक्ट करत होते.”

विनायकराव एका कोपऱ्यातून मंद आवाजात म्हणाले, “Fastest exit, Lowest visibility route, Most likely movement.”

डॅनियलने हलकी मान डोलावली, “आणि आम्ही नेमकं तसंच केलं. आम्ही त्यांच्या त्याच तर्काच्या जाळ्यात अडकलो.” त्याने काही क्षणांसाठी आपले डोळे मिटले, जणू २५ वर्षांपूर्वीचा तो भयंकर क्षण अजूनही त्याच्या मनात संपला नव्हता. “त्या रशियन टर्मिनलमध्ये बाहेर पडण्यासाठी तीन एक्झिट्स होते. मी ईस्ट मेन्टेनन्स कॉरिडॉर पकडला... आणि दुष्यंत वेस्ट कंटेनर लेनच्या दिशेने गेला.”

आरवचा आवाज आता जवळपास कुजबुजण्याइतकाच मंद झाला होता, “मग? मग काय झालं डॅनियल?”

डॅनियल काही सेकंद उत्तर देऊ शकला नाही. त्याचे ओठ थरथरले. मग तो हळूहळू म्हणाला, “तो तिथेच थांबला नाही आरव. तो मुद्दामहून शत्रूच्या समोर... व्हिझिबल झाला.”

वॅगनमध्ये पुन्हा एकदा पूर्ण शांतता पसरली. डॅनियल पुढे सांगू लागला, “त्याने जाणीवपूर्वक चुकीचा मूव्हमेंट पॅटर्न तयार केला. कंटेनर्स अ‍ॅक्टिव्हेट केले, तिथल्या इमर्जन्सी लाईट्स ट्रिगर केल्या आणि फॉल्स कार्गो रिले सुरू केला.”

कबीरच्या डोळ्यांत एकाएकी जाणीव चमकली, तो ओरडला, “कार्गो शॅडो...”

डॅनियलने हलकी मान डोलावली, “हो. त्याने मला वाचवण्यासाठी शत्रूच्या संपूर्ण पाठलागाची दिशा स्वतःकडे वळवून घेतली.”

दूर कॉरिडॉरच्या अंधारात, त्या पांढऱ्या व्हॅनच्या जवळ कोणाच्या तरी मिलिट्री बुटांचा जड आवाज घुमला. खट... खट...

पण वॅगनच्या आत मात्र आता कोणीच जागचं हललं नाही. सगळं काही गोठून गेलं होतं.

डॅनियलचा आवाज आता पुरता तुटत चालला होता, त्याच्या गळ्यात अश्रू दाटून आले होते, “मी दुष्यंतला वाचवण्यासाठी मागे वळलो होतो आरव... पण त्याने वळून माझ्याकडे पाहिलं नाही. तो फक्त एकदाच ओरडला, ‘डॅनियल, कीप मुव्हिंग! पळत राहा!”

तो काही सेकंद शांत राहिला, भूतकाळातील तो भयंकर थरार पुन्हा अनुभवत म्हणाला, “त्या रात्री तुझ्या बाबांनी एक खूप मोठा जुगार खेळला होता... आणि त्या जुगारात ते स्वतः हरले.”

आरव भावनाविवश झाला, त्याच्या डोळ्यांतून पाणी वाहू लागलं. सुरुवातीपासून दुष्यंत देशमुख जो एक हुशार मास्टरमाइंड वाटत होता. तो आज पहिल्यांदा आरवला एक सामान्य, आपल्या मित्रासाठी जीव देणारा माणूस वाटत होता.

डॅनियलने हळूहळू आपले थकलेले डोळे आरवच्या चेहऱ्यावर स्थिर केले, “त्या रात्री मरण्यापूर्वी दुष्यंतने माझ्याकडून एक वचन घेतलं होतं... की मी तुझ्या कुटुंबाजवळ, कधीच परत जायचं नाही.”

मायाचा श्वास छातीतच अडकला, तिच्या तोंडून शब्द फुटत नव्हते.

डॅनियल पुढे म्हणाला, “त्याला नीट माहीत होतं आरव... जोपर्यंत या डेटाचे विस्कटलेले तुकडे एकमेकांपासून वेगळे आहेत, तोपर्यंतच तुझं कुटुंब या जगात सुरक्षित आहात.

त्याच क्षणी, वॅगनच्या उघड्या दाराबाहेरून अचानक वॉकी-टॉकीच्या रेडिओ स्टॅटिकचा कर्कश आवाज घुमला. ते राखाडी रेन जॅकेट्स घातलेले दोन्ही एजंट्स आता थेट या निळ्या वॅगनच्या दिशेने पुढे सरकत होते.

