लाल साडी, निळी साडी… श्रीधरची लव्ह स्टोरी भाग २

लाल साडी, निळी साडी आणि उधार घेतलेलं जॅकेट

भाग २ — प्रपोज करायचं होतं... पण आधी पोहोचणं गरजेचं होतं!

शेवटी मी स्वतःशी एक गोष्ट मान्य केली—

चूक माझीच होती.

प्रियांकाला एवढा वेळ वाट बघायला लावलं होतं. त्यामुळे भेटल्यावर सर्वात आधी “Sorry” म्हणायचं, हे नक्की केलं.

पण माझ्या मनात आणखी एक मोठा कार्यक्रम सुरू होता.

मी अजून तिला प्रपोज केलं नव्हतं.

खरं तर कितीतरी दिवसांपासून करायचं होतं. आज movie बघायला जाणार होतो, त्यामुळे मी मनात पूर्ण planning केली होती—

Movieच्या आधी तिचा mood चांगला असेल तर आधी.

नसेल तर movieनंतर.

आणि mood फारच खराब असेल तर?

पुढच्या जन्मात बघू!

कारण प्रेमात confidence महत्त्वाचा असतो हे खरं; पण समोरच्या व्यक्तीचा mood ओळखणं त्याहून महत्त्वाचं असतं!

मी धावत बाथरूममध्ये गेलो.

आंघोळ, केस, तयारी...

अवघ्या पाच मिनिटांत बाहेर!

आजही मला प्रश्न पडतो—

त्या दिवशी मी पाच मिनिटांत तयार कसा झालो?

सामान्य दिवशी कोणताही कार्यक्रम नसताना तयार व्हायला वीस मिनिटं लागायची. पण ज्या दिवशी आवडत्या मुलीला भेटायचं असतं, त्या दिवशी माणसाच्या शरीरात कुठूनतरी वेगळंच processor activate होत असावं.

आता पुढचा प्रश्न—

कपडे कोणते घालायचे?

आज साधंसुधं जाऊन चालणार नव्हतं.

आज मला प्रियांकाला impress करायचं होतं.

मी कपाट उघडलं.

कपडे भरपूर होते.

फक्त दोन छोट्या अडचणी होत्या—

काही धुतलेले नव्हते.

आणि जे धुतलेले होते...

ते इस्त्री केलेले नव्हते.

आता इथे माझ्याबद्दल गैरसमज करून घेऊ नका.

आम्ही पाच bachelor मुलं 2BHK मध्ये राहत होतो.

आमच्याकडे कपड्यांचं management साधारण तीन categories मध्ये व्हायचं—

घालण्यासारखे.

कदाचित अजून एकदा घालण्यासारखे.

आणि—

आता मात्र धुवावेच लागतील.

मी कपाटासमोर उभा राहून विचार करत होतो.

काहीच सुचेना.

शेवटी balcony मध्ये गेलो. सिगारेट पेटवली आणि विचार करू लागलो—

प्रियांकासमोर आज दिसायचं कसं?

आणि तेव्हाच माझी नजर एका खुर्चीकडे गेली.

तिथे एक छान shirt आणि jacket ठेवलेलं होतं.

धुतलेलं.

इस्त्री केलेलं.

एकदम perfect!

माझ्या चेहऱ्यावर आनंद आला...

आणि पुढच्याच क्षणी मला आठवलं—

हे माझं नाहीये.

ते कपडे होते—

प्रशांतचे!

---

प्रशांत आमचा आणखी एक roommate.

हुशार?

प्रचंड.

Confidence?

त्याहून प्रचंड.

आणि प्रत्येक गोष्टीच्या मागे “हे असंच का?” शोधण्याची त्याला जन्मजात सवय.

साधी गोष्टसुद्धा प्रशांतसमोर सांगा, तो असा प्रश्न विचारेल की सांगणाऱ्यालाच स्वतःच्या ज्ञानावर संशय यावा.

लहानपणी त्याने स्वतःच्या वडिलांनासुद्धा विचारलं होतं—

“बाबा, माझा जन्म होण्याआधी तुमच्याकडे माझा काही blueprint होता का?”

वडील गोंधळले.

पण प्रशांत थांबणाऱ्यांपैकी नव्हता.

“म्हणजे मी मुलगाच असणार हे तुम्ही कसं ठरवलं? आधी planning केली होती का?”

त्या प्रश्नानंतर त्याच्या वडिलांनी त्याला नेमकं काय उत्तर दिलं, हे त्याने आम्हाला कधी सांगितलं नाही.

फक्त एवढंच म्हणायचा—

“बाबांच्या मनात काय होतं ते आजही कळलं नाही... पण त्या दिवसाची आठवण शरीराला अजून आहे!”

त्यामुळे प्रशांतचे कपडे परवानगी न घेता घालणं म्हणजे थोडंसं धोकादायक होतं.

पण त्या क्षणी माझ्यासमोर दोन पर्याय होते—

प्रशांतचा संभाव्य राग...

किंवा प्रियांकासमोर खराब कपड्यांत जाणं.

मी प्रेमाची बाजू निवडली.

