---------------------------------------------------------------------------------------
तुझ्यापासून लपण्याचा माझा फसलेला प्लॅन… भाग ४
---------------------------------------------------------------------------------------
त्या घटनेनंतर माझ्या मनात एक वेगळाच न्यूनगंड निर्माण झाला होता. मी स्वतःलाच समजावत होतो—
“मी तिच्यासाठी योग्य नाही… माझी सामाजिक पार्श्वभूमी वेगळी आहे. तिच्यासारख्या मुलीचा विचार करण्याचासुद्धा मला अधिकार नाही. तिच्यापासून दूर राहिलेलंच बरं.”
हो… मी तुझ्या प्रेमात पडलो होतो. पण त्या वेळी स्वतःच्या मनालाच ते मान्य करण्याची हिंमत नव्हती. म्हणून मी त्याला एक सोयीस्कर नाव दिलं होतं—“Attraction!”
मला वाटलं, काही दिवस तिला टाळलं, तिच्यापासून लांब राहिलो, समोर जाणं बंद केलं की सगळं आपोआप ठीक होईल.
आज विचार केला की त्या कल्पनेवर हसू येतं.
तो काळही वेगळा होता. हातात इंटरनेट नव्हतं, Google नव्हतं आणि मनातल्या अशा प्रश्नांची उत्तरं विचारायला कुणी “गॉडफादर”ही नव्हता. त्यामुळे माझं मन जे सांगेल, तेच माझं relationship counselling होतं!
आणि माझ्या मनाने मला एकच उपाय दिला होता—
“तिच्यापासून लप!”
पण खरी गंमत तर पुढेच होती…
मी जेव्हा जेव्हा तुझ्यापासून लपण्याचा किंवा दूर पळण्याचा प्रयत्न करायचो, तेव्हा कुठून तरी तू नेमकी माझ्यासमोर यायचीस! आणि तुला माझ्या मनात काय वादळ सुरू आहे याची काहीच कल्पना नसल्यामुळे तू अगदी सहजपणे, मैत्रीने माझ्याशी बोलायचा प्रयत्न करायचीस.
आणि मी?
बाहेरून शांत…
पण आतून पूर्ण गोंधळलेला!
असाच एक प्रसंग आजही आठवला की हसू येतं.
मला लायब्ररीत काही पुस्तकं परत करून COA च्या assignment साठी नवीन पुस्तक घ्यायचं होतं. मी Physics graduate असल्यामुळे COA मला तुलनेने सोपा विषय वाटायचा. त्यामुळे अगदी निवांतपणे लायब्ररीत गेलो, पुस्तक घेतलं आणि बाहेर पडण्यासाठी मागे वळलो…
आणि पार्किंगमध्ये तू दिसलीस!
बस्स!
माझ्या डोक्यातला सगळा आत्मविश्वास एका सेकंदात गायब!
मन म्हणालं,
“आता काय? पळ!”
पण पळायला दुसरा रस्ताच नव्हता.
मग मी पुन्हा लायब्ररीत शिरलो आणि चक्क पुस्तकांच्या कपाटामागे जाऊन लपलो!
आज विचार केला तर स्वतःलाच प्रश्न पडतो—
प्रेमात पडलो होतो की पोलिसांपासून फरार होतो होतो?
जवळजवळ दहा-पंधरा मिनिटं मी तिथेच शांतपणे लपून बसलो. तू नवीन पुस्तकांबद्दल लायब्ररीतल्या माणसाशी बोलत होतीस आणि मी कपाटामागे असा गप्प बसलो होतो की शक्य झालं असतं तर श्वास घेणंसुद्धा बंद केलं असतं!
थोड्या वेळाने तुझा आवाज येणं बंद झालं.
सगळीकडे शांतता…
मी मनात म्हटलं,
“गेली बहुतेक… सुटलो!”
पण प्रेमात पडलेल्या माणसाचा आत्मविश्वाससुद्धा फार सावध असतो.
म्हणून खात्री करण्यासाठी मी हळूच डोकावून लायब्ररीच्या काउंटरकडे पाहिलं.
कुणीच नव्हतं.
माझा जीव भांड्यात पडला.
“चला… गेली!”
