गोठ्याची वाडी - भाग ८

भाग ७ --
https://www.maayboli.com/node/88551

आकाशातून आलेला मृत्यू आणि अघोरी डाव
​डायरीची ती जीर्ण झालेली पाने जणू भूतकाळाचा एक जिवंत, धडधडणारा तुकडाच होती. शेखरचा श्वास जड झाला होता. त्याने डोळे बारीक केले आणि ३० वर्षांपूर्वीच्या त्या भयंकर रात्रीचा वृत्तांत वाचायला सुरुवात केली. भालचंद्र शास्त्रींच्या थरथरत्या हस्ताक्षरातून तो अंधार आता शेखरच्या मनावर उतरत होता...
​*"ती मार्गशीर्ष महिन्याची काळोखी अमावस्या होती. मी आणि माझा दत्तक मुलगा, सदानंद, दोघेही गावाबाहेरच्या त्या अथांग सड्यावर (माळावर) उपासनेला बसलो होतो. सदानंदला अंधाराची ओढ होती आणि मला त्या अंधारावर नियंत्रण मिळवायचे होते. आजूबाजूला घनदाट शांतता होती. सड्यावरचे रातकिडे आणि बेडूक अचानक गप्प झाले होते.
​मध्यरात्र उलटून गेली. आणि मग, आकाशात एक कानठळ्या बसवणारा आवाज झाला. ढग नव्हते, विजा नव्हत्या, तरीही आकाश मधोमध फाटल्यासारखा आवाज आला. एक प्रचंड मोठी, डोळे दिपवणारी निळ्या आगीची गोळी आकाशातून थेट आमच्यापासून काही अंतरावर त्या सड्यावर येऊन आदळली. जमिनीला असा काही हादरा बसला की आम्ही दोघेही लांब फेकले गेलो.
​ती आग नव्हतीच. कारण त्यातून उष्णता नाही, तर हाडं गोठवणारी थंडी बाहेर पडत होती. हवेत गंधकाचा आणि करपलेल्या मातीचा उग्र वास पसरला. आम्ही एका मोठ्या खडकाच्या मागे लपून ते दृश्य पाहत होतो. त्या निळ्या धुराड्यातून काही आकृत्या बाहेर आल्या.
​ते देव नव्हते, आणि या पृथ्वीवरचे प्राणीही नव्हते. त्यांची शरीरं माणसांसारखी उभी होती, पण त्यांचे हात गुडघ्यांच्याही खाली लोंबकळत होते. त्यांची मान एका विचित्र, मोडलेल्या कोनात होती. त्यांच्या चेहऱ्यावर नाक किंवा तोंड नव्हतं... होते ते फक्त दोन मृत, निळे डोळे.
​माळावर चरण्यासाठी आलेली काही रानटी डुकरं आणि दोन-चार मोकाट गुरं त्या आवाजाने बिथरली होती. त्या अमानवीय जिवांपैकी एकाने विजेच्या वेगाने एका गुराच्या मानेवर हात टाकला. मला वाटलं तो प्राणी त्या गुराला फाडून खाईल. पण नाही. त्या जिवाने गुराचे मांस खाल्ले नाही. त्याने फक्त आपले निळे डोळे त्या गुराच्या डोळ्यांना भिडवले.
​माझ्या डोळ्यांसमोर त्या जिवंत, धडधडणाऱ्या गुराचं शरीर एका क्षणात सुकायला लागलं. त्याचं रक्त, त्याचं पाणी, त्याची 'चेतना' कुणीतरी आतून शोषून घेत होती. अवघ्या काही सेकंदांत त्या गुराचा एक काळा, लाकडासारखा ताठरलेला सांगाडा खाली कोसळला. ते जीव माणसाचे किंवा प्राण्याचे मांस खात नव्हते, ते प्राण शोषत होते.
​सदानंदच्या तोंडून एक दबलेली किंकाळी बाहेर पडली. त्या आवाजाने त्यातल्या एका जिवाची नजर आमच्याकडे वळली. तो जीव आमच्या दिशेने सरकू लागला. त्याची पावलं जमिनीवर पडत नव्हती, तो जणू हवेतून फरफटत येत होता. मी मृत्यू समोर पाहिला. मी डोळे मिटून गायत्री मंत्राचा जप सुरू केला. पण अचानक, तो जीव एका विशिष्ट रेषेवर येऊन थडकला.
