गोठ्याची वाडी - अंतिम

​भाग ११ -- https://www.maayboli.com/node/88599

​खोलीतला मिणमिणता कंदील केव्हाच विझला होता. खिडकीतून आत येणाऱ्या त्या विषारी, निळसर प्रकाशात खोलीतल्या सावल्यांचे आकार भयानक रित्या लांबले होते. बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता, पण त्या पावसाच्या आवाजाला चिरून एक दुसराच आवाज खोलीत घुमत होता—दोन ओलसर, कुजलेल्या पृष्ठभागांचे एकमेकांवर घासले जाणे.
​सदानंद आता शेखरच्या अगदी पाठीमागे उभा होता.
​तो उभा राहण्याची पद्धत मानवी नव्हती. त्याचे दोन्ही पाय गुडघ्यातून मागच्या बाजूला दुमडले होते. त्याच्या लांबसडक हातांची नखं जमिनीला घासत होती आणि त्याच्या उघड्या पडलेल्या फासळ्यांमधून एक काळा, दाट द्रव पाझरत होता.
​पण शेखर हलू शकत नव्हता.
​त्याचे डोळे घट्ट मिटलेले होते आणि दोन्ही हातांनी त्याने तो काळा धातूचा अवशेष पकडला होता. त्याच्या अंगठ्यातून भळभळणारं रक्त त्या अवशेषावर साकळलं होतं, आणि तो धातू आता एका जिवंत निखाऱ्यासारखा लालभडक होऊन तापला होता. शेखरची चेतना आता या खोलीत नव्हती. तो थेट आकाशातल्या त्या महाकाय यानांच्या मानसिक जाळ्याशी (Hive mind) जोडला गेला होता.
​आणि नेमक्या याच क्षणी, सदानंदने वार केला.
​त्याची ती काळवंडलेली, तीक्ष्ण नखं थेट शेखरच्या उजव्या खांद्यात घुसली आणि आरपार बाहेर आली.
​"आआआऽऽऽ!" शेखरच्या घशातून एक जीवघेणी किंकाळी बाहेर पडली.
​त्या भयंकर शारीरिक वेदनेने शेखरची चेतना त्या मानसिक जाळ्यातून झटक्याने खेचली गेली. सदानंदने आपल्या अमानवीय ताकदीने शेखरला हवेत उचलले आणि जमिनीवर आपटले. शेखरच्या हातातून तो धातूचा अवशेष निसटला आणि दूर जाऊन पडला.
​तो अवशेष हातातून सुटताच, बाहेरच्या अंधारात पुन्हा एकदा त्या आंधळ्या, परग्रही संकरांची हालचाल सुरू झाली.
​सदानंद शेखरच्या छातीवर बसला. त्याच्या मृत, निळ्या डोळ्यात आता एक कुटिल हसू होते. त्याने आपले लांबसडक हात शेखरच्या गळ्याभोवती आवळले.
​शेवटची घटका समीप आली होती.
​धाड्ऽऽ!
​अचानक घराचा मुख्य लाकडी दरवाजा एका प्रचंड धडकेने उखडला गेला. मुसळधार पावसाच्या त्या निळ्या अंधारातून मृणाल आत शिरली.
​बाहेरचा विधी खंडित झाल्याचे समजताच ती वाऱ्याच्या वेगाने आत आली होती. सदानंदने शेखरची मान सोडली आणि तो मृणालच्या दिशेने वळला. त्याने एका किळसवाण्या, घरघरणार्‍या आवाजात हवेत झेप घेतली.
​पण मृणाल जागेवरून इंचभरही हलली नाही.
​सदानंद जवळ येताच तिने आपला उजवा हात पुढे केला आणि सदानंदचा तो सडलेला हात हवेतच घट्ट पकडला. त्या क्षणी जे घडले, ते निसर्गाच्या मूळ ऊर्जेचे सर्वात भयंकर रूप होते. आज मृणाल फक्त श्वास रोखून उभी असलेली एक रिकामी पोकळी नव्हती. तिच्या नसानसांत भिनलेली, आडिवरेच्या महाकालीची ती अत्यंत प्राचीन, सात्विक आणि आदिम ऊर्जा आता पूर्णपणे उफाळून आली होती.
​मृणालचा स्पर्श होताच सदानंदच्या तोंडातून एक हाडं गोठवणारी किंकाळी बाहेर पडली. पृथ्वीची ती अथांग, दाहक शक्ती सदानंदच्या त्या परग्रही, कृत्रिम डीएनएमध्ये विजेसारखी घुसली. सदानंदचा जो हात मृणालने पकडला होता, तो जागच्या जागी उकळू लागला. त्याचे मांस वितळून थेट हाडे उघडी पडली.
