भूक

बापरे
थेट
बेधडक
मस्त

कविता नेहमीप्रमाणे नेमका वेध घेणारी.

पण शेवटच्या ओळीत कलाटणी, वेगळं काही दडलंय का या विचारात आधी प्रतिसाद द्यायचा राहिला.

कडक.

बेधडक !

वा, मस्त !

व्वा ! आवडली.

प्रेडिक्टेबल असली तरी छान उतरली आहे

एक्दम भारी!

नमस्कार. तुमची कविता वाचली तेव्हा मी अशाच विषयाशी संबंधित एक कविता लिहीत होतो. अगदी योगायोगाने. पण पलीकडच्या दृष्टिकोनातून.
मग आजारी पडलो आणि कविता प्रकाशित करायची राहून गेली.

तो प्रचंड भूक लागलेला, काहीही खाणारा व्यक्ती मी होतो. आणि माझा भाऊ ही. आता वाटते की कसे काय जमले हे आईला?

असो. सुंदर कविता. वाचून काही आठवणी जाग्या झाल्या.

कविता छान‌ आहे.. शब्द काळजाला चिरत जातात.. वरकरणी मनातच घुसमटलेल्या व्यथा, त्रागा, हतबलता, दडलेल्या विखारांचे मिश्रण वाटते..

पण कदाचित मला नीट अर्थ नाही कळला..

वाचताना म्हणजे मला असे वाटले की, एका असंतुष्ट, हतबल विवाहीत "स्री"ची किंवा प्रेयसीची व्यथा आहे..‌

तिचा प्रियकर फक्त भूक लागल्यावर ओरबाडून घेतो..

आणि उद्वेगाने तिला त्याला सांगायचं आहे मी फक्त तुझी भूक शमवणारी साधन नाहीये..खरतरं मी कोण आहे मला‌ काय हवयं? हेच त्याला झेपणारं नाहीये आणि म्हणून ती काही बोलतही नाहीये पण मनात ते शल्य आहेच..

काही वेगळया अर्थाने लिहिलेली असेल तर सांगा..

आवडली.

छानच !!!

कविता आवडली

मी आली होती कधीतरी
डब्यांच्या आवाजात,
पातेल्यांच्या खडखडाटात,
तुझ्या घाईच्या श्वासात.

खाल्लंस तू — भसाभसा.
मी काही बोलले नाही.
कारण मला माहीत होतं,
ही भूक माझ्यासाठी नव्हतीच.

मी स्वयंपाकघर नव्हते,
ना दडवलेला खाऊ.
मी तर चव होते —
जिच्यासाठी थांबावं लागतं.

तू थांबलास नाहीस.

म्हणून आजही
डबे जागेवर आहेत,
पातेलीही शांत आहेत —
आणि मीही.

फरक इतकाच…
आता मला भूक लागत नाही.