जॅकेट आणि shirt घ्यायचं. Movie बघायचा. परत यायचं. प्रशांत येण्याआधी कपडे जिथे होते तिथे ठेवायचे.

Perfect crime!

माझ्या मते.

मी कपडे घातले.

आरशात स्वतःकडे पाहिलं.

आणि स्वतःलाच म्हटलं—

श्रीधर... उशीर झाला असला तरी दिसतोयस चांगला!

आणि घराबाहेर पडलो.

---

चिंचवड साधारण दहा किलोमीटरच्या आसपास होतं.

बस पकडली.

आता थोडा confidence आला.

पोहोचू आपण.

पण बस सुरू झाली आणि माझ्या डोक्यात पुन्हा प्रियांका सुरू झाली.

आज तिला सांगायचंच का?

“Priyanka, I like you...”

नाही.

फार साधं आहे.

“Priyanka, actually I wanted to tell you something...”

नको!

हे बोलल्यावर ती “काय?” म्हणाली तर पुढे काय?

माझ्या मनात proposal च्या पंधरा versions तयार होत होते आणि प्रत्येक version दुसऱ्या वाक्यावर crash होत होता.

आणि तेव्हाच मला आठवला—

तो लाल साडीचा किस्सा.

---

Family WhatsApp group मध्ये मी मोठ्या confidence ने सांगितलं होतं—

“Priyanka, red saree will suit you.”

पण खरी गंमत अशी होती की मी प्रियांकाला जवळपास बारा वर्षांपासून पाहिलंच नव्हतं.

म्हणजे माझा fashion advice पूर्णपणे—

अंदाजावर आधारित होता!

ती चर्चा माझ्या cousin च्या लग्नासाठी सुरू होती.

कोण काय घालणार, कोणता रंग कोणाला suit होईल वगैरे.

मग लग्नाचा दिवस आला.

मी छान sherwani घातली.

आणि त्या दिवशी माझा confidence वेगळ्याच level वर होता.

प्रियांकाला impress करायचं होतंच...

पण लग्नात बाकी लोकांनाही कळू द्यायचं होतं की—

श्रीधर अजून market मधून completely गायब झालेला नाही!

त्यामुळे मी लग्नाला लवकर पोहोचलो.

आणि तीच माझी पहिली चूक होती.

माझ्या काकांनी मला पाहिलं.

“श्रीधर! अगदी वेळेवर आलास. एक काम कर...”

माझ्या मनात alarm वाजला.

लग्नात मोठ्या माणसाच्या तोंडून “एक काम कर” हे शब्द ऐकले की पुढचा अर्धा तास तुमचा राहिलेला नसतो.

“त्या relatives ना घेऊन ये.”

मला अजिबात जायचं नव्हतं.

पण नकार कसा देणार?

मी स्वतःची समजूत घातली—

Positive विचार कर.

कदाचित प्रियांकाही त्यांच्यासोबत येईल.

आणि ती red saree मध्ये असेल तर?

बस्स!

Mission accepted.

पण प्रियांका आली नाही.

दिवसभर मी कामं करत होतो आणि अधूनमधून नजर इकडे-तिकडे—

लाल साडी कुठे आहे?

शेवटी लग्नाच्या ठिकाणी परत आलो.

आणि समोरचं दृश्य पाहून माझा आत्मविश्वास संपला.

एक नाही.

दोन नाही.

पाच नाही.

किमान पंचवीस-तीस जणी लाल साडीत!

तरुण मुली.

बायका.

काकू.

आजी.

काही लहान मुलीसुद्धा लाल रंगात!

मी मनात म्हटलं—

अरे श्रीधर... लग्नात लाल साडी common असते हे तुला आजच समजायचं होतं का?

आता प्रश्न होता—

यातली प्रियांका कोण?

कुणाला विचारायची माझी इच्छा नव्हती.

कारण मग पुढचा प्रश्न ठरलेला—

“का रे? प्रियांकाला एवढा का शोधतोयस?”

आणि family function मध्ये अशा एका प्रश्नाचं उत्तर दिलं की पुढच्या अर्ध्या तासात ते breaking news बनतं.

म्हणून मी स्वतःची strategy तयार केली.

लहान मुली বাদ.

वयस्कर महिला বাদ.

काकू category বাদ.

उरल्या साधारण—

बारा मुली.

माझ्या वयाच्या.

लाल साडीत.

आता mission अगदी सोपं वाटलं.

एकेक target जवळ जायचं.

तिथे थांबायचं.

कुणीतरी तिचं नाव घेईपर्यंत वाट पाहायची.

नाव प्रियांका नसेल—

Next target!

पण mission सुरू झाल्यावर मला दुसरीच माहिती मिळायला लागली.

एकीचं लग्न ठरलेलं.

दुसरी engaged.

तिसरीचा boyfriend.

चौथीचंही काहीतरी सुरू.

मी प्रियांकाला शोधायला निघालो होतो...

आणि मला लग्नातल्या मुलींचा relationship status survey मिळत होता!

काही मुलींकडे पाहून मी मनात म्हणायचो—

देवा, ही प्रियांका नसू दे.

