गोठ्याची वाडी - भाग ११

​गोठ्याची वाडी - भाग ११ : काळोखाची नाडी आणि राखेतले गूढ
​पावसाचा जोर आता ओसरला होता, पण हवेतला तो कोंदट, गंधकाचा दर्प श्वास कोंडत होता. आकाशातल्या त्या अवाढव्य, काळ्या सावल्यांमधून झिरपणाऱ्या निळसर प्रकाशाने वाडीवरचा अंधार एका मृत, आजारी रंगात बदलला होता. तो घुमणारा नाद आता कानांना ऐकू येत नव्हता; तो थेट हाडांमध्ये आणि छातीच्या पिंजऱ्यात स्पंदने निर्माण करत होता.
​खिडकीतून डोंगराकडे पाहताना शेखरच्या पायाखालची जमीन सरकली.
​गोठ्याखालचे ते अवाढव्य चिरे पूर्णपणे सरकले होते. त्या अंधाऱ्या फटींमधून जे बाहेर येत होते, ते कोणत्याही मानवी व्याख्येच्या पलीकडचे होते. ते रांगत नव्हते, चालतही नव्हते; त्यांच्या हालचालींमध्ये एक विचित्र, तुटक लय होती—जणू एखादे मोडके यंत्र जबरदस्तीने ओढले जात असावे. त्यांची शरीरं मानवी वाटत असली, तरी त्यांचे सांधे चुकीच्या कोनात वळलेले होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर डोळे, नाक किंवा तोंड काहीच नव्हते; तिथे फक्त एक राखाडी, गुळगुळीत त्वचा होती. ते आंधळे जीव केवळ हवेतले तरंग आणि शरीराची उष्णता टिपून गावाच्या दिशेने सरकत होते.
​"शेखर..."
​तो आवाज ऐकून शेखरने मागे वळून पाहिले. मृणाल उभी होती.
तिच्या हातात कोणतेही शस्त्र नव्हते. तिचे काळेभोर केस पाठीवर मोकळे होते. तिच्या चेहऱ्यावर एक अशी अथांग, निर्विकार शांतता होती, जी वादळाच्या केंद्रस्थानी असते.
​"तो धातूचा अवशेष घे. आजोबांच्या डायरीतला विधी सुरू कर," तिचा आवाज अत्यंत खोल आणि संथ होता.
​"मृणाल, ते बाहेर पडलेत. त्यांची संख्या खूप आहे. आपण इथून..." शेखरच्या आवाजातली धडधड स्पष्ट जाणवत होती.
​मृणाल त्याच्या जवळ आली. तिने आपला एक हात शेखरच्या छातीवर ठेवला. त्या एका स्पर्शात कोणतीही घाई नव्हती. मृत्यू दारात उभा असतानाही, तिच्या त्या स्पर्शाने शेखरच्या मनातली अनामिक वादळे क्षणार्धात शमली.
​"माझ्यावर विश्वास ठेव," ती त्याच्या डोळ्यांत पाहत म्हणाली. "त्यांना इथल्या अंधाराची सवय नाही."
​मृणाल घराच्या दरवाजाकडे वळली.
तिच्या या अमानवीय शांततेमागचे कारण शेखरला आता समजले होते. दोन दिवसांपूर्वी, गोविंदरावांचे जुने सामान आवरताना त्याला एक जीर्ण रोजनिशी सापडली होती. त्यातले शब्द एखाद्या भयानक सत्यासारखे त्याच्या डोळ्यांसमोर तरळत होते.
​त्या डायरीत गोविंदरावांनी मृणालबद्दल लिहून ठेवलेले ते सत्य अतिशय अंगावर येणारे होते:
​"२८ मे, २००४. आडिवरे.
ती आग साधी नव्हती. काल रात्री आडिवरेच्या एका जुन्या वाड्याला लागलेल्या त्या आगीत दगड आणि लोखंडही वितळले होते. पण सकाळी जेव्हा आग विझली, तेव्हा त्या धुमसणाऱ्या, पांढऱ्या राखेत मला एक चार वर्षांची लहान मुलगी बसलेली दिसली. तिच्या अंगावरचा एक केसही जळला नव्हता. ती त्या गरम राखेत अत्यंत शांतपणे बसून, जळक्या लाकडांशी खेळत होती. जणू तो दाह, ती उष्णता तिच्या शरीराला स्पर्शही करू शकली नाही.