​पण सदानंद हा ३० वर्षे जुना, सर्वात प्रगत संकर होता. वेदनेने किंचाळत असतानाही त्याने आपला दुसरा हात मृणालच्या पोटात खुपसला. त्याची ती विषारी नखं मृणालच्या पोटात खोलवर घुसली.
​मृणालच्या पोटातून काळपट रक्ताची धार लागली, पण तिने त्याला सोडले नाही.
"तू फक्त एक आजार आहेस..." मृणालचा आवाज आता संपूर्ण खोलीत घुमत होता. "आणि या मातीवर फक्त तिचाच अधिकार आहे!"
​तिने स्वतःचा दुसरा हात सदानंदच्या उघड्या पडलेल्या फासळ्यांमध्ये घुसवला आणि थेट त्याच्या छातीच्या पिंजऱ्यात असलेल्या त्या परग्रही गाठीवर (Core) पकड मिळवली. एका भयंकर झटक्यात तिने ती गाठ बाहेर खेचून काढली आणि पायाने चिरडून टाकली!
​सदानंदचे ते विकृत शरीर जागीच स्तब्ध झाले आणि तो जमिनीवर कोसळून राखेच्या ढिगाऱ्यात बदलला. ३० वर्षांचा तो शाप संपला होता.
​पण मृणाल स्वतःच्या पोटावर हात ठेवून जमिनीवर कोसळली. सदानंदच्या त्या जहाल विषाने तिच्या शरीरातील ती आदिम ताकद क्षीण केली होती.
​"मृणाल!" शेखरने फरफटत तिच्याजवळ जात हाक मारली.
​"शेखर..." ती श्वास अडखळत म्हणाली. "ते बाहेरचे जीव... ते आता गावात घुसतील... माझी ताकद संपलीय..."
​शेखरने खिडकीतून बाहेर पाहिले. सदानंदच्या मृत्यूमुळे थांबलेली ती संकरित फौजेची लाट आता पुन्हा एकदा वेगाने घराच्या दिशेने सरकत होती. त्यांना रोखणारी ती अदृश्य भिंत आता कोसळली होती.
​तितक्यात, घराबाहेरून माणसांचा कोलाहल ऐकू आला.
अण्णा आणि गोठ्याची वाडीतले सात-आठ गावकरी मुसळधार पावसात धावत आले होते. त्यांच्या हातात मशाली किंवा शस्त्रे नव्हती, त्यांच्या चेहऱ्यावर एक भयानक दहशत होती, पण त्याहून मोठी एक माणुसकीची ओढ होती. गेली तीस वर्षे ज्या भीतीच्या सावटाखाली ते जगत होते, ती भीती बाजूला ठेवून ते आज मदतीला धावले होते.
​"शेखर!" अण्णा घरात शिरत ओरडले. आतला तो राखेचा ढिगारा आणि रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेली मृणाल पाहून ते हादरले.
​"अण्णा, त्यांना रोखता येणार नाही... तुम्ही मृणालला इथून घेऊन जा! तिला सुरक्षित जागी लपवा!" शेखरने जिवाच्या आकांताने ओरडून सांगितले.
​"आणि तू?" एका गावकऱ्याने विचारले.
​"मी यांना थांबवतो. तुम्ही जा!"
​अण्णा आणि गावकऱ्यांनी एक क्षणही न दवडता मृणालला अत्यंत काळजीपूर्वक उचलले. त्यांनी तिला आधार दिला आणि घराच्या मागच्या गुप्त तळघराच्या दिशेने ते धावले. जाताना मृणालने वळून शेखरकडे पाहिले. तिच्या त्या निस्तेज डोळ्यांत एक मूक आक्रोश होता, पण तिला माहीत होते की आता शेखरला त्याचे काम करू देणेच गरजेचे होते.
​गावकरी मृणालला घेऊन सुरक्षित जागी लपताच, शेखर त्या मोकळ्या, उद्ध्वस्त घरात एकटा उरला.
​बाहेरचे ते शेकडो जीव आता उंबरठ्यापर्यंत पोहोचले होते. त्यांचा तो घरघरणारा आवाज मृत्यूची वर्दी देत होता. शेखरच्या हातात तो तापलेला धातूचा अवशेष होता. पण फक्त रक्ताने या फौजेला संपवता येणार नाही, हे शेखरला आता समजले होते. त्याला एका अशा स्फोटाची गरज होती, जो थेट त्यांच्या आकाशातल्या यानांना नष्ट करेल.
