भस्मबीज - भाग १

भस्मबीज - भाग १ - पहिले स्वप्न

सकाळचे साडेपाच वाजले होते. अलार्म वाजायच्या दोन मिनिटं आधीच स्वातीला जाग आली. ती लगेच हात, पाय तोंड धुवून कीचनमध्ये शिरली. थोड्या वेळाने अभिजित उठला. स्वाती किचनमध्ये नाश्ता बनवण्यात गुंग होती. तिच्या चेहऱ्यावर केसांच्या काही बटा अस्ताव्यस्त आल्या होत्या. अभिजितने क्षणभर त्या विखुरलेल्या बटांकडे पाहिलं आणि त्याच्या ओठांवर एक हलकंसं हसू आलं. एकेकाळी हीच स्त्री सकाळी उठल्या उठल्या आरशासमोर अर्धा तास घालवायची, स्वतःला नीटनेटके करायची. आता दोन मुलं, घर, कौटुंबिक जबाबदाऱ्या आणि वेगाने धावणारा काळ यांच्यात स्वतःसाठी थोडासा वेळ काढणंही तिच्यासाठी कठीण झालं होतं.
घरातली नेहमीची सकाळ सुरू झाली.

"आई , माझा कम्पास कुठे आहे?" बारा वर्षांचा अथर्व आपल्या बेडरूममधून डोळे चोळत ओरडला.

"जिथे काल रात्री ठेवला असेल तिथे बघ," स्वातीने किचनमधून उत्तर दिले.

"जर सापडला असता तर विचारलं नसतं ना!" अथर्वने तोंड वेंगाडले.

"प्रायव्हेट डिटेक्टिव्ह नाहीये मी. मग मला कसं माहित असणार?"

"कारण आई लोकांना जगातलं सगळं माहित असतं."

स्वाती लटक्या रागात म्हणाली, "हा नियम नक्की कोणी बनवला?"

"बाबांनी!" अथर्वचं उत्तर क्षणाचाही विचार न करता ताबडतोब आलं.

नेमका याच वेळी स्वयंपाकघरातून अभिजीतचा चहाचा कप हातात घेऊन येणारा आवाज आला, "आणि तो नियम अजूनही या घरात पूर्णपणे लागू आहे, लक्षात ठेवा."

सोळा वर्षांची अनन्या मात्र या सगळ्या गोंधळापासून दूर, एका वेगळ्याच जगात हरवली होती. डायनिंग टेबलावर तिचं अभ्यासाचं पुस्तक उघडलेलं होतं, पण तिची नजर आणि बोटं मोबाईलच्या स्क्रीनवर वेगाने स्क्रोल करत होती.

"अनन्या," अभिजित तिच्या जवळ जात म्हणाला. काहीच उत्तर नाही.

"अनन्या..." त्याने पुन्हा आवाज दिला. तरीही काहीच फरक पडला नाही.

"डॉक्टर साहेब!" अभिजितने यावेळी थोड्या मोठ्या आवाजात टोमणा मारला.

ती दचकली आणि तिने मोबाईल बाजूला ठेवला. "काय बाबा?"

"मी दोन मिनिटांपासून तुझ्याशी बोलतोय."

"अरे... सॉरी, मी ऐकलंच नाही."

"हेच तर म्हणतोय मी. लक्ष कुठे असतं तुझं?"

अनन्याने नेहमीसारखे आपले डोळे फिरवले आणि हसून म्हणाली, "बाबा, तुम्ही पण ना... जस्ट फ्रेंड्सचे मेसेज होते."

नाश्त्याच्या टेबलावर काही वेळात सगळे एकत्र जमले. घरामध्ये वेगवेगळ्या विचारांची खिचडी शिजत होती. अथर्वला शाळेच्या क्रिकेट टीममध्ये त्याची निवड होईल की नाही याची चिंता सतावत होती. अनन्याला तिच्या आगामी कॉलेज टेस्टची भीती होती. स्वातीला संपत आलेल्या गॅस सिलेंडरची बुकिंग करायची काळजी होती. आणि अभिजितला ऑफिसमधल्या क्लायंट मीटिंगची चिंता होती. प्रत्येकाची स्वतःची एक वेगळी काळजी होती, पण त्या सगळ्या काळज्या एकाच छताखाली, चहाच्या वाफाळलेल्या कपांसोबत मिसळून गेल्या होत्या.