थोडा आत्मविश्वास परत आला. मी कपाटामागून बाहेर आलो, नीट उभा राहिलो आणि मोठ्या ऐटीत बाहेर जाण्यासाठी मागे वळलो…
आणि…
समोर तू!
तू तिथेच उभी होतीस.
आणि माझ्याकडे अशा नजरेने पाहत होतीस, जणू तुझ्या चेहऱ्यावर एकच प्रश्न लिहिला होता—
“हा एवढा वेळ कपाटामागे नक्की कोणापासून लपत होता?”
माझी अवस्था बघण्यासारखी होती.
ना पुढे जाता येत होतं, ना पुन्हा कपाटामागे लपता येत होतं. काय सांगावं, कुठे पाहावं, कसं वागावं—काहीच सुचत नव्हतं.
मी फक्त तुझ्यासमोर गोंधळून उभा राहिलो.
तुला त्या वेळी माझ्या विचित्र वागण्याचं कारण कदाचित समजलंसुद्धा नसेल…
पण माझ्या मनात मात्र एक मजेशीर सत्य हळूहळू स्पष्ट होत होतं—
मी तुझ्यापासून दूर जाण्यासाठी कितीही मार्ग शोधले,
तरी प्रत्येक रस्ता पुन्हा तुझ्यापाशीच येऊन थांबायचा.
आणि त्या दिवशी तर मी तुझ्यापासून लपण्यासाठी चक्क पुस्तकांच्या कपाटाचा आधार घेतला होता…
पण बहुतेक नियतीलाही माझा हा प्लॅन आवडला नाही—
कारण मी पुस्तकांच्या मागे लपू शकलो…
पण तुझ्यापासून आणि माझ्या मनात निर्माण झालेल्या त्या निरागस प्रेमापासून नाही.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
गोड विसरण्यासाठी तिखटाची मात्रा… आणि दीपालीची एंट्री! भाग ५
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
लायब्ररीत तुझ्यापासून लपण्याचा माझा तो महान प्रयोग सपशेल फसल्यानंतर मला एक गोष्ट मात्र समजली होती—
हे प्रकरण आता माझ्या एकट्याच्या हाताबाहेर चाललंय!
तुला मनातून कसं काढायचं, तुझा विचार करणं कसं थांबवायचं, यासाठी कुणाची तरी मदत घ्यायला हवी होती. निदान एखादी छोटीशी hint तरी मिळावी, असं वाटत होतं.
आम्ही पाच वर्गमित्र एकाच फ्लॅटमध्ये राहत होतो. त्यात माझ्या सर्वात जवळचा मित्र होता राहुल.
पण आता त्याला सरळ जाऊन,
“राहुल, मी एका मुलीच्या प्रेमात पडलोय आणि मला तिला विसरायचं आहे…”
असं सांगण्याची हिंमत माझ्यात कुठे होती?
म्हणून एक दिवस मेसमध्ये जेवताना मी त्याला एक कोड्यातला प्रश्न विचारला.
मी म्हणालो,
“ए राहुल… समज मला गोड पदार्थ खूप आवडतात. पण आता मला गोड खायचंच नाहीये. तर मी काय करू?”
राहुलला माझ्या डोक्यात सुरू असलेल्या प्रेमकथेचा गंधही नव्हता.
तो माझ्याकडे विचित्र नजरेने पाहत म्हणाला,
“अरे, या जगात असा कोण आहे ज्याला गोड आवडतं आणि तरीही ते खायचं नाही म्हणतो?”
आणि मग अगदी सहजपणे म्हणाला,
“पण तुला खरंच गोड सोडायचं असेल ना, तर तिखट खायला सुरुवात कर. हळूहळू तिखटाची सवय लागेल… आणि कदाचित काही दिवसांनी तुला गोडापेक्षा तिखटच जास्त आवडायला लागेल!”
राहुलने ते वाक्य अगदी सहज बोलून टाकलं.
त्याला काय माहीत…
त्याने मला जेवणाचा सल्ला दिला नव्हता; माझ्या मते त्याने माझ्या प्रेमाच्या समस्येवर उपाय सांगितला होता!
मी क्षणभर शांत झालो.
“गोड विसरायचं असेल… तर तिखटाकडे लक्ष द्यायचं…”
आणि अचानक माझ्या डोळ्यांसमोर त्या दिवसाचा एक प्रसंग उभा राहिला.