​मी डोळे उघडले. सड्यावरची ती जुनी कातळशिल्पं... जी हजारो वर्षे तिथे कोरलेली होती, ती आता एका अस्पष्ट निळ्या प्रकाशात चमकत होती. त्या कातळशिल्पांनी जणू एक अदृश्य परीघ (Boundary) तयार केला होता. ते जीव त्या परिघाच्या बाहेर येऊ शकत नव्हते. ते आतून त्या अदृश्य भिंतीवर आदळत होते.
​पण तो जीव प्रचंड ताकदवान होता. त्याने आपला तो काळवंडलेला, अणकुचीदार नखांचा हात पूर्ण ताकदीने त्या अदृश्य सीमेबाहेर काढला. त्याचा हात थेट माझ्या गळ्याच्या दिशेने आला. त्या क्षणी, माझ्या हातातल्या मंत्रित केलेल्या लाकडी दंडाने मी पूर्ण ताकदीनिशी त्याच्या हातावर प्रहार केला.
​एक भयंकर, कानठळ्या बसवणारी किंकाळी माळावर घुमली. त्या जिवाच्या हातातून रक्ताऐवजी एक काळा, चिकट आणि निळसर चमकणारा स्त्राव उडाला आणि खडकावर पडला. तो जीव मागे फेकला गेला. संधी साधून मी तो काळ्या रंगाचा, जळजळीत अवशेष एका फडक्यात गुंडाळला आणि सदानंदचा हात पकडून आम्ही जीवाच्या आकांताने गावाच्या दिशेने पळत सुटलो. मागे त्या जिवांचे अमानवीय आवाज सड्यावर घुमत होते.*
​शेखरचा श्वास अडकला होता. तो फक्त वाचत नव्हता, तर ते सगळं जगत होता.
​*आम्ही घरात पोहोचलो तेव्हा दोघांचीही गाळण उडाली होती. "सदानंद, आपल्याला गावातल्या सगळ्यांना जागं करावं लागेल. महामृत्युंजय अनुष्ठान सुरू करावं लागेल." मी कापरऱ्या आवाजात म्हणालो.
​पण सदानंद उंबरठ्यावरच उभा राहिला. त्याच्या डोळ्यांत एक भयानक, काळीभोर चमक होती. "देवाची आराधना करायला आता वेळ नाही, अण्णा. उजेडाचे देव इतक्या लवकर खाली येत नसतात. आपल्याला त्यांच्यापेक्षा जास्त क्रूर व्हावं लागेल. आपल्याला काहीतरी 'निम्न शक्ती' जागृत करावी लागेल."
​"तुला काय म्हणायचंय?"
​"आपल्या स्मशानात शेकडो अतृप्त आत्मे, पिशाच्चं खितपत पडली आहेत. आपल्याकडे त्या राक्षसाचा अंश आहे. आपण स्मशानात जाऊन त्या अवशेषावर 'करणी' करू. ती पिशाच्चं जागवू आणि त्यांना थेट त्या भयानक प्रकारात घुसवू.
​मी हादरलो. पण माझ्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. गावाला वाचवण्यासाठी मी माझ्या आयुष्यातली पहिली आणि शेवटची अघोरी वाट धरली. मी सदानंदच्या मागे स्मशानात गेलो.
​स्मशानातली ती रात्र मी कधीच विसरू शकणार नाही. सदानंदने तीन जुन्या, करपलेल्या चितांची राख गोळा केली. त्या अमानवीय जिवाचा तो अवशेष एका कवटीत ठेवला आणि स्वतःच्या रक्ताचा अभिषेक केला. त्याने भयानक मंत्र म्हणायला सुरुवात केली. हवा अचानक थंड झाली. स्मशानातल्या मातीतून काळ्या, धुरकट सावल्या वर येऊ लागल्या. ते अतृप्त, हिंस्त्र आत्मे होते. विहिरीत जीव जाऊन फुगलेल्या ओलेत्या बायका होत्या, दात बाहेर आलेले सापळे होते, भयानक प्राणी होते, कुठल्या काळातले मृतमात्मे सदानंदाने जागवले हे त्यालाच माहिती. सदानंदने त्या कवटीतल्या अवशेषावर बोट ठेवून थेट सड्याच्या दिशेने इशारा केला. त्या सावल्या वाऱ्याच्या वेगाने त्या परिघाच्या दिशेने झेपावल्या.