ऑफिसला निघताना नेहमीप्रमाणे स्वातीने त्याच्या हातात जेवणाचा डब्बा दिला.
"आज वेळेवर जेव."

"हो."

"आणि वेळेवर पाणी प्या."

"हो."

"आणि…"

"हो," अभिजितने तिचे वाक्य पूर्ण होण्याआधीच उत्तर दिले.

स्वातीने कपाळावर आठ्या आणल्या. "मी अजून पुढे काही बोललेच नाही."

अभिजित हसला. "मला माहीत आहे तू काय बोलणार आहेस."

स्वातीने डोळे वटारले, पण तिच्या चेहऱ्यावर एक लपून राहणारे हसू होते. "खूप शहाणे झालात तुम्ही दिवसेंदिवस."

दिवसभर ऑफिसच्या कामात वेळ कसा गेला ते अभिजितलाही कळलं नाही. सततच्या मीटिंग्ज, पाठीमागून येणारे फोन कॉल्स, ई-मेलचे न संपणारे ढीग आणि डोक्यावर असलेला नवीन प्रोजेक्ट. कॉर्पोरेट जगताच्या या चक्रात तो असा काही अडकला होता की स्वतःच्या अस्तित्वाचा विचार करायलाही त्याला वेळ नव्हता. संध्याकाळी जेव्हा तो ऑफिसमधून बाहेर पडला, तेव्हा त्याच्या खांद्यांवर दिवसभराचा प्रचंड थकवा स्पष्ट जाणवत होता. लोकलचा तोच गर्दीचा, जीवघेणा प्रवास करून घरी पोहोचेपर्यंत रात्रीचे आठ वाजून गेले होते.

रात्री जेवताना नेहमीसारखंच घरगुती वातावरण होतं. मुलीच्या अभ्यासाबद्दल चर्चा झाली, तिच्या क्लासच्या वेळांवर बोलणं झालं. शेजारच्या एका नातेवाईकाच्या लग्नाची पत्रिका आली होती, त्यावर कोणाला पाठवायचं आणि काय आहेर करायचा यावरही दोघं बोलले. जेवण झाल्यावर टीव्हीवरच्या एका हास्य प्रहसनावर दोघे एकत्र हसलेसुद्धा. सगळं अगदी नेहमीसारखं होतं. अगदी व्यवस्थित. अगदी सामान्य. वरून पाहणाऱ्याला हे एका सुखी आणि समाधानी संसाराचं आदर्श चित्र वाटलं असतं.

रात्री अकराच्या सुमारास दोघे झोपायला बेडरूममध्ये गेले. खोलीतील मुख्य दिवा बंद झाला आणि फक्त बेडसाइड लॅम्पचा एक मंद, पिवळसर प्रकाश खोलीत उरला. स्वाती बेडला टेकून मोबाईलवर काहीतरी पाहत होती. अभिजित तिच्या शेजारी पडून तिच्याकडेच पाहत होता. लग्न होऊन इतकी वर्षे झाली तरी त्याला अजूनही तिचं हसणं तितकंच आवडायचं. मोबाईल स्क्रीनकडे पाहताना ती सवयीने जे केस कानामागे सारायची, ती तिची जुनी सवय त्याला आजही वेड लावून जायची. ती कधी रागावली की तिच्या भुवया ज्या पद्धतीने वर उचलायची, ते पाहणंही त्याला आवडायचं. काही भावना काळाबरोबर कमी होत नाहीत, हेच खरं. फक्त वाढत्या वयासोबत आणि जबाबदाऱ्यांसोबत त्यांच्याबद्दल उघडपणे बोलणं कमी होतं.

"काय बघतोयस?" स्वातीने अचानक मोबाईलवरून नजर हटवून विचारले. तिचे लक्ष त्याच्या रोखलेल्या नजरेकडे गेले होते.

"काही नाही," अभिजितने नेहमीप्रमाणे टाळण्याचा प्रयत्न केला.

"काही नाही म्हणजे नक्कीच काहीतरी आहे." ती हसली.

