सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ८

सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग १
सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग २
सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग 3
सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ४
सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ५
सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ६
सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ७

पूर्वभाग

देशमुख इराची कडक चौकशी सुरू करतात. चौकशीदरम्यान रिया आणि इरात त्या रात्री कारमध्ये तीव्र वाद झाल्याचे उघड होते; रिया तिच्या भूतकाळाबद्दल चौकशी करत होती आणि सत्य जाणून घेण्याचा हट्ट धरून बसली होती.
दरम्यान सापडलेल्या फोनच्या फॉरेन्सिक तपासातून एक जुना धागा समोर येतो—इराचा माजी ड्रायव्हर रमेश. पोलिस त्याला शोधून काढतात, आणि चौकशीदरम्यान तो कबूल करतो की त्या रात्री इराचा घाईघाईचा फोन आल्यावर तो पेनजवळ गेला होता—पण तो पोहोचेपर्यंत उशीर झाला होता.
*************************************************************************************************************************

भाग ८ — काळोख्या रात्रीचं भयाण सत्य

रमेशचे शब्द खोलीतल्या हवेत एखाद्या जड धुक्यासारखे रेंगाळत राहिले, “…त्या रात्री काहीतरी खूप भयंकर घडलं होतं.”

देशमुख खुर्चीत मागे रेलले होते. त्यांचा चेहरा निर्विकार होता.
“रमेश… मला तुझे अंदाज नको आहेत. जे पाहिलंस, ते जसं आहे तसं सांग.” देशमुख म्हणाले.

रमेश पुटपुटला, “…मी ब्लँकेट उघडलं नाही, साहेब.”
“पण का?” कदमने मध्येच विचारलं.

रमेशने क्षणभर डोळे मिटले, जणू तो तो प्रसंग पुन्हा डोळ्यासमोर पाहत होता. “मॅडमने मला उघडूच दिलं नाही. त्या म्हणाल्या— ‘रमेश, तू यातलं काहीच पाहायचं नाहीये.’”

देशमुखांनी टेबलावरची फाईल संथपणे बंद केली. खोलीतला ताण आता असह्य झाला होता. “मग पुढे काय झालं?”

रमेशचा आवाज आता थरथरू लागला होता, “आम्ही गाडी मुख्य रस्त्यापासून लांब, जंगलाच्या दिशेने आत नेली. तिथे पोहोचल्यावर मॅडमने मला गाडी बंद करायला सांगितली. त्या स्वतः मागचा दरवाजा उघडायला गेल्या आणि ते ब्लँकेट बाहेर ओढू लागल्या.”

देशमुख किंचित पुढे झुकले. “तू मदत केलीस?”

“नाही, साहेब!” रमेशने घाईघाईने मान हलवली. त्याच्या आवाजात आता स्पष्ट भीती होती. “मी काहीच केलं नाही. त्या ब्लँकेट बाहेर काढत होत्या आणि… अचानक त्या थांबल्या.”

“का?”

रमेशने वर पाहिलं. त्याच्या चेहऱ्यावरचा घाम आता स्पष्ट दिसत होता. “…त्यांना आवाज ऐकू आला. जंगलात काहीतरी हालचाल झाली असं त्यांना वाटलं.”

खोलीतलं वातावरण क्षणभर गोठल्यासारखं झालं. देशमुखांच्या मनात एक शंका चमकून गेली. त्यांनी रमेशच्या डोळ्यांत डोळे घालून विचारलं:

“रमेश… नीट आठवून सांग. त्या वेळी ब्लँकेटमध्ये जे होतं… ते हललं होतं का?”

हा प्रश्न ऐकताच रमेशचा चेहरा पूर्णपणे पांढरा फिकट पडला. त्याचे डोळे विस्फारले गेले. काही क्षण तो फक्त श्वास रोखून देशमुखांकडे पाहत राहिला. त्याचे शब्द जड झाले होते.

अखेर त्याच्या ओठांतून ते थरथरते शब्द बाहेर पडले—
“…साहेब… मला वाटतं… ती अजून जिवंत असावी.”

खोलीतली हवा जणू एका क्षणासाठी थिजली. कदमने आश्चर्याने देशमुखांकडे पाहिलं.

देशमुख टेबलावरून थोडे पुढे झुकले आणि थेट त्याच्या डोळ्यांत पाहत विचारू लागले, “रमेश… नीट आठवून सांग. नक्की काय पाहिलंस?”
“ब्लँकेट हललं होतं का?”