​आम्ही माळावर पोहोचलो तेव्हा तिथे जे सुरू होतं, ते पाहण्याची ताकद कोणत्याही मानवी डोळ्यात नव्हती. परिघातले सगळे प्राणी या अघोरी शक्तीला पाहून satptayla लागले.
​हा सगळा प्रकार मेंदू कुरतडणारा होता. मी माझ्या आयुष्यात अनेक माणसांना आत्मे झपाटताना पाहिलं होतं. माणूस जेव्हा झपाटला जातो, तेव्हा तो ओरडतो, आदळतो... पण तरीही तो शेवटी 'माणूस' असतो. पण इथे... चक्क भलत्याच मातीतल्या, भलत्याच ग्रहावरून आलेल्या त्या अमानवीय प्राण्यांच्या अंगात हे अतृप्त मानवी आत्मे घुसले होते!
​त्या राक्षसांना स्वतःच्या भावना नव्हत्या, पण आता पिशाच्चांच्या प्रवेशामुळे त्यांच्यात एक हिंस्त्र, जनावरासारखी भूक आणि मानवी संताप निर्माण झाला होता. दोन पूर्णपणे विसंगत असलेल्या जगांची, जाणीवांची ती टक्कर होती. त्या परग्रहावरच्या जिवांच्या मेंदूचे आणि शरीराचे अक्षरशः धिंडवडे निघत होते. त्यांची शरीरं आतून फाटत होती. त्यांची हाडं (किंवा जे काही आत होतं ते) विचित्र कोनातून मोडत होती. त्यांचे ते शांत, मृत निळे डोळे आता काळेभोर आणि रागाने धगधगते झाले होते. त्यांच्या अंगातून काळा, कुबट धूर निघत होता. माळावर एकच हल्लागुल्ला उडाला होता. त्या जिवांच्या आणि पिशाच्चांच्या एकत्र झालेल्या भयानक किंकाळ्यांनी आसमंत हादरून गेला होता.
​मी स्वतःच्याच धाडसावर थक्क झालो होतो. गावाला वाचवण्यासाठी मी खेळलेला हा खतरनाक डाव होता. परग्रहावरच्या मृत्यूला रोखण्यासाठी मी पृथ्वीवरच्या मृत्यूचा वापर केला होता.*
​डायरी वाचताना शेखरच्या अंगावर अक्षरशः रोमांच उभे राहिले होते. आजोबांची ती बुद्धी आणि सदानंदची ती अघोरी विद्या... त्यांनी एका अशक्य वाटणाऱ्या संकटाला अत्यंत भयानक मार्गाने उत्तर दिले होते. पण या डावाची किंमत खूप मोठी होती.
​*पण या भयानक खेळात एक मोठी चूक झाली. माळावरच्या त्या किंकाळ्या आणि धूर पाहून गावातली लोकं जागी झाली. लोक मशाली घेऊन माळाच्या दिशेने धावत आले. दूरवरून त्यांनी पाहिलं की माळावर निळे आणि काळे प्रकाश नाचत आहेत. आणि सर्वात भयंकर म्हणजे... त्यांनी मला आणि सदानंदला त्या भुतावळ्यांच्या मध्यभागी उभं असलेलं पाहिलं.
​अण्णा आणि इतर गावकरी मशाली घेऊन आमच्याकडे धावत आले. 'शास्त्री! स्मशानातली भुतं गावात आणलीस?' गावकऱ्यांना वाटलं की भालचंद्र शास्त्री आणि सदानंद यांनीच मिळून गावात काळी जादू केली आहे. त्यांनीच हे पिशाच्चांचं तांडव सुरू केलं आहे.