अभिजितही हसला. त्या हसण्यानंतर खोलीत काही क्षण एक सुखावणारी शांतता पसरली.

अभिजितने हळूच आपला हात पुढे केला आणि तिचा हात आपल्या हातात घेतला. त्या स्पर्शात कोणतीही घाई नव्हती, कोणताही शारीरिक आग्रह नव्हता. होती ती फक्त आपल्या हक्काच्या माणसाची जवळीक साधण्याची, त्याला अनुभवण्याची एक साधी इच्छा.

पण त्याने स्पर्श करताच स्वातीच्या चेहऱ्यावरचं ते सहज हास्य हळूहळू विरलं. तिच्या शरीरात आलेला एक सूक्ष्म ताठरपणा अभिजितच्या हाताला लगेच जाणवला. तिचा हात अचानक निर्जीव झाल्यासारखा वाटला आणि त्याच क्षणी खोलीतल्या वातावरणाचा पोत बदलला. एक अदृश्य भिंत दोघांच्या मध्ये उभी राहिली.

"अभिजित..." ती अत्यंत मंद, पण गंभीर स्वरात म्हणाली.

"हं?"

"पुन्हा?" स्वातीचा हा एक छोटासा शब्द होता. पण त्यामागचा अर्थ आणि नकार खूप मोठा होता.

अभिजितने लगेच आपला हात सैल केला. "मी फक्त..." तो काहीतरी बोलून स्वतःची बाजू मांडणार होता.

पण स्वातीने एक दीर्घ, जड श्वास घेतला. ती मोबाईल बाजूला ठेवत म्हणाली, "रात्र झाली की तुला फक्त एकच गोष्ट आठवते का?"

खोलीतील ती मंद शांतता अचानक जड आणि गुदमरवून टाकणारी झाली.
"तसं नाहीये, स्वाती," अभिजित शांतपणे म्हणाला, पण त्याच्या आवाजात एक खोल निराशा आणि अपमान लपलेला होता.

"मग कसं आहे?" तिच्या आवाजात आता रागापेक्षा जास्त थकवा जाणवत होता. एक प्रकारचा मानसिक वीट होता तो. "घर, मुलांचा अभ्यास, रोजच्या जबाबदाऱ्या... हे सगळं सांभाळून दिवस संपल्यावर मला खरंच इतर कशासाठीही ऊर्जा उरत नाही. मला काही सुचत नाही. तुला या शरीरापलीकडे माझं अस्तित्व कधी दिसणार आहे की नाही?"

हा थेट वार अभिजितच्या जिव्हारी लागला. "शरीरापलीकडे? स्वाती, मी फक्त तुझा हात हातात घेतला होता. त्यात वासना नव्हती, फक्त तुझी सोबत हवी होती. तू प्रत्येक गोष्टीला एकाच तराजूत का तोलतेस?"

"नाही, तू समजत नाहीस," ती लगेच थांबवून म्हणाली, तिचा आवाज आता अधिक धारदार झाला होता. "कारण हा विषय निघाला की आपण नेहमी याच जागी येऊन थांबतो. दरवेळी मला गुन्हेगार ठरवून तू मोकळा होतोस. मला रोजच्या त्याच त्याच आयुष्याचा कंटाळा येतो, थकवा असतो, हे तुला कधी समजणार?"

अभिजित गप्प राहिला. त्याच्याकडे बोलण्यासारखं किंवा स्वतःचे समर्थन करण्यासारखं काही उरलं नव्हतं. त्याचे स्वतःचे शब्द त्याच्या घशातच अडकले होते. नात्यातली ही दरी इतकी रुंदावत चालली आहे, याची दाहक जाणीव त्याला त्या क्षणी झाली. काही क्षण ती जड, दमट शांतता तशीच राहिली. दोघांचे श्वासही आता जड झाले होते.

मनातली सगळी तगमग दाबून अभिजित फक्त एवढंच म्हणाला, "ठीक आहे."

त्याने आपला हात पूर्णपणे मागे घेतला. बेडसाइड लॅम्पचा तो मंद दिवा बंद केला. खोलीत पूर्ण अंधार पसरला. तो स्वातीकडे पाठ करून, बेडच्या दुसऱ्या बाजूला अगदी कडेला वळून पडला. अंधारात दोघांचेही डोळे उघडे होते, पण एकाच बेडवर असूनही त्यांच्यातलं अंतर आता हजारो मैलांचं झालं होतं.