आणि दोन मिनिटांनी कुणीतरी सांगायचं—

“हिचं लग्न ठरलंय.”

माझ्या मनात वेगळीच भावना—

चांगलं झालं! म्हणजे ही प्रियांका नाही.

त्या काळात मी स्वतः single.

नोकरीसाठी struggle सुरू.

आणि इकडे माझ्या आजूबाजूच्या जगात सगळ्यांची लग्नं ठरत होती.

माझं depression वाढत होतं.

आपण प्रियांकाला शोधतोय की स्वतःच्या आयुष्याचा progress report बघतोय?

---

शेवटी एका लाल साडीतील मुलीपर्यंत पोहोचलो.

ती सुंदर होती.

मी थोडा वेळ बोललो आणि विचारलं—

“तुझं नाव?”

ती म्हणाली—

“मयुरी.”

मनात म्हटलं—

पुन्हा wrong answer!

मयुरी त्या वेळी advocate म्हणून practice करत होती. बोलण्यात confidence होता, personality छान होती.

आमची थोडी चर्चा सुरू झाली.

आणि नेमके तेव्हाच तिचे वडील आले.

त्यांनी माझ्याकडे पाहिलं.

मग मयुरीकडे.

पुन्हा माझ्याकडे.

आणि casually माहिती दिली—

“मयुरी अजून single आहे. तिच्यासाठी चांगलं स्थळ बघतोय.”

मी मनात म्हटलं—

काका... मी इथे दुसऱ्याच investigation वर आलोय!

परिस्थिती वेगळ्याच दिशेला जात होती.

मी मयुरीशी बोलतोय...

तिचे वडील माझं evaluation करतायत...

आणि मी मात्र मनात विचार करतोय—

प्रियांका आहे कुठे?

आणि तेवढ्यात—

“ए श्रीधर!”

आवाज ओळखीचा होता.

मी वळलो.

सुनीता आत्या!

आत्या माझ्याजवळ आली आणि अगदी सहज म्हणाली—

“श्रीधर, भेट... ही माझी मुलगी प्रियांका.”

मी वळून पाहिलं.

आणि काही सेकंद...

खरंच काही बोललो नाही.

कारण माझ्यासमोर उभी असलेली मुलगी—

लाल साडीत नव्हतीच!

ती होती—

निळ्या साडीत.

मी एवढा वेळ पंचवीस-तीस लाल साड्यांमध्ये प्रियांकाचा शोध घेत होतो...

आणि मॅडमने माझा WhatsApp advice सरळ ignore करून blue saree घातली होती!

पण पुढच्या क्षणी माझ्या मनातून लाल साडी, WhatsApp, investigation, मयुरी, तिचे वडील...

सगळंच गायब झालं.

कारण—

ती निळ्या साडीत खूप सुंदर दिसत होती.

खरं सांगायचं तर त्या क्षणी मला तिचा माझा सल्ला न ऐकल्याचा अजिबात राग आला नाही.

उलट मनात आलं—

बरं झालं हिने माझं ऐकलं नाही.

मी तिला पहिल्यांदा नीट पाहत होतो.

ती हसली.

मीही हसलो.

पण बाहेरून जितका normal दिसण्याचा प्रयत्न करत होतो, आतमध्ये तितकंच काहीतरी वेगळं घडत होतं.

WhatsApp वरची ती “red saree वाली Priyanka” अचानक खरी व्यक्ती बनून माझ्यासमोर उभी होती.

आणि बहुतेक...

त्याच क्षणी मी तिच्या प्रेमात पडलो होतो.

---

“चिंचवड! चिंचवड!”

कंडक्टरच्या आवाजाने माझी तंद्री तुटली.

मी वर्तमानात परत आलो.

बसस्टॉप आला होता!

“अरे!”

मी पटकन उठलो आणि बसमधून खाली उतरलो.

प्रियांकाच्या आठवणीत मी इतका हरवलो होतो की वेळ कसा गेला समजलंच नव्हतं.

मोबाईल काढला.

वेळ पाहिली.

आणि हृदयाची धडधड वाढली.

ती माझी वाट पाहत होती...

आणि मी—

तीस मिनिटं उशिरा पोहोचलो होतो.

आता माझ्यासमोर तीन मोठे प्रश्न होते—

प्रियांका अजून बसस्टॉपवर असेल का?

असेल तर तिचा राग किती असेल?

आणि सर्वात महत्त्वाचं—

ज्या मुलीला तीस मिनिटं वाट पाहायला लावलंय, तिलाच आज मी प्रपोज करणार होतो!

मी प्रशांतचं उधार घेतलेलं jacket नीट केलं.

एक खोल श्वास घेतला.

आणि बसस्टॉपच्या गर्दीत प्रियांकाला शोधू लागलो...

आज मला तिला फक्त “Sorry” म्हणायचं नव्हतं.

मनात अजून एक वाक्य होतं.

जे कित्येक दिवसांपासून ओठांपर्यंत यायचं...

आणि प्रत्येक वेळी तिथूनच परत जायचं.

पण आज?

आज ते बोलायचं होतं.

फक्त आधी प्रियांका सापडायला हवी होती...

— भाग २ समाप्त —