​आणि त्या क्षणी, शेखरच्या मेंदूत एका जुन्या पत्राची आठवण लखलखली.
​श्रीधर शास्त्री. त्याचे वडील. ज्यांनी हे गाव भीतीने नाही, तर एका भयानक शोधासाठी सोडले होते. शेखर लहान असताना त्याच्या वडिलांनी त्याला एक लाकडी पेटी दिली होती आणि ती कधीही न उघडण्याची ताकीद दिली होती. ती पेटी शेखरने दोन दिवसांपूर्वीच मळ्यातील जुन्या गोदामातून शोधून आणली होती आणि श्रीधरच्या खोलीत ठेवली होती.
​शेखर रक्ताळलेल्या अवस्थेत उठला आणि धावत श्रीधरच्या खोलीत गेला. त्याने ती जुनी लाकडी पेटी फोडली.
​त्या पेटीत कोणतेही शस्त्र नव्हते. तिथे तांब्याच्या तारांनी आणि जुन्या रेडिओच्या व्हॅक्यूम ट्यूब्जनी (Vacuum tubes) बनवलेले एक विचित्र आकाराचे 'कंपन-यंत्र' (Resonator) होते. त्या यंत्राच्या मध्यभागी एक पोकळ साचा होता, जो बरोबर त्या काळ्या धातूच्या अवशेषाच्या आकाराचा होता.
​त्या यंत्रासोबत श्रीधर शास्त्रींची एक चिठ्ठी होती:
"हे जीव आवाजाने नाही, तर एका विशिष्ट मानसिक स्पंदनांनी (Frequency) बोलतात. मी आयुष्यभर त्यांच्या त्या लहरींचा अभ्यास केला आहे. या तांब्याच्या यंत्रात जर तो परग्रही अवशेष बसवला आणि त्याला मानवी रक्ताची व वेदनेची जोड दिली, तर हे यंत्र त्यांचीच स्पंदने 'उलट्या दिशेने' (Reverse Frequency) कोट्यवधी पटींनी वाढवून त्यांच्या मुख्य यानांवर फेकेल. तो स्फोट त्यांच्या मेंदूचा चुराडा करेल. पण... हे चालवणाऱ्या माणसाची मज्जासंस्था (Nervous system) जळून खाक होईल."
​श्रीधरने स्वतःच्या प्राणांची आहुती द्यायची तयारी ठेवली होती, पण त्यांना तो धातूचा अवशेष कधीच मिळाला नाही, जो सदानंदने चोरून ठेवला होता. आज, तो अवशेष शेखरच्या हातात होता!
​बाहेरून घराचा लाकडी दरवाजा तुटल्याचा आवाज आला. ते आंधळे, संकरित जीव आता घरात शिरले होते.
​शेखरने एकही क्षण न दवडता तो निखाऱ्यासारखा तापलेला धातूचा अवशेष श्रीधरच्या त्या तांब्याच्या यंत्रात बसवला. त्याने स्वतःच्या हाताच्या कापलेल्या नसेतून वाहणारे रक्त त्या यंत्राच्या तांब्याच्या तारांवर ओतले आणि यंत्राचा जुना, गंजलेला स्विच चालू केला.
​भ्रर्रर्रर्रऽऽऽ!
​त्या यंत्रातून एक असा अमानवीय, कानठळ्या बसवणारा नाद निर्माण झाला, ज्याने खोलीतल्या काचा तडकून फुटल्या. तो आवाज कानांना ऐकू येणारा नव्हता; तो थेट मेंदूच्या पेशींना फाडणारा एक मानसिक स्फोट होता.
​शेखरने यंत्राचे दोन तांब्याचे हँडल आपल्या दोन्ही हातांनी घट्ट पकडले.
​एका सेकंदात, एक प्रचंड, डोळे दिपवणारा लाल प्रकाश त्या यंत्रातून बाहेर पडला आणि शेखरच्या शरीरातून थेट आकाशात झेपावला. शेखरचा मेंदू त्या रिव्हर्स फ्रिक्वेन्सीच्या (Reverse frequency) केंद्रस्थानी होता. मानवी वेदना, अथांग संताप आणि श्रीधर शास्त्रींनी शोधून काढलेला तो वैज्ञानिक शाप... हे सगळे शेखरच्या शरीरातून एका भयंकर लाटेसारखे त्या परग्रही नेटवर्कमध्ये घुसले!