रमेश क्षणभर स्तब्ध झाला. त्याच्या डोळ्यांसमोर तो काळोख आणि ते हलणारं ब्लँकेट पुन्हा आलं असावं. त्याने अत्यंत हळूवारपणे मान डोलावली, “…हो, साहेब.”

खोलीत पुन्हा एकदा भयाण शांतता दाटली. जणू भिंतीही ते सत्य ऐकायला श्वास रोखून उभ्या होत्या. देशमुखांनी आपला आवाज खालच्या पट्टीत नेत विचारलं, “ते पाहून मॅडमने काय केलं?”

रमेशने आपली नजर जमिनीवर खिळवली. “त्या… त्या खूप घाबरल्या होत्या.”
“…त्या झटकन मागे सरकल्या. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र भीती होती. त्या मला म्हणाल्या— ‘रमेश, आपल्याला हे पटकन उरकायचं आहे . वेळ नाहीये आपल्याकडे!’”

देशमुखांनी विचारलं—“काय करायचं?”

रमेशच्या कपाळावर घामाचे थेंब साचू लागले. त्याने थरथरत्या हाताने कपाळ पुसलं. “…त्या गाडीच्या डिकीकडे धावल्या.”

कदम आता सावध झाला, त्याने खुर्ची थोडी पुढे सरकवली. “डिकीमध्ये काय होतं?”

रमेशचा आवाज आता जवळजवळ लोप पावत चालला होता. एका कुजबुजीसारखे शब्द बाहेर पडले, “…एक कॅन होता.”

“कसला कॅन?” देशमुखांनी लगेच विचारलं.

“…पेट्रोलचा.”

हे शब्द उच्चारताच कदमच्या कपाळावर आठ्या पडल्या. देशमुख मात्र डोळ्यांची पापणीही न लववता रमेशच्या हालचाली टिपत होते. त्यांनी शांतपणे विचारलं, “मग?”

रमेशने आपले डोळे घट्ट मिटून घेतले, जणू त्याला तो पुढचा देखावा पाहायचा नव्हता. “मॅडमने मला बाजूला उभं केलं.”
रमेशचा संपूर्ण देह थरथरू लागला, “…त्या… त्या ब्लँकेटवर पेट्रोल ओतायला लागल्या.”

कदमचा श्वास क्षणभर रोखला गेला. पण देशमुख अजूनही विचलित झाले नव्हते. त्यांनी अत्यंत संयमाने पण तितक्याच ठामपणे विचारलं, “रमेश, मला पुन्हा सांग… पेट्रोल ओतत असताना त्या ब्लँकेटमध्ये पुन्हा हालचाल झाली का?”

हा प्रश्न रमेशच्या काळजाला जाऊन भिडला . त्याच्या चेहऱ्यावरची भीती आता निराशेमध्ये बदलली होती. तो शब्द शोधू लागला, पण कंठातून फक्त एकच शब्द फुटला— “…हो.”

पुन्हा एकदा तीच जड शांतता. देशमुखांचा आवाज आता दगडासारखा कठोर झाला होता, “याचा अर्थ, रिया जिवंत होती.”

रमेशने डोकं खाली घातलं. तो स्वतःशीच पुटपुटला, “…कदाचित.”

देशमुखांनी टेबलावर आपलं बोट आपटलं. तो आवाज शांत खोलीत बंदुकीच्या गोळीसारखा गुंजला. त्यांनी रमेशच्या डोळ्यांत डोळे घालून स्पष्टपणे सांगितलं, “कदाचित नाही, रमेश. सत्य हेच आहे की, त्या क्षणी रिया जिवंत होती.”

रमेशच्या डोळ्यांत पाणी तरळलं. त्याने आपला चेहरा दोन्ही हातांत झाकून घेतला आणि हुंदके देत म्हणाला, “…साहेब, मी काहीच करू शकलो नाही… मी फक्त उभा राहून पाहत राहिलो!”

त्या रात्रीच्या भीषण रहस्याचे सर्व पदर आता एकामागून एक उलगडत चालले होते. खोलीतली प्रत्येक गोष्ट जणू त्या सत्याच्या ओझ्याखाली दबली गेली होती.

पण अजून एक प्रश्न बाकी होता. सगळ्यात महत्त्वाचा.

“रमेश…”

“साहेब?” रमेशचा आवाज पूर्णपणे चिरकला होता.

“सगळं पेट्रोल ओतून झालं… पण पहिली ठिणगी कोणी लावली?”

