गेले करायचे राहून - भरत.

सुंदर व्यक्त केलीये आपली खंत आणि उद्वेग

आवडला लेख.

छान लिहिलंयस.
#१बद्दल आपण बोललो होतो (म्हणजे मी तुला बोलले होते ).

गावात टुमदार घर झालं की सांग, मी येईन सुट्टीला.

>>> आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे.
Good!!

<<<< कुठेतरी गावात जाऊन राहायचं. तिथे स्वतःचं टुमदार घर. सोलर पॅनल. रेन वॉटर हार्वेस्टिंग. शून्य कचरा. परसात भाज्या.>>>>>

शुभेच्छा आणि सेम पिंच. माझीही निवृत्तीनंतर अशीच इच्छा आहे. फक्त मला घरात उंदीर पाली नकोत आणि हायस्पीड इंटरनेट हवेय.

समाजाभिमुख, चांगले स्वप्न होते आहे. ते पूर्ण होवो अशी सदिच्छा.

लेख आवडला.

आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे....... वा!

छान

छान भरत

आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे. >> शुभेच्छा!

मी १२ नंतर सायन्स आणि मग इंजिनिअरिंगला गेलो. गेल्यावर ते मनापासून आवडलं. बाकी काही आवडलं नसतं का? तर तसं बहुतेक नाही. जनरल ठीकठाक अक्कल होती, आणि अभ्यास करायला आवडायचा, त्यामुळे इतरही क्षेत्रात तगलोच असतो असं आता वाटतं.
कालचा ११ वी ला कुठले विषय निवडू यावर माझं मत विचारायला मुलगा आलेला. त्यात त्याला एक बिझनेस अकाऊंटिंग कोर्स घ्यावा वाटत होतं. बाकीच्या विषयांत मी मदत करू शकेन पण यात मी अजिबात मदत करू शकणार नाही असं मी त्याला तेव्हा सांगितलं, आणि मनात विचार आला. चांगली संधी आहे, आपल्याला शिकुन घ्यायची. त्याने घेतला तो विषय तर मी पण शिकुन घेईन.

भाबडं दिवास्वप्न छान आहे, काही महिने सलग त्याभागात पाहुण्यासारखे नाही तर तिथल्या माणसासारखे रहायची संधी मिळाली तर करुन बघा. शारिरीक आणि मानसिक कितपत जुळवून घेता येतंय त्याचा थोडा अंदाज येईल.

शुभेच्छा भरत.

छान लिहिले आहे. दिवास्वप्ने विशेष आवडली.

भरत,
आवडलं लिखाण. अगदी मनापासून लिहिलंय ते जाणवतंय.

आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे. >> यासाठी सदिच्छा..

लेख आवडला.आणि इतक्या अनेक महत्वाच्या शिक्षण पर्यायांमध्ये, नोकरी पर्यायांमध्ये सिलेक्शन्स झाली/होता होता स्वतःच्या इच्छेने टाळली हे वाचून कौतुकही वाटलं.यावरून तुमची बुद्धिमत्ता, मोठा आवाका दिसून येतो.

आवडलं लेखन! शुभेच्छा.

मनमोकळं लेखन आवडलं.

<< तेव्हा स्पर्धा परीक्षां इतक्या जिवघेण्या नव्हत्या. >>
काहीसा बराचसा असहमत. तुम्ही करियरसाठी कुठला मार्ग निवडता, यावर ते बरेचसे अवलंबून आहे, अगदी १९८० च्या दशकातसुध्दा. निव्वळ आरक्षण नाही, म्हणून १ मार्कने मेडिकलची ॲडमिशन मिळाली नाही, अशी त्यावेळची उदाहरणे माहीत आहेत. त्याऐवजी बी.ए, बी.कॉम, बी. एससी. ला जाणे तुलनेत खूपच सोपे होते.

<< किती स्ट्रेस येतो तेच दिसत राहिलं...... ऑफिसात सुट्या मिळाल्या पाहिजेत. ट्रेनची तिकिटं . ... प्रवासातलं युद्ध. ट्रेनच्या तिकिटापेक्षा महाग जवळचं स्टेशन ते गाव हा रिक्षा प्रवास. ... ट्रॅफिक जाम. ... प्रवासातली दगदग. ... रीती परंपरांचा धाक. नात्यांतले ताणतणाव. ... सगळं नीट होईल ना हे टेन्शन आणि परत अल्यावर झालं बुवा नीट. मग ती दगदग आणि ताण बाहेर पडणं. ... आलेला पूर. ... एस टी स्टँड मधली दृष्ये. यामुळे हे स्वप्न नीट पाहायच्या आधीच पुसून गेलं. >>
भारतातले आयुष्य एकंदरीत कसे आहे, हे तुम्ही स्वतःच सांगितले, हे अतिशय उत्तम झाले.

<< आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे. >>
हे सगळ्यात बेस्ट आणि महत्त्वाचं. तुम्हाला शुभेच्छा.

भरत , छान लेख..!

मी देखील सायन्स न घेता कॉमर्सला गेले.. एक तर सायन्स घे किंवा आर्टस घे असं बरेच जणांनी सांगितलं... आर्टस घेऊन बारावीला चांगले गुण मिळव आणि D.Ed कर.. शिक्षिका बन...! त्यावेळी बऱ्याच मुलींनी हेच केलं.. कोसबाडला D.Ed कॉलेज आणि ग्रामसेविका शिक्षण संस्था आहेत.. तिथे मिळाला असता प्रवेश.. हे बहुतेकांचं सांगणं.. पण मी ऐकलं नाही कुणाचं.. !

CA करायचं माझं स्वप्न अपूर्ण राहिलं हे रिलेट झालं. बारावीचा निकाल लागला आणि दुसऱ्या / तिसऱ्या दिवशीच CA फर्म जॉइन केली होती. सकाळी ७.३० ते १२ वाजेपर्यंत कॉलेज आणि मग १२.३० ते ५.३० पर्यंत CA ऑफिस.. मग ५.४५ ची ट्रेन पकडून घरी.. सकाळी ५.३० ला घर सोडले की घरी संध्याकाळी ७ ला घरी पोचायचे हे निव्वळ पुढे CA करता यावं आणि अंकाऊंट शिकता यावं म्हणून केलं.. पण स्वप्नं अपूर्ण राहिलं. त्यावेळी १२ वी नंतर प्रवेश परिक्षा देता यायची.. पण त्यासाठी खाजगी कोचिंग लागायची.. ते क्लास बोरिवली, अंधेरी, दादरला असत. सोबत असणारे विद्यार्थी करायचे रोजचे कॉलेज करून खाजगी कोचिंग... त्यावेळी त्या क्लासची फी सुद्धा भरमसाठ असायची.. मला रोज इतका प्रवास आणि फी परवडणारी नव्हती.. पैश्यांचं सोंग आणता येत नाही हे मला माहित होतं.. विचार केला पदवी नंतर करूया CA तर त्यावर्षी नेमके नियम बदलले.. पुन्हा प्रवेश परीक्षा मग पुन्हा कोचिंग .. तेच दुष्टचक्र... तरीही परीक्षेचा Form भरलेला आठवतो.

मग MBA करायचं मनात आलं.. तो ही विचार बारगळला.. पुढे काही कारणास्तव नोकरी करणं गरजेचं झालं.. तिथेच पुढचं शिक्षण घेत मग त्याच CA Firm मध्ये २०१६ पर्यंत Income Tax आणि Service Tax Consultant म्हणून काम केलं... सगळे' Half CA ' म्हणायचे. आता ज्या व्यवसायात आहे त्यासाठी NISM च्या परीक्षा अजून द्याव्या लागतात.. मात्र CA करता आलं नाही त्याचं शल्य अजून आहे मनात..!

आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे. >>
हे सगळ्यात बेस्ट आणि महत्त्वाचं. तुम्हाला शुभेच्छा +1

भावलं एकदम.
<<पुढे ऑफिसात कायम ऑडिटर्सशी सामना झाला आणि मी यात नाही याचं समाधान वाटलं.>>
का हो असं? आम्हाला इंशिकुरिटी आली ना हे वाचून

आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे. > शुभेच्छा!
!मनमोकळं लेखन आवडलं.

छान लिहिले आहे. शुभेच्छा.

छान लेख.
आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे. >>
हे सगळ्यात बेस्ट आणि महत्त्वाचं. तुम्हाला शुभेच्छा +1

लेख आवडला.

आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे.>> हे आवडले. शुभेच्छा!

आता मात्र आता स्वतःला महत्त्वाच्या वाटणार्‍या गोष्टी राहून जायच्या आधी करून घेण्याकडे कल वाढला आहे >>> हे महत्वाचं.