त्याच जड शांततेत, मनातल्या अनेक विचारांशी झुंजत काही वेळाने अभिजितला कधीतरी झोप लागली.

आणि त्या रात्री... त्याच्या आयुष्यात पहिल्यांदा त्याने ते गूढ स्वप्न पाहिलं.
एक घनदाट जंगल. हवेत पसरलेला ओल्या मातीचा आणि जळलेल्या राखेचा उग्र वास. कुठेतरी दूरवरून संथपणे येणारा पाण्याचा गूढ आवाज... टप... टप... टप... जणू एखाद्या गुहेच्या छतातून थेंब पडत होते आणि समोर अक्राळविक्राळ उभ्या असलेल्या झाडांमधून स्पष्ट दिसणारं एक काळं, प्रचंड गिरीशिखर.

त्याच्या पायाखाली एक अरुंद पायवाट होती. ती वाट त्याला जंगलाच्या अधिक खोल, दुर्गम भागात घेऊन जात होती... एका भयानक अंधाऱ्या गुहेकडे आणि नेमका त्याच वेळी, त्या गुहेच्या काळ्याकुट्ट अंधारातून एक स्त्रीस्वर उमटला. अतिशय मंद, वाऱ्याच्या लहरीसारखा, पण स्पष्ट.

"तो जागा होतोय..."

अभिजितचे पाऊल जागीच थांबले. स्वप्नात असूनही त्याचं हृदय वेगाने धडधडू लागलं. शरीराला घाम फुटला. आणि तो गूढ आवाज पुन्हा एकदा वातावरणात घुमला.

"त्याला थांबव..."

अभिजित दचकून बेडवर सरळ बसला. छातीत वेगवान धडधड सुरू होती. हृदयाचे ठोके त्याच्या कानापर्यंत ऐकू येत होते. काही क्षण त्याला आपण कुठे आहोत, नक्की काय घडलंय, हेच समजलं नाही. स्वप्न आणि वास्तवाच्या सीमारेषेवर त्याचे मन अडकले होते.
मग हळूहळू खोलीतील परिचित अंधार त्याच्या डोळ्यांना दिसू लागला. डोक्यावर फिरणाऱ्या पंख्याचा तोच रोजचा आवाज. खिडकीबाहेर पसरलेली पहाटेची गूढ शांतता. आणि शेजारी शांतपणे झोपलेली स्वाती. तिच्या संथ श्वासोच्छ्वासाने अभिजितला जाणीव झाली की तो स्वप्नातून बाहेर आला आहे.

त्याने थरथरत्या हाताने बेडसाइड टेबलवरचा मोबाईल उचलून स्क्रीन ऑन केली. पहाटेचे ३:१३ वाजले होते.

"किती विचित्र स्वप्न..." तो स्वतःशीच पुटपुटला. त्याचा आवाजही त्याला त्या शांततेत परका वाटला.

घश्याला पडलेली कोरड घालवण्यासाठी त्याने शेजारी ठेवलेल्या बाटलीतून दोन घोट पाणी प्यायले. कपाळावरचा घाम पुसून त्याने पुन्हा झोपायचा प्रयत्न केला. बेडवर आडवे होऊन डोळे घट्ट मिटून घेतले.

पण शांतता जितकी वाढत होती, तितकाच त्या स्त्रीचा तो आर्त, आर्जवी स्वर त्याच्या कानात अधिकाधिक स्पष्ट घुमत राहिला. स्वप्न संपले होते, पण त्या आवाजाची भीती त्याच्या मनात घर करून बसली होती.

सकाळी उठल्यावर स्वप्नाचा बराचसा भाग धूसर झाला होता. रात्री जे काही अगदी जिवंत वाटत होतं, ते आता सकाळच्या सूर्यप्रकाशात वितळून गेलं होतं. पण तरीही काही गोष्टी मनात स्पष्ट कोरल्या गेल्या होत्या.

ते माणसाची चाहूल नसलेलं दाट जंगल. दूरवर दिसणारं एक काळं, गूढ शिखर. त्या शिखराच्या पायथ्याशी असलेली ती भयानक गुहा आणि तो स्त्रीचा कातर आवाज.