ज्या दिवशी मी वर्गासमोर स्वतःची ओळख “अमोल” म्हणून करून दिली आणि कुणीतरी माझं खरं नाव “ज्ञानदेव” असल्याचं सांगितलं होतं…
संपूर्ण वर्ग हसत होता.
तूही हसत होतीस.
पण त्या सगळ्या हसणाऱ्या चेहऱ्यांमध्ये एक चेहरा असा होता, जो हसत नव्हता.
एक मुलगी माझ्याकडे पाहत होती.
तिने काही मोठं भाषण दिलं नाही. फक्त नजरेने आणि हलक्या इशाऱ्याने मला सांगितलं—
“जाऊन बस… काही हरकत नाही.”
त्या वेळी माझं मन इतकं भरून आलं होतं की त्या छोट्याशा गोष्टीकडे मी फारसं लक्षच दिलं नव्हतं.
पण खरी गोष्ट तर कॉलेज सुटल्यानंतर घडली होती.
त्या दिवशी मी कॉलेजमधून बाहेर पडलो आणि रूमकडे चालत निघालो.
कॉलेजपासून माझी रूम फक्त दहा मिनिटांच्या अंतरावर होती.
पण मनावर एवढं ओझं होतं की त्या दिवशी ते दहा मिनिटांचं अंतर मला दहा महिन्यांच्या प्रवासासारखं वाटत होतं.
मान खाली घालून मी एकटाच चालत होतो.
तेवढ्यात मागून स्कूटरच्या हॉर्नचा आवाज आला.
पाँ… पाँ…
मी लक्ष दिलं नाही.
“आपल्याला कोण हॉर्न देणार?” असा विचार करून चालत राहिलो.
पुन्हा हॉर्न.
मी तरीही मागे पाहिलं नाही.
मग ती स्कूटर माझ्या जवळ आली.
आणि आवाज आला—
“अमोल…”
मी ऐकलंच नाही… किंवा कदाचित त्या मनःस्थितीत माझं लक्षच नव्हतं.
पुन्हा आवाज आला—
“अमोल…?”
आता मात्र मी थांबलो.
मागे वळून पाहिलं…
तीच मुलगी.
ती तिच्या Activa वर माझ्या शेजारी थांबली होती.
मी अजूनही गोंधळलेलो.
ती माझ्याकडे पाहून अगदी सहज म्हणाली—
“अमोल… चल, कॉफी घेऊया.” ☕
क्षणभर मला काय उत्तर द्यावं हेच कळेना.
आणि मग ती हसून म्हणाली,
“By the way… माझं नाव दीपाली.”
त्या क्षणी मला त्या प्रसंगाचं महत्त्व अजिबात कळलं नव्हतं.
पण आता मेसमध्ये राहुल माझ्यासमोर बसून सांगत होता—
“गोड विसरायचं असेल तर तिखट खायला सुरुवात कर…”
आणि माझ्या डोक्यात अचानक दीपालीचा तो चेहरा आला.
मी मनात म्हटलं—
“राहुल… तुला कल्पनाही नाहीये, पण तू बहुतेक माझ्या प्रश्नाचं उत्तर दिलंस!”
एकीकडे ती होती, जिच्या एका हसण्याने मला एवढं वाईट वाटलं होतं…
आणि दुसरीकडे दीपाली होती, जिने त्याच दिवशी माझ्या उदास चेहऱ्याकडे पाहून स्वतःहून माझ्याजवळ येऊन फक्त एवढंच म्हटलं होतं—
“अमोल, चल… कॉफी घेऊया.”
मग माझ्या त्या बावळट प्रेमी मनाने एक भन्नाट calculation केलं—
“गोड विसरायचं असेल तर… तिखटाची सवय लावायची!”
पण त्या वेळी मला एक गोष्ट माहीत नव्हती…
मन हे राहुलच्या theory प्रमाणे चालणारं इतकं साधं गणित नसतं.
चवी बदलता येतात…
सवयी बदलता येतात…
पण मनात नकळत जागा करून बसलेल्या एखाद्या व्यक्तीला दुसऱ्या व्यक्तीने replace करणं इतकं सोपं नसतं.
आणि माझ्या या “गोड विरुद्ध तिखट” प्रयोगाची खरी गंमत तर अजून पुढेच सुरू होणार होती…
