उधारीचं पाणी

गावाच्या टोकाला तो तलाव आहे—
जिथे पाणी कधीच हलत नाही।
लोक म्हणतात, तिथे काही मागितलं… तर मिळतं।
पण कोणीही हे सांगत नाही—
मिळाल्यानंतर काय राहत नाही।
ती त्या काठावर उभी होती।
रात्रीचा चंद्र वर होता—
पण पाण्यावर नव्हता।
तिला नेहमीच हे विचित्र वाटायचं,
पण आज ती विचार करत नव्हती।
आज ती फक्त थकली होती।
“मला पुन्हा एकदा सुरुवात हवी आहे…”
तिने हळू आवाजात म्हटलं।
शब्द पाण्यावर पडले—
आणि विरघळले।
क्षणभर काहीच घडलं नाही।
मग तिला जाणवलं—
तिच्या शेजारी कोणीतरी उभं आहे।
ती वळली।
कोणीच नव्हतं।
पण एक हलकासा श्वास…
तिच्याच आवाजात—
“किती वेळा?”
ती थिजली।
“काय?” तिने विचारलं।
उत्तर आलं नाही।
ती परत पाण्याकडे पाहू लागली।
या वेळी—
तिला स्वतःचं प्रतिबिंब दिसलं।
पण—
ते थोडं वेगळं होतं।
डोळ्यांत काहीतरी होतं…
जे तिच्यात नव्हतं।
“तुला नक्की काय बदलायचं आहे?”
प्रतिबिंबाने विचारलं।
ती लगेच बोलली—
“तो दिवस…”
ती थांबली।
तिला पूर्ण वाक्य आठवत नव्हतं।
“कोणता दिवस?”
प्रतिबिंब शांत होतं।
ती गोंधळली।
तिने आठवण्याचा प्रयत्न केला—
एक रस्ता…
एक आवाज…
एक नाव…
पण सगळं धूसर होतं।
“मला… फक्त चूक दुरुस्त करायची आहे,”
ती म्हणाली।
प्रतिबिंब हलकंसं हसलं।
“तू आधीच केलंय ते,” ते म्हणालं।
तिच्या छातीत धडधड वाढली।
“कधी?”
प्रतिबिंब उत्तरलं नाही।
फक्त पाण्यावर हलकासा तरंग उमटला।
आणि त्या तरंगात—
तिला कोणीतरी दिसलं।
एक लहान मुलगा।
तो तिच्याकडे पाहत होता।
ओळखीच्या नजरेने।
ती पुढे झुकली।
“तू—”
शब्द अडखळले।
नाव आठवत नव्हतं।
मुलगा काही बोलला नाही।
फक्त पाहत राहिला।
आणि त्या नजरेत—
एक प्रश्न होता।
ती मागे सरकली।
“मी… कोण आहे?”
तिच्या तोंडून निसटून गेलं।
क्षणभर शांतता।
मग—
तिच्याच आवाजात उत्तर आलं—
“तू ती आहेस, जी प्रत्येक वेळी काहीतरी मागे ठेवते।”
तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं।
“काय ठेवलंय मी?”
पाणी हलकंसं हललं।
आणि त्यात—
तीन सावल्या दिसल्या।
एक—
मुलाकडे धावणारी।
दुसरी—
त्याचा हात धरून बसलेली।
तिसरी—
त्याच्याकडे पूर्ण ओळखीने पाहणारी।
ती त्या सावल्यांकडे पाहत राहिली।
आणि तिला जाणवलं—
त्या सगळ्या…
तीच होती।
पण—
त्या तिच्यापेक्षा जास्त जिवंत होत्या।
“त्या इथे का आहेत?”
तिने विचारलं।
उत्तर हळू आलं—
“कारण तू त्यांना बाहेर घेऊन जाऊ शकली नाहीस।”
तिचा श्वास अडकला।
“मग मी बाहेर काय घेऊन गेले?”
ती कुजबुजली।
पाणी पूर्ण शांत झालं।
आणि प्रतिबिंब स्पष्ट झालं।
रिकामं।
“फक्त वेळ,” उत्तर आलं।
ती थिजली।
“मग… आता?”
खूप वेळ कोणीच बोललं नाही।
मुलगा अजूनही पाण्यात उभा होता।
तो हळूहळू हात पुढे करतो।
जणू काहीतरी मागतो आहे।
ती पुढे सरकते।
तिच्या हाताला पाण्याचा स्पर्श होतो।
थंड।
आणि त्या क्षणी—
तिच्या डोक्यात एक शब्द चमकतो।
“आई।”
ती दचकते।
पण—
तो शब्द तिचा वाटत नाही।
ती पटकन हात मागे घेते।
मुलाचा चेहरा बदलतो।
तो मागे सरकतो।
आणि हळूहळू—
पाण्यात विरघळतो।
ती एकटी उरते।
बराच वेळ ती तिथेच उभी असते।
मग—
ती वळते।
हळूहळू गावाकडे चालू लागते।
सकाळ होते।
लोक तिला पाहून हसतात।
कोणीतरी तिच्याजवळ येतं।
एक मुलगा।
तो थांबतो।
तिच्याकडे पाहतो।
“आई…” तो म्हणतो।
ती त्याच्याकडे पाहते।
त्याचा चेहरा—
तिला ओळखीचा वाटायला हवा।
पण—
काहीच हलत नाही।