​घरात शिरलेले ते शेकडो जीव, जे शेखरवर झेप घेणार होते, ते हवेतच स्तब्ध झाले. त्यांच्या शरीरातून निळा धूर निघू लागला. त्या उलट्या स्पंदनांनी त्यांच्या कृत्रिम मेंदूच्या तारा अक्षरशः जाळून टाकल्या होत्या. ते सर्व जीव किंकाळ्या मारत तिथेच जमिनीवर कोसळले आणि त्यांच्या शरीराची काळी राख झाली.
​पण खरा धुमाकूळ आकाशात सुरू झाला होता.
​शेखरच्या त्या मानसिक हल्ल्याने आकाशातल्या त्या महाकाय यानांचे मुख्य नियंत्रण (Hive Mind) पूर्णपणे उद्ध्वस्त केले. त्या यानांमधून आता निळ्या प्रकाशाऐवजी एक गडद लाल, रक्तासारखा प्रकाश बाहेर पडू लागला.
​भडाम्! भडाम्!
​आकाशात तरंगणारी ती अवाढव्य याने दिशाहीन होऊन एकमेकांवर आदळू लागली. त्यांचे गुरुत्वाकर्षण नियंत्रण (Anti-gravity) नष्ट झाले होते. आकाशात हजारो विजांचा कडकडाट व्हावा तसे स्फोट होऊ लागले आणि ती याने जळत्या उल्कांसारखी समुद्रात आणि डोंगराच्या पलीकडे कोसळू लागली.
​संपूर्ण आकाश लालभडक झाले होते. श्रीधर शास्त्रींच्या त्या अचाट बुद्धीने आणि शेखरच्या त्या भयंकर जिद्दीने आज एका परग्रही आक्रमणाचा मुळासकट नाश केला होता.
​पण याची किंमत भयंकर होती.
​तो स्फोट थांबताच, श्रीधरचे ते यंत्र जळून खाक झाले. शेखरचे शरीर निर्जीव होऊन जमिनीवर कोसळले. त्याच्या नाकातून आणि कानातून रक्ताच्या धारा वाहत होत्या. मेंदूवर पडलेल्या त्या अमानवीय ताणामुळे त्याची मज्जासंस्था पूर्णपणे बंद पडत चालली होती.
​काही वेळाने, जेव्हा आकाशातला तो लाल प्रकाश ओसरला आणि पहाटेची शांतता पसरली, तेव्हा तळघरातून अण्णा आणि गावकरी मृणालला घेऊन वर आले.
​घरात सर्वत्र फक्त राख उरली होती. आणि त्या राखेच्या मध्यभागी शेखर पडला होता.
​मृणाल फरफटत त्याच्या जवळ गेली. तिने शेखरचे डोके स्वतःच्या मांडीवर घेतले. तिची जखम आता भरून येत होती, पण तिचे हृदय तुटले होते. जिने कधीही एकही अश्रू गाळला नव्हता, त्या मृणालच्या डोळ्यांतून आज गरम अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या.
​तिने आपले दोन्ही हात शेखरच्या छातीवर ठेवले. तिच्या शरीरात उरलेली ती शेवटची आदिम, जीवनदायी ऊर्जा तिने डोळे मिटून शेखरच्या थबकलेल्या हृदयाकडे प्रवाहित केली. तिच्या हातांच्या स्पर्शातून एक उबदार लहर शेखरच्या नसानसांत भिनली.
​काही भयंकर, जीवघेणे सेकंद गेले... आणि अचानक शेखरने एक मोठा, खोल श्वास घेत डोळे उघडले.
​तो जिवंत होता! त्याची मज्जासंस्था पुन्हा सुरू झाली होती. त्याला पाहताच अण्णा आणि गावकऱ्यांच्या डोळ्यांतून घळाघळा पाणी वाहू लागले. मृणालने शेखरला घट्ट मिठी मारली. रक्ताने माखलेल्या त्या उद्ध्वस्त घरात, दोन जिवांनी मृत्यूला हरवून एकमेकांना कायमचे जिंकले होते.
​पाच वर्षांनंतर...
​गोठ्याची वाडी आता पुन्हा एकदा पूर्वीसारखी शांत आणि निवांत झाली होती. तो भयंकर डोंगर आणि त्याखालचे ते चिऱ्यांचे गोठे आता पूर्णपणे मातीखाली गाडले गेले होते. निसर्गाने तिथे एक घनदाट, हिरवेगार जंगल उभे केले होते. वाडीतल्या लोकांना माहीत होतं की त्यांना कुणी वाचवलंय.