ऑफिसला जाण्यासाठी लोकल ट्रेनमध्ये बसलेला असताना तो स्वतःवरच हसला. चव्वेचाळीस वर्षांचा सुशिक्षित माणूस, दोन मुलांचा बाप, एका नामांकित कंपनीत जबाबदार पदावर काम करणारा मॅनेजर... आणि एका रात्री पडलेल्या स्वप्नाचा एवढा विचार करतोय? हे स्वतःलाच पटण्यासारखं नव्हतं. रोजच्या धावपळीच्या आयुष्यात अशा स्वप्नांना काही स्थान नसतं, हे त्याने स्वतःच्या मनाला बजावलं आणि तो समोरच्या गर्दीत मिसळून गेला.

दिवसभर कामाच्या गडबडीत ते स्वप्न कुठल्या कुठे मागे पडलं. नवीन क्लायंटच्या मीटिंग्ज आणि बजेटचे आकडे यांच्यात तो स्वप्नाचा विषय पूर्णपणे विसरून गेला होता.

दुपारच्या सुमारास कॅफेटेरियात कॉफी घेत बसलेला असताना त्याने सहज मोबाईल काढला. नेहमीप्रमाणे न्यूज ॲप्स स्क्रोल करत असताना त्याची नजर एका छोट्या बातमीवर खिळली.

"उत्तर कन्नडच्या जंगलात ट्रेकर बेपत्ता."

त्याने सहज म्हणून बातमीवर क्लिक केले आणि ती वाचू लागला. सुरुवातीला त्यात काही विशेष वाटलं नाही. जंगलात रस्ता चुकलेली ट्रेकर आणि स्थानिक पोलिसांची सुरू असलेली शोधमोहीम, एवढाच तो मजकूर होता. पण बातमीसोबत खाली जोडलेल्या एका छायाचित्राने त्याचे लक्ष वेधून घेतले. शोध पथकाला जंगलातल्या एका मोठ्या काळ्या दगडावर काहीतरी आढळले होते. त्या दगडावर कोणीतरी पांढऱ्या राखेसारख्या पदार्थाने एक विचित्र चिन्ह काढले होते.

एक उलटा अर्धचंद्र. आणि त्याच्या खाली लिहिलेला एक आकडा. १३.

ते चिन्ह पाहताच अभिजितच्या कपाळावर आठ्या पडल्या. दुपारी एसी कॅफेटेरियात बसलेला असतानाही का कोण जाणे, ते चिन्ह पाहताच त्याच्या अंगावर अचानक एक सरसरून काटा आला. रात्रीच्या स्वप्नातला तो काळोख आणि नाकात रेंगाळणारा राखेचा वास त्याला पुन्हा आठवला.

त्या संध्याकाळी घरी परतल्यावर अभिजित नेहमीपेक्षा खूप शांत होता. नेहमीप्रमाणे तो फारसा बोलला नाही की ऑफिसच्या गोष्टींबद्दल काही कुरकुर केली नाही. त्याचे हे शांत राहणे स्वातीच्या नजरेतून सुटले नाही.

"काय रे?" स्वातीने हॉलमध्ये येत विचारले. "आज खूप थकल्यासारखा दिसतोयस."

"काम जास्त होतं," अभिजितने सोफ्यावर बॅग ठेवत सवयीचे उत्तर दिले.

"काम जास्त होतं की पुन्हा एखादा क्लायंट डोक्यावर बसला?" तिने त्याचा मूड हलका करण्याचा प्रयत्न केला.

"दोन्ही," तो एक कोरडं हसू हसला.

स्वातीने त्याच्याकडे पाहिले. तिच्या चेहऱ्यावरचे कालचे सावट आता नव्हते. ती सहज हसली आणि म्हणाली, "मग आज टीव्हीसमोर सोफ्यावर झोपायची गरज नाही. जेवण झालं की सरळ बेडरूममध्ये जाऊन झोपा."