कबीर एका सेकंदात खिडकीपाशी गेला, त्याने बंदूक लोड केली, “त्यांनी शोध मोहीम सुरू केलीये. They’ve started the sweep.”

बाहेरून एका शक्तिशाली फ्लॅशलाईटचा पांढरा प्रकाश वॅगनच्या गंजलेल्या लोखंडी भिंतीवरून फिरला. खिडकीच्या फटीतून तो उजेड आतल्या काळोखाला चिरत गेला.

कबीर अत्यंत धीम्या आवाजात कुजबुजला, “क्लोज स्वीप... ते अगदी दारापाशी आहेत.”

त्या शब्दांनंतर, डॅनियल क्रॉस अचानक एका झटक्यात पुढे आला. त्याने आरवच्या हातातून तो रग्ड लॅपटॉप आपल्या ताब्यात घेतला.
आरव फुसफुसला, “डॅनियल... काय करतोयस?”

डॅनियलने वळून त्याच्याकडे पाहिले. सुरुवातीपासून त्याच्या चेहऱ्यावर दिसणारा तो अपराधीपणाचा भाव आता पूर्णपणे गायब झाला होता. तिथे होता फक्त एक शांत, खंबीर आणि अटळ निर्णय. “नोव्होरोसिस्कमध्ये आरव...” “...दुष्यंतने शत्रूच्या संपूर्ण पाठलागाची दिशा स्वतःकडे वळवली होती.”

डॅनियल लॅपटॉप घेऊन पटकन वॅगनच्या कोपऱ्यात बसवलेल्या एका जुन्या, गंजलेल्या मेन्टेनन्स रिले बॉक्सपाशी गेला. त्याने एका झटक्यात तो गंजलेला पत्रा उचकटून काढला. आत रेल्वेच्या जुन्या मालवाहू गाड्यांची सिग्नल वायरिंग्स पसरलेली होती.

कबीरचा चेहरा एका क्षणात पांढराफटक पडला, “डॅनियल! वेडा झालास का? तू काय करतोयस नक्की?”

डॅनियलने त्याच्या प्रश्नाचं उत्तर दिलं नाही. त्याने लॅपटॉपच्या बाजूला जोडलेलं एक छोटं, एन्क्रिप्टेड रिले मॉड्युल खेचून बाहेर काढलं. आरव एकदम सावध झाला. कारण त्याला नेमक्या याच क्षणी दुष्यंतच्या डायरीतील ते जुने नोट्स आठवले होते, 'कार्गो शॅडोज' ची अंतिम पायरी. डॅनियलने ते डिजिटल मॉड्युल थेट रेल्वेच्या सिग्नल वायरमध्ये खोचलं.

त्याच सेकंदाला, दूर कॉरिडॉरमध्ये उभ्या असलेल्या त्या पांढऱ्या व्हॅनच्या कॅमेऱ्याचा अ‍ॅंगल हलकेच बदलला. व्हॅनच्या आत बसवलेले मॉनिटर्स तांबड्या रंगाने लुकलुकू लागले. जणू काही त्यांच्या संपूर्ण नेटवर्कला कुर्ल्याच्या कारशेडमधून एक डेटा मूव्हमेंट जाणवली होती.

डॅनियलने जोडलेलं ते मॉड्युल पूर्ण ताकदीने अ‍ॅक्टिव्हेट झालं आणि कुर्ल्याच्या त्या संपूर्ण रेल्वे मेंटेनन्स ग्रिडमध्ये जणू एक डिजिटल भूकंप आला.
वर्षानुवर्षे धूळ खात पडलेले जुने मालवाहू गाड्यांचे freight relay pings अचानक जिवंत झाले. ते सिग्नल एकाच वेळी वेगवेगळ्या दिशांना वेगाने बाऊन्स होऊ लागले.

पहिली दिशा - ईस्ट सायडिंग . दुसरी दिशा - डेड कंटेनर लेन, तिसरी दिशा - वेस्ट रिले ट्रॅक.

कारशेडच्या मुख्य सर्व्हरवर एकाच वेळी तीन वेगवेगळे मूव्हमेंट सिग्नेचर्स चमकू लागले. जणू काही तीन वेगळ्या टीम्स तीन वेगवेगळ्या दिशांनी एकाच वेळी पळत सुटल्या आहेत. ब्लॅक एम्बरच्या सिस्टीमसाठी हे तीन वेगवेगळे आणि अत्यंत हुशार फॉल्स ट्रेल्स होते.

कबीर खिडकीच्या आडोशाने बाहेर पाहत होता, त्याच्या डोळ्यांत अचानक एका जाणीवेची चमक आली. तो स्वतःशीच कुजबुजला, “फँटम रूट्स... आभासी वाटा.”

डॅनियलने रचलेल्या या चक्रव्यूहाचा परिणाम वॅगनच्या बाहेर तात्काळ दिसून आला. त्या पांढऱ्या हाय-टेक व्हॅनच्या स्क्रीनवर हे तीन फँटम रूट्स दिसताच, बाहेर उभ्या असलेल्या राखाडी जॅकेट्स घातलेल्या एजंट्समध्ये एक सेकंदाची हलकी गडबड झाली. त्यांच्या कानावरच्या ऑपरेटर हेडसेटमधून काहीतरी तातडीचे आदेश सुटले.

त्या ग्रे जॅकेट्समधला एक धिप्पाड माणूस वॅगनच्या मुख्य दाराकडे येता येता अचानक थांबला. त्याने हातातलं शस्त्र घट्ट पकडलं आणि तो वॅगन सोडून थेट पश्चिमेकडच्या त्या अंधाऱ्या वेस्ट लाईनच्या दिशेने वेगाने वळला. डॅनियलचा खोटा सिग्नल काम करत होता. शत्रूचा पाठलाग विखुरला जात होता.

तो दुसरा राखाडी रेन जॅकेट घातलेला एजंट अजूनही अजिबात न डगमगता सरळ या निळ्या वॅगनच्याच दिशेने चालत येत राहिला.
डॅनियलचा चेहरा एकदम पडला, “त्यांनी स्वतःला स्प्लिट केलं.”

समीर अत्यंत भीतीने कुजबुजला, “म्हणजे त्यांनी आपल्या फँटम सिग्नल्सवर पूर्ण विश्वास ठेवलेला नाही.”

“ते कधीच कोणावर पूर्ण विश्वास ठेवणारही नाहीत समीर,” डॅनियल म्हणाला. त्याच्या हाताला हलकासा कंप सुटला होता, पण त्याची नजर मात्र स्थिर होती. “'ब्लॅक एम्बर' हे केवळ गणिताच्या निश्चिततेवर चालतं... आंधळ्या विश्वासावर नाही.”

बाहेरून पुन्हा एकदा रेडिओ स्टॅटिकचा कर्कश आवाज घुमला, “Possible relay movement west corridor…”

बाहेर उभी असलेली ती पांढरी व्हॅन एका झटक्यात रिव्हर्स झाली, टायरचा आवाज झाला. पण ती तिथून पूर्णपणे निघून गेली नाही. ती वॅगनच्या मुख्य दारावर आणि पळून जाण्याच्या वाटेवर अजूनही पाळत ठेवून होती.

कबीरने खिडकीच्या कडेला हात टेकवत मंद आवाजात म्हटलं, “ते half-commit करतायत. पूर्ण ताकद एकाच जागी लावत नाहीयेत.”

डॅनियलने अंधारातच आपली मान हलकीशी डोलावली. मग त्याने खाली पडलेली ती जड मालवाहू बॅग आपल्या खांद्यावर अडकवली. आरव ताडकन पुढे सरकला, त्याने डॅनियलचा हात घट्ट धरला, “डॅनियल, नाही! मी तुला असा बाहेर मृत्यूच्या जबड्यात जाऊ देणार नाही.”

डॅनियल काही सेकंद अत्यंत मायेने आणि गंभीरतेने आरवच्या चेहऱ्याकडे पाहत राहिला. मग तो अतिशय शांत, धीरगंभीर आवाजात म्हणाला, “आरव, तुझ्या बाबांनी... दुष्यंतने त्या गोठवणाऱ्या रशियन रात्री मला केवळ वाचवलं नव्हतं रे...त्यांनी मला एका योग्य दिशेला ढकललं होतं, जेणेकरून मी आजच्या या दिवसासाठी जिवंत राहू शकेन.”

बाहेर कोसळणाऱ्या पावसाचा आणि लोखंडी छतावर आदळणाऱ्या थेंबांचा आवाज आता आणखीनच वाढला.

डॅनियलने आपला हात आरवच्या खांद्यावर ठेवला आणि पुढे म्हणाला, “त्या रात्री दुष्यंतची वेळ होती, आज... आता तुझी वेळ आहे. आणि तुझी ही वेळ शत्रूचा फक्त पॅटर्न समजून घेण्याची नाहीये आरव... तर तो पॅटर्न कायमचा तोडण्याची आहे.”