​मी तिला गोठ्याची वाडीत आणले. पण तिला वाढवणे हा एका बापाचा नाही, तर एका भयभीत पहारेकऱ्याचा प्रवास होता. जसजशी ती मोठी होऊ लागली, मला समजले की ती सामान्य मानवी प्रजातीचा भाग नाही. वयाच्या सातव्या वर्षी तिला रानात एक अत्यंत विषारी घोणस चावला. मी धावत गेलो, तर तो घोणस तिथेच तडफडून मेला होता, आणि तिच्या त्वचेवर साधे ओरखडेही नव्हते. तिचे शरीर या ग्रहावरच्या कोणत्याही विषाला, कोणत्याही धोक्याला जुमानत नव्हते. ती कधी आजारी पडली नाही, तिला कधी ताप आला नाही आणि सर्वात भयंकर म्हणजे... ती कधीच रडली नाही.
​इथल्या मातीत, इथल्या निसर्गात काही अशी अनाकलनीय रहस्ये आहेत, जी विज्ञानाच्या आकलनापलीकडची आहेत. मला हळूहळू जाणवू लागले की ती साधी मुलगी नाही; ती या पृथ्वीची एक जिवंत 'प्रतिकारशक्ती' (Immune response) आहे. जेव्हा एखादा परग्रही संसर्ग, एखादा व्हायरस या मातीत मिसळतो, तेव्हा हा निसर्ग स्वतःला वाचवण्यासाठी अशी काही अमानवीय हत्यारे जन्माला घालतो. मृणाल हे त्याच निसर्गाचे एक हत्यार आहे. ती साक्षात निसर्गाचा एक क्रूर, भावनाशून्य आणि अचूक नियम आहे.
​तिच्या शरीराची रचना माणसांसारखी असली, तरी तिची जैविक प्रणाली (Biological system) पूर्णपणे वेगळी आहे. ती आपला श्वास आणि हृदयाचा ठोका स्वतःच्या इच्छेने शून्य पातळीपर्यंत थांबवू शकते. तिचे शरीर वातावरणाशी इतके एकरूप होते की, ती एका जिवंत माणसाऐवजी एक निर्जीव दगड, किंवा मातीचा ढिगारा वाटते.
​श्रीधरने गाव सोडल्यावर मला एक कठोर निर्णय घ्यावा लागला. मला तिला हेच शिकवावे लागले की माणूस कसे नसावे. मला तिचे बालपण मारून टाकावे लागले. तिला भावनांपासून दूर ठेवावे लागले. कारण ज्या दिवशी आकाशातून ते संकट उतरेल, तेव्हा त्यांना मानवी भावना, मानवी भीती आणि हृदयाच्या ठोक्यांचा वास येईल. त्या दिवशी या गावाला वाचवण्यासाठी मला माणसाची नाही, तर एका निर्जीव, अदृश्य पोकळीची गरज असेल. मृणाल ही तीच पोकळी आहे. ती त्या परग्रही जिवांसाठी एक चालते-बोलते 'ब्लॅक होल' आहे."
​गोविंदरावांचे ते शब्द शेखरच्या मनात दाटून आले. या मुलीला तिचे हरवलेले माणूसपण आणि भावना परत मिळवून देण्याची त्याची धडपड आज कुचकामी ठरणार होती. कारण आज या गावाला वाचवण्यासाठी तिला पुन्हा एकदा तेच निर्जीव, भावनाशून्य हत्यार बनावे लागणार होते.
​मृणालने दरवाजा उघडला आणि ती बाहेरच्या त्या निळसर अंधारात, मुसळधार पावसात जाऊन उभी राहिली.
​काही फुटांवरच त्या आंधळ्या, अमानवीय जिवांची पहिली लाट वेशीवर थडकली. मृणाल त्यांच्या दिशेने धावली नाही. ती फक्त त्या लाल चिखलात उभी राहिली. तिने डोळे मिटले. तिने एक दीर्घ श्वास बाहेर सोडला, आणि स्वतःच्या हृदयाची स्पंदने पूर्णपणे थांबवली. तिच्या शरीराचे तापमान बाहेरच्या थंडीइतके बर्फाळ झाले. तिच्या अस्तित्वाची मानवी जाणीव आता पूर्णपणे पुसली गेली.
​ते परग्रहावरून आलेले जीव, जे केवळ उष्णता आणि भीतीची स्पंदने टिपून शिकार करत होते, ते मृणालच्या जवळ येताच अचानक गोंधळले. त्यांच्या रडारवर आता समोर कोणीच नव्हते. पण तरीही, एक अदृश्य, प्राचीन दहशत त्यांना जाणवू लागली होती.
​जेव्हा सर्वात पुढे असलेल्या एका संकरित जिवाने अनावधानाने मृणालच्या तीन फुटांच्या परिघात पाऊल टाकले, तेव्हा एक अत्यंत भयानक, मूक संहार सुरू झाला. मृणालच्या शरीरातून बाहेर पडणारी ती अत्यंत सूक्ष्म, पृथ्वीची आदिम फ्रिक्वेन्सी त्या परग्रही आणि मृत मानवी संकराच्या डीएनएसाठी (DNA) एका जहाल विषासारखी ठरली.