जेवणानंतर अथर्व सोफ्यावर त्याच्या शेजारी येऊन बसला आणि मोबाईलवर आयपीएलचे जुने क्रिकेट व्हिडिओ दाखवत काहीतरी बडबडू लागला. दुसरीकडे अनन्या तिच्या कॉलेजच्या नवीन सायन्स प्रोजेक्टबद्दल स्वातीशी मोठ्या आवाजात बोलत होती. घरात नेहमीचाच कौटुंबिक गोंधळ आणि किलबिलाट सुरू होता. पण या सगळ्या आवाजाच्या पलीकडे अभिजितचं मन मात्र कुठेतरी लांब निघून गेलं होतं. त्याचं लक्ष पुन्हा पुन्हा त्या बातमीतल्या चिन्हाकडे जात होतं.
☾ १३

तो मनातल्या मनात ते चिन्ह सारखं गिरवत होता. कुठे पाहिलं होतं ते? इंटरनेटवर? कॉलेजच्या दिवसांत वाचलेल्या एखाद्या पुस्तकात? की प्रवासात कुठेतरी? ते चिन्ह एवढं ओळखीचं का वाटत होतं? जणू त्याचा त्या चिन्हाशी खूप जुना, पण विसरलेला संबंध होता.
मुलांच्या आवाजाच्या पार्श्वभूमीवर त्याच्या डोक्यात फक्त तेच पांढऱ्या राखेने काढलेलं चिन्ह आणि स्वप्नातली ती अंधारी गुहा गिरट्या घालत होती.

रात्री अकरा वाजता घरातील सगळे दिवे बंद झाले. नेहमीप्रमाणे दिवसभराचा थकवा असल्याने यावेळी अभिजितला झोप लगेच लागली.
पण ते स्वप्न पुन्हा आलं. यावेळी ते अधिक स्पष्ट, अधिक जिवंत आणि भयानक होतं.

तो त्याच घनदाट जंगलात उभा होता. हवेत ओल्या मातीचा आणि जळलेल्या राखेचा तोच मिश्र वास पसरला होता, जो त्याच्या छातीत भरून राहत होता. दूरवरून पाण्याचा तोच संथ आवाज येत होता. टप ... टप ... टप ... जणू एखाद्या प्राचीन गुहेच्या छतातून पाण्याचे थेंब जमिनीवर पडत होते. या वेळी अभिजितच्या मनात भीती असूनही त्याचे पाय स्वतःहून पुढे चालू लागले. एखाद्या यंत्रासारखा तो झाडांमधून वाट काढत पुढे गेला.

आणि अचानक ते घनदाट जंगल संपलं. समोर मोकळी जागा होती आणि तिथे ते उभं होतं…एक प्रचंड, काळाकुट्ट कडा असलेला डोंगर. एक काळं शिखर. त्याच्या पोटात एखाद्या अजस्र राक्षसाच्या जबड्यासारखी उघडलेली एक अथांग गुहा होती. स्वप्नात असूनही अभिजितचा श्वास रोखला गेला. त्याच्या अंगावर काटा आला, कारण त्याला आता पूर्ण खात्री होती हेच ते ठिकाण होतं, जे त्याने काल रात्री स्वप्नात पाहिलं होतं आणि ज्याचा संबंध त्या बातमीशी होता.

तो सावकाश, भीत भीत त्या गुहेच्या मुखातून आत शिरला. आत गडद अंधार होता. गुहेच्या खूप आत, खोल गाभाऱ्यात कुठेतरी एक मंद निळसर प्रकाश चमकत होता. अभिजित त्या गूढ प्रकाशाच्या दिशेने पावले टाकू लागला ... टप... टप... टप... तो थेंब पडण्याचा आवाज आता अगदी स्पष्ट जवळ, वाटू लागला होता.

आणि मग त्याने गुहेच्या मध्यभागात ते पाहिलं. जमिनीवर पांढऱ्या राखेचं एक मोठं, वर्तुळ काढलेलं होतं. त्या वर्तुळाच्या अगदी मध्यभागी कुणीतरी बसलं होतं. एक मानवी आकृती. पाठमोरी. पूर्णपणे निश्चल. जणू वर्षानुवर्षं ती व्यक्ती तिथे एकाच मुद्रेत बसलेली असावी.

अभिजितने स्वतःचा थरथरणारा आवाज गोळा करून हाक मारली, "कोण आहे?"

काहीच उत्तर नाही. गुहेत फक्त त्याच्याच आवाजाचा प्रतिध्वनी घुमला.