​'मागे व्हा! जवळ येऊ नका!' मी ओरडलो. पण माझा आवाज त्या गोंधळात विरून गेला. एक गावकरी मशालीसह त्या परिघाच्या अगदी जवळ गेला. त्याच क्षणी, आतून एका झपाटलेल्या जिवाने आपला काळवंडलेला हात बाहेर काढला. त्याचा हात मशालीला लागला. क्षणात मशालीची आग विझली आणि त्या लाकडाची राख झाली. तो गावकरी तिथेच बेशुद्ध होऊन पडला.
​हे दृश्य पाहून गावकऱ्यांची पाचावर धारण बसली. ते मशाली टाकून गावाच्या दिशेने सैरावैरा पळत सुटले. त्यांनी मला आणि सदानंदला तिथेच वाऱ्यावर सोडून दिलं.
​मी मागे वळून सदानंदकडे पाहिलं. आणि त्या क्षणी मला त्या राक्षसांपेक्षा जास्त भीती माझ्या स्वतःच्या दत्तक मुलाची वाटली. सदानंद तिथेच निर्विकार उभा होता. त्याच्या चेहऱ्यावर भीती नव्हती, तर एक भयानक मोह होता.
​'अण्णा, बघा!' सदानंद हसत होता, एक भयानक, कोरडं हसू. 'आपण त्यांना वेदना देऊ शकतोय. आपण या शक्तीला नियंत्रित करू शकतोय!'
​ते हसू ऐकून माझ्या काळजात धस्स झालं. सदानंदच्या आतला माणूस त्या रात्रीच मरत होता. तो त्या परिघाच्या दिशेने चालू लागला. मी त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याने मला जोरात ढकलून दिले...*
​डायरीचं हे पान इथेच संपलं होतं. पुढची पानं कुणीतरी अत्यंत हिंस्त्रपणे फाडून टाकली होती.
​शेखरने डायरी मिटली. त्याच्या पाठीवरून घामाचा थंड ओघळ वाहून गेला. खोलीतले तापमान पुन्हा एकदम खाली गेल्यासारखे त्याला जाणवले.
​आता त्याला त्या जुन्या, महाकाय गोठ्यांचा अर्थ पूर्णपणे समजला होता. ते गोठे गुरांसाठी कधीच नव्हते. भालचंद्र शास्त्रींनी त्या संकरित, झपाटलेल्या जिवांना जेव्हा जमिनीखाली गाडलं, तेव्हा त्यांच्यावर एक जड आवरण (Seal) म्हणून ते चिऱ्याच्या दगडांचे गोठे बांधले गेले होते.
​आणि तो काळा धातूचा तुकडा... ती त्या जिवांच्या अस्तित्वाची एक 'चावी' होती. इतकी वर्षे ती चावी मृत अवस्थेत होती. पण आता, भालचंद्र शास्त्रींच्या रक्ताच्या वारसदाराने—शेखरने—जेव्हा त्याला स्पर्श केला, तेव्हा ती चावी पुन्हा जिवंत झाली. सदानंदने त्या रात्री त्या कवटीतल्या अवशेषाचा वापर करून स्वतःला त्या जिवांच्या खूप जवळ नेले असावे. म्हणूनच तो जेव्हा फरफटत परत आला, तेव्हा तो ना माणूस उरला होता, ना पिशाच्च, ना परग्रहावरचा जीव. तो या तिन्हींचा एक भयानक संकर बनला होता.
​तेवढ्यात...
बाहेरून एक विचित्र आवाज आला. यावेळी कुत्र्यांचे रडणे नव्हते. तो एका प्रचंड मोठ्या, जड दगडाच्या घसरण्याचा आवाज होता.
​ख्रर्र्र्र... धाड!
​आवाज त्या डोंगराच्या उतारावरून, त्या जुन्या गोठ्यांच्या दिशेकडून आला होता. जमिनीखालचे ते चिरे आता सरकू लागले होते. आजोबांनी घातलेले ते अघोरी सील (Seal) आता तुटत होते. शेखरने खिडकीतून बाहेर पाहिले. पावसाच्या धुळीत आणि दाट धुक्यात, गोठ्यांच्या वरच्या बाजूला एक निळसर अंधार जमा होऊ लागला होता.
​खेळ आता शेखरच्या हाताबाहेर गेला होता.

क्रमशः

भाग ९ --- https://www.maayboli.com/node/88555