​त्या जिवाला मृणालचा साधा स्पर्शही झाला नाही. पण तिच्या परिघात येताच, त्याच्या शरीरातले ते निळे, विषारी रक्त अचानक काळे पडून उकळू लागले. त्याची ती राखाडी, गुळगुळीत त्वचा कागदासारखी जळून गळून पडू लागली. त्याच्या सांध्यातून विचित्र आवाज आला आणि त्याचे मानवी सांगाड्याचे हाड मोडकळीस आले. त्याच्या चेहऱ्यावरील त्या निळ्या फटीतून एक भयानक, घरघरणारा आवाज आला आणि काही सेकंदांतच तो जीव वितळलेल्या डांबरासारखा चिखलात कोसळला. त्याच्या पेशी (Cells) एकमेकांपासून वेगळ्या झाल्या होत्या.
​मागून येणाऱ्या जिवांचीही तीच अवस्था झाली. ते जसे जसे पुढे येत होते, तसतशी त्यांच्या शरीरातली ती परग्रही, कृत्रिम ऊर्जा संपुष्टात येत होती. ते मातीत कोसळत होते आणि त्यांची काळी राख होत होती. गोठ्याची वाडीची लाल माती त्या राखेला एखाद्या खतासारखी गिळंकृत करत होती. हे कोणतेही युद्ध नव्हते; हा निसर्गाने परक्या व्हायरसला केलेला अत्यंत क्रूर आणि अचूक नायनाट होता!
​इकडे घरात, शेखरने डायरीतल्या सूचनेप्रमाणे सुरीने स्वतःच्या अंगठ्याला छेद दिला. भालचंद्र शास्त्रींच्या रक्ताचा तो लालभडक थेंब त्याने त्या काळ्या, थंड धातूच्या अवशेषावर लावला.
​रक्त लागताच तो अवशेष जिवंत झाल्यासारखा आतून लालसर प्रकाशाने चमकू लागला. त्याचे तापमान वाढले.
​शेखरच्या बोटांची कातडी भाजू लागली, पण त्याने तो धातू सोडला नाही. त्याने डोळे घट्ट मिटले आणि आपली संपूर्ण चेतना त्यावर केंद्रित केली. एका क्षणात, शेखरच्या मेंदूत एक भयंकर, थंड आणि अमानवीय पोकळी जाणवली. त्याचा थेट संपर्क आकाशातल्या त्या यानांच्या मानसिक जाळ्याशी (Hive mind) जोडला गेला होता.
​त्या यानांमधून येणारा तो निळा प्रकाश आता वेगाने閃 (Flicker) करू लागला. आकाशातून आता त्या जिवांचा एकत्रित, मूक आक्रोश शेखरच्या मेंदूत घुमत होता. तो स्वतःच्या रक्ताने त्या परग्रही मृत्यूचा मुख्य दुवा तोडत होता.
​बाहेर मृणाल एका अदृश्य, विषारी भिंतीसारखी उभी राहून त्या फौजेला राखेत मिळवत होती, आणि आत शेखर त्या मृत्यूच्या मुळावर घाव घालत होता. एकमेकांसाठी सर्वस्व पणाला लावणारे हे दोन जीव आता जगाचे तारणहार बनले होते.
​पण... या मृत्यूच्या खेळात एक जीव असा होता, जो पूर्णपणे परग्रही किंवा आंधळा नव्हता.
​त्या कुजणाऱ्या फौजेच्या मागे, अंधाराचा फायदा घेत एक आकृती जमिनीवरून सरपटत पुढे येत होती. त्याचे हात-पाय लांब होते आणि अंगावर सदानंदचे तेच फाटके कपडे होते.
​त्याच्या मृत, निळ्या डोळ्यातून अजूनही मानवी धूर्तपणा शाबूत होता. त्याला मृणालची आणि तिच्या त्या भयंकर परिघाची ताकद समजली होती. त्याने तिच्या जवळ जाण्याची चूक केली नाही. तो सापासारखा वळसा घालून, घराच्या मागच्या फुटलेल्या खिडकीच्या दिशेने सरकला.
​त्याचे लक्ष्य बाहेर उभी असलेली मृणाल नव्हती; त्याचे लक्ष्य आत रक्ताच्या विधीत डोळे मिटून, पूर्णपणे एकाग्र झालेला शेखर आणि त्याच्या हातातला तो धातूचा अवशेष होता.
​सदानंद आता खिडकीतून आत शिरून शेखरच्या अगदी मागे उभा होता... आणि त्याची ती लांबसडक, काळी नखं पुन्हा एकदा शेखरच्या मानेच्या दिशेने सरसावली होती.

भाग १२ -- https://www.maayboli.com/node/88600