"ऐकताय का? कोण आहात तुम्ही?" त्याने पुन्हा विचारले.

तरीही काहीच हालचाल झाली नाही.

तेवढ्यात, अगदी अचानक ती पाठमोरी बसलेली आकृती हलली. अतिशय संथपणे, जणू तिच्या अंगावरचे सांधे कित्येक वर्षांनी उघडत होते. तिने आपली मान वर केली. आणि त्याच क्षणी, गुहेच्या भिंतींमधून पुन्हा तोच स्त्रीस्वर घुमला. यावेळी अधिक स्पष्ट आणि थेट.

"उशीर होतोय..."

अभिजित दचकून दोन पावले मागे झाला. "कोण? कोण बोलतंय?" तो ओरडला.

"उशीर होतोय..." त्या आवाजात एक अनाकलनीय भीती होती, एक तीव्र घाई होती.

आणि अचानक अभिजितची नजर त्या जमिनीवरच्या राखेच्या वर्तुळावर गेली. त्या वर्तुळाच्या कडेला, राखेमध्ये तेच चिन्ह कोरलेलं होतं जे त्याने दुपारी मोबाईलवर पाहिलं होतं.

एक उलटा अर्धचंद्र. आणि त्याच्या खाली लिहिलेला आकडा…१३.

ते चिन्ह पाहताच क्षणात संपूर्ण गुहा एखाद्या भूकंपासारखी हादरली. आजूबाजूचा अंधार जिवंत होऊन त्याच्या अंगावर धावून आल्यासारखा वाटू लागला. आणि ती वर्तुळाच्या मध्यभागी बसलेली पाठमोरी आकृती हळूहळू, संथ गतीने अभिजितच्या दिशेने वळू लागली.
अभिजितने डोळे मोठे करून तिचा चेहरा पाहण्याचा प्रयत्न केला. त्या आकृतीचा खांदा वळला, चेहऱ्याची बाह्यरेषा दिसू लागली... पण तो चेहरा पूर्णपणे समोर येण्याआधीच, एका तीव्र धक्क्याने अभिजितची झोप उडाली.

तो धापा टाकत झटकन उठून बसला. त्याच्या छातीची वेगाने हालचाल सुरू होती. कपाळावरून घामाच्या धारा वाहून मानेवर उतरत होत्या.
खोली नेहमीसारखीच शांत, गडद अंधारात बुडालेली होती. शेजारी स्वाती तशीच शांतपणे, एकीकडे कूस वळवून झोपली होती. तिच्या संथ श्वासाचा आवाज खोलीतल्या शांततेला धरून होता. अभिजितने थरथरत्या हाताने टेबलवरचा मोबाईल उचलून पाहिला. स्क्रीनचा पांढरा प्रकाश डोळ्यांवर पडला.

घड्याळात पुन्हा तीच वेळ झाली होती. ३:१३.

तो एक जड सुस्कारा सोडून मोबाईल बाजूला ठेवणार, इतक्यात त्याचं लक्ष अचानक खिडकीच्या दिशेने गेलं. बेडरूमच्या मोठ्या काचेच्या खिडकीवर रात्रीच्या थंड हवेमुळे ओलाव्याचा एक पातळ, धुसर थर जमा झाला होता.
आणि त्या ओलाव्यावर... जणू काही क्षणांपूर्वीच कुणीतरी थंड बोट फिरवून एक चिन्ह उमटवलं होतं.
☾ १३

तो उलटा अर्धचंद्र आणि त्याच्या खालचा १३ हा आकडा काचेवर अगदी स्पष्ट दिसत होता. काचेवरचे पाण्याचे थेंब अजूनही त्या चिन्हाच्या कडेने ओघळत होते.

अभिजित तिथेच, बेडवर पांघरूणात निश्चल बसून राहिला. त्याच्या शरीरातून एक थंड लहर धावून गेली. कारण यावेळी ती गुहा, तो राखेचा वास आणि ते चिन्ह... फक्त स्वप्नाचा भाग नव्हते. ते वास्तव होतं, जे त्याच्या बेडरूमच्या खिडकीपर्यंत येऊन पोहोचलं होतं.

भस्मबीज - भाग २