​गोविंदरावांच्या त्या जुन्या घरात आता शेखर आणि मृणाल एकत्र राहत होते. ते गाव सोडून कुठेही गेले नाहीत. शेखर आता गावात शेती आणि पोफळीच्या बागा पाहत होता, तर मृणाल गावातील लहान मुलांसाठी शाळा चालवत होती. त्यांचे आयुष्य आता अगदी सामान्य जोडप्यासारखे वाटत होते.
​पण... ते सामान्य नव्हते.
​एके दिवशी संध्याकाळी, शेखर आणि मृणाल घराच्या पडवीत बसून समुद्राकडे पाहत होते. आकाशात लालसर रंग पसरला होता. शेखरच्या हातात श्रीधर शास्त्रींची ती जुनी डायरी होती.
​"आपण हे गाव सोडून मुंबई किंवा पुण्यात जाऊन निवांत आयुष्य जगू शकलो असतो," मृणालने शेखरच्या खांद्यावर डोके ठेवत म्हटले.
​शेखरने एक संथ श्वास घेतला. त्याची नजर आकाशाच्या पलीकडे, त्या अथांग पोकळीत काहीतरी शोधत होती.
"नाही मृणाल," शेखर गंभीर आवाजात म्हणाला. "आपण इथून कधीच जाऊ शकत नाही. आणि काकांना, बाबांना हे माहीत होतं."
​शेखरने तिला जवळ घेतले. त्या भयंकर रात्री जेव्हा शेखरचा मेंदू त्या परग्रही जाळ्याशी जोडला गेला होता, तेव्हा त्याला फक्त त्यांची कमकुवत बाजूच समजली नव्हती, तर त्याला एक अत्यंत भयंकर, भौगोलिक सत्यही समजले होते.
​"त्यांना पृथ्वीवर यायला गोठ्याची वाडीच का सापडली? तीस वर्षांपूर्वी आणि आताही... ते नेमके इथेच का उतरले?" शेखरच्या आवाजात एक गूढ शांतता होती. "कारण या गावाचे अक्षांश आणि रेखांश (Latitude and Longitude) सामान्य नाहीत. पृथ्वीचे चुंबकीय क्षेत्र (Magnetic Field) आपल्या ग्रहाचे रक्षण करते. पण बरोबर याच अक्षांश आणि रेखांशांवर, इथल्या वातावरणात एक अत्यंत सूक्ष्म चुंबकीय पोकळी (Magnetic anomaly) आहे."
​मृणाल शांतपणे ऐकत होती.
​"त्या परग्रही जिवांच्या प्रजननासाठी (Breeding) आणि अस्तित्वासाठी ज्या प्रकारचा दाब आणि कॉस्मिक फ्रिक्वेन्सी लागते, ती पूर्ण पृथ्वीवर फक्त आणि फक्त याच मोजक्या काही चौरस किलोमीटरच्या पट्ट्यात उपलब्ध आहे," शेखर पुढे म्हणाला. "ही वाडी त्यांच्यासाठी या ग्रहावरचा एकमेव 'इनक्यूबेटर' (Incubator) आहे. जर ते कधी परत आले... तर ते दुसऱ्या कुठल्या देशात किंवा शहरात नाही, ते पुन्हा याच मातीत उतरतील."
​मृणालने मान वर करून त्याच्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांत कोणतीही भीती नव्हती.
​"म्हणून आपण इथे थांबलोय," ती शांतपणे म्हणाली.
​"होय," शेखरने तिचा हात घट्ट पकडला. "शास्त्री कुटुंबाने आणि काकांनी ज्या जागेवर पहारा दिला, ती जागा सोडून आपण जाऊ शकत नाही. आपण आता फक्त नवरा-बायको नाहीयोत, मृणाल. आपण या भौगोलिक नाडीचे कायमस्वरूपी रक्षक आहोत. जोपर्यंत आपण जिवंत आहोत, तोपर्यंत तो निळा प्रकाश या मातीला शिवू शकणार नाही."
​सूर्य समुद्रात बुडत होता. गोठ्याची वाडीवर अंधार पसरू लागला होता. पण त्या घरात आता कोणतीही दहशत नव्हती. तिथे एक शांत, पण अत्यंत धारदार सावधगिरी होती.
​अक्षांश आणि रेखांशाच्या त्या भयंकर खेळात, पृथ्वीच्या त्या एकमेव कमकुवत दुव्यावर आता शेखर आणि मृणाल यांची अभेद्य ढाल उभी होती—कायमची.
​|| समाप्त ||