हे शब्द उच्चारताच खोलीतली हवा जणू बर्फासारखी गोठली. रमेशने सावकाश डोकं वर केलं. त्याच्या डोळ्यांत आता फक्त भीती नव्हती, तर एक न पुसता येणारा अपराधबोध (Guilt) दिसत होता. तो अपराधीपणा त्याच्या चेहऱ्यावरच्या प्रत्येक सुरकुतीतून ओघळत होता.

काही क्षण त्याचे ओठ थरथरले, आवाज फुटेनासा झाला. अखेर, त्याने श्वास रोखला आणि अगदी पुटपुटल्यासारखा एकच शब्द उच्चारला—

“…मॅडम.”

तो एक शब्द बाहेर पडला आणि रमेश जणू आतून पूर्णपणे कोलमडून पडला. त्याने आपली मान खाली घातली, पण त्या एका शब्दाने खोलीतल्या शांततेचा चक्काचूर केला होता.

कदमने अत्यंत हळू आवाजात, जणू रमेशला धीर देत विचारलं, “रमेश… पुन्हा एकदा नीट आठवून सांग, नक्की काय घडलं होतं त्या रात्री?”

रमेशने आपल्या थरथरत्या हाताने कपाळावरचा थंड घाम पुसला. त्याचे डोळे शून्यात हरवले होते, जणू तो पुन्हा त्याच काळोख्या जंगलात पोहोचला होता. तो तुटक शब्दांत बोलू लागला, “…मॅडमने पेट्रोल ओतलं.”

त्याचा आवाज आता केवळ एका कुजबुजीसारखा उरला होता. “मी ओरडलो, साहेब… मी म्हणालो, ‘मॅडम, हे काय करताय?’ पण त्या काही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हत्या.” रमेशने क्षणभर डोळे घट्ट मिटले, जणू तो प्रसंग डोळ्यासमोरून हटवण्याचा प्रयत्न करत होता.

देशमुखांनी अत्यंत शांतपणे विचारलं, “रिया?”

रमेशने मान खाली घातली, “…ब्लँकेट हलत होतं, साहेब.”

देशमुखांचा आवाज आता कमालीचा मंद झाला, “मग?”

रमेशने एक दीर्घ, जड श्वास घेतला. “…मॅडमने लायटर बाहेर काढलं.”

हे ऐकताच कदमचा श्वास रोखला गेला. देशमुखांच्या चेहऱ्यावरची रेषही हलली नाही, पण त्यांच्या नजरेतली धार तीव्र झाली. त्यांनी विचारलं, “तू त्यांना थांबवलंस नाहीस?”

रमेशच्या चेहऱ्यावर आता अतीव अपराधाची छटा उमटली. तो थरथरत म्हणाला, “मी… मी घाबरलो होतो, साहेब. मॅडम वेड्यासारख्या बरळत होत्या— ‘हे आज इथेच संपवायला हवं! कसंही करून हे संपवावच लागेल!’”

खोलीत काही क्षण भयाण शांतता पसरली. रमेश पुढे म्हणाला, “…आणि मग…” त्याचा आवाज अडखळला, डोळ्यांत पाणी तरळलं.

“मग काय झालं?” देशमुखांनी पुन्हा विचारलं.

“…लायटर पेटलं. आणि पुढच्याच क्षणी त्या ब्लँकेटला आग लागली.”

रमेश आता पूर्णपणे कोलमडला होता. तो हुंदके देत म्हणाला, “मी मागे सरकलो, साहेब. मी फक्त पाहत राहिलो.”

देशमुखांनी आता आपला सर्वात महत्त्वाचा प्रश्न विचारला, “रिया? आग लागल्यावर काय झालं?”

रमेशने डोळे घट्ट मिटून घेतले, जणू तो तो शेवटचा टाहो ऐकत होता. “…मला आतून एक आवाज ऐकू आला. जसं कुणीतरी जिवाच्या आकांताने बाहेर पडण्यासाठी धडपडतंय.”

खोलीतलं वातावरण गोठल्यासारखं झालं. मृत्यूची सावली जणू त्या बंद खोलीतही जाणवू लागली होती. कदमने सुन्न होऊन देशमुखांकडे पाहिलं. आता त्या रात्रीचा घटनाक्रम स्पष्ट झाला होता, पण एक शेवटचं सत्य बाकी होतं. देशमुख पुन्हा एकदा खुर्चीत पुढे झुकले. त्यांची नजर स्थिर होती आणि आवाज मंद.

“रमेश…”

“साहेब?”

“रिया त्या वेळी काय म्हणाली होती? तू काय ऐकलंस?”