रूपाली, तुमचं लेखन आणि प्रतिसाद अतिशय प्रांजळ असतात. >> धन्यवाद भरत..

काही काही बसेस, गाड्या आपल्याला सोडून द्याव्या लागतात, त्यातला प्रकार. ही गेली तर दुसरी मिळेल हा आत्मविश्वास होता. फक्त तो काळ तणावाचा होता एवढा खरं.>> हो सहमत..

C A चा उल्लेख झाला तुमच्या लेखात आणि मला मनापासून माझ्या मनातलं लिहावसं वाटलं.

दिवास्वप्न छान आहे. तुम्ही प्रत्यक्ष अनुभव न घेताच नुसती कल्पना करूनच ते मिटवून टाकलं आहे. खेड्यात काय किंवा शहरात काय शंभर टक्के छान छान नाहीच आहे. फक्त आपण काय compromise करू शकतो हे ठरवायचं. तिकडच्या चांगल्या गोष्टींची यादी करा आणि काही दिवस ट्राय करून बघा. एकदा तिकडची सवय झाली तर इकडे आवडणार नाही इतके रमाल तिकडे .

मनीमोहर, ते स्वप्न पाहिल्याला १५-१६ वर्षे झाली असतील. आता माझ्या गरजा आणि प्रायॉरिटी बदलल्या. मुख्य म्हणजे वय वाढलं. आणि परिस्थितीही किती बदलली आहे.
मला स्वतःला पुढाकार घेऊन असं काही करणं जमणार नाही >> पटलं
मला स्वतःला मी इतकी वर्ष शहरात राहून ही कोकणातल्या खेड्यात राहायला खूप आवडत. अर्थात तिथे राहत घर आहे, मुळापासून सुरवात करायची नाहीये हा मोठा फरक आहे. तिथे ही काही सगळच फार छान आहे असं नाही , पायऱ्या चढाव्या उतराव्या लागतात सारख्या , लाईट जातात त्यामुळे एसी तर सोडाच पंखा ही नसतो. नेट ही नसतं, नेटवर्क ही नसत माझ्या फोनला . जवळ दुकानं वगैरे नाहीत अश्या अनेक गोष्टी आहेत. पण सभोवतीची शांतता , माणसांची गर्दी नाही, वाहनांचे आवाज नाहीत आजूबाजूला हिरवाई, पक्ष्यांचे आवाज अश्या गोष्टींचा फार मोह पडतो. असो. प्रत्येकाची परिस्थिती वेगळी .

>>निव्वळ आरक्षण नाही, म्हणून १ मार्कने मेडिकलची ॲडमिशन मिळाली नाही, अशी त्यावेळची उदाहरणे माहीत आहेत >> एक मार्कने ऍडमिशन जायला आरक्षण कशाला असायला हवंय? एक मार्क कमी पडलेला असला की झालं!

आवडलं मनोगत.
१. सीए झालं तर पटकन होतं काहींचं. अकाउंटन्सी विषयाचं एकप्रकारचं बाळकडू म्हणा किंवा समज लहानपणीच येते काही मुलांना हे माझे मत.
२. गावी( कोकणात किंवा देशावर) घर बांधणे हे स्वप्नच असतं शहरातल्या लोकांचं कारण जरी घरं बांधण्याची ऐपत असली आणि बांधलं तरी रमत नाहीत. प्रथम महिन्या महिन्याने पाचसहा दिवस जाऊन येतात . वर्षभराने जाणं येणं कमी होऊन कुलुपंच लागतात. कायमच तिकडे राहणं अवघड होतं कारण वाढत्या वयात कुटुंबात शारीरिक कटकटी वाढतात. औषधी गोळ्यांवर अवलंबून असणाऱ्यांनी तर तो विचारच करू नये. अवांतर झालं पण लिहिलं.
३. प्रतिसादांतील मतंही पटली.

चांगलं लिहिलंय. आवडलं. सुरवातीच्या कॉमर्सला गेल्यानंतरचा पॅराची नोंद करून ठेवतो. त्यातले फार काही कळले नाही. कारण माझ्यासाठी हा सारा नवीन प्रांत होता व आहे. त्यामुळे हे सारे मार्ग काय आहेत हे जाणून घ्यावयाचे आहे. त्यादृष्टीने हा पॅरा खूपच उपयुक्त.