रमेशचा चेहरा पांढरा फिकट पडला. त्याचे ओठ थरथरले, शब्द जड झाले. देशमुखांची नजर त्याच्यावर खिळलेली होती. अखेर रमेशच्या ओठांतून ते काळीज पिळवटून टाकणारे शब्द बाहेर पडले—

“…ती म्हणाली होती… ‘मम्मा … नको!’”

खोलीतली हवा जणू एका क्षणासाठी पूर्ण थिजली. एका मुलीचा आपल्याच आईकडे मरण टाळण्यासाठी केलेला तो शेवटचा आक्रोश होता.

कदमने नकळत आपली नजर जमिनीकडे वळवली. रमेशने उच्चारलेल्या त्या शब्दांत—‘मम्मा... नको’—इतकी वेदना आणि दाहकता होती की, काही क्षण कोणालाच शब्द सुचले नाहीत.

देशमुख मात्र एखाद्या पाषाणासारखे स्थिर बसले होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर भावभावनांची कोणतीही लाट नव्हती.

देशमुखांनी अत्यंत खालच्या पट्टीत विचारलं, “रमेश... तू ते स्पष्ट ऐकलंस?”

रमेशने रडवेल्या स्वरात, थरथरत्या मानेने होकार दिला, “…हो, साहेब. अगदी स्पष्ट.”

खोलीतील हवा आता श्वास घेता येणार नाही इतकी जड झाली होती. देशमुखांनी काही क्षण त्या सत्याला पचवू दिलं आणि मग विचारलं, “मग पुढे काय झालं?”

रमेशने एक दीर्घ, वेदनादायी श्वास घेतला. त्याचं शरीर खुर्चीत आकसल्यासारखं वाटत होतं. तो कुजबुजला, “…आग वाढत गेली, साहेब. आगीच्या ज्वाळा काळोखात उंच जात होत्या. मॅडम मागे उभ्या होत्या... अगदी शांत. त्या काहीच बोलत नव्हत्या.”

“आणि तू?”

“…मी... मी फक्त पाहत उभा होतो. पाय जमिनीला खिळले होते.” रमेशने डोळे मिटून घेतले.

“मग?” देशमुखांचा पाठपुरावा सुरूच होता.

रमेशने नजर खाली झुकवून उत्तर दिलं, “मॅडम अचानक भानावर आल्यासारख्या म्हणाल्या— ‘रमेश, इथून आता निघायचं आहे. ताबडतोब.’”

“आम्ही दोघं गाडीकडे निघालो.”

“गाडी कोण चालवत होतं?” देशमुखांनी अचानक विचारले.

“मी.”

“आणि मॅडम कुठे होत्या?”

“…त्या मागे बसल्या होत्या.”

देशमुख काही वेळ विचार करत राहिले आणि मग त्यांनी अचानक एक टोकदार प्रश्न फेकला, “रमेश... वाटेत मॅडम काही बोलल्या का?”

“…खूप वेळ त्या काहीच बोलल्या नाहीत. फक्त बाहेरच्या अंधाराकडे पाहत होत्या. मग एकदाच, जणू स्वतःशीच पुटपुटल्या— ‘हे इथंच संपलं.’”

“रमेश…” देशमुखांचा आवाज आता घुमत होता.

“…साहेब.”

“तुला कल्पना आहे ना, तू आत्ता काय सांगितलं आहेस?”

रमेशने हळूच मान हलवली, जणू त्याला आता परिणामांची पर्वा नव्हती. देशमुखांनी टेबलावरची फाईल एका झटक्यात बंद केली. कदमकडे पाहत ते शांत पण ठाम आवाजात म्हणाले, “स्टेटमेंट लिहायला घ्या.”

रमेश खुर्चीत तसाच बसून राहिला. त्याचं शरीर थकून गलितगात्र झालं होतं. सत्य बाहेर काढल्याचा थोडा दिलासा आणि केलेल्या पापाची प्रचंड भीती त्याच्या चेहऱ्यावर एकत्र दिसत होती.

देशमुख खुर्चीतून उठले आणि दरवाजाच्या दिशेने चालू लागले. दरवाजापाशी पोहोचताच ते अचानक थांबले आणि वळून पुन्हा रमेशकडे पाहिलं. त्यांचा आवाज शांत होता, पण त्यात एक वेगळीच धार होती.

“रमेश… ही गोष्ट इथेच संपणार नाहीये.”

खोलीतील वातावरण पुन्हा एकदा तणावपूर्ण झालं. देशमुख पुढे म्हणाले, “आता पुढची वेळ मॅडमची आहे.

"अखेर, त्या भयाण रात्रीचं काळं सत्य प्रकाशात आलं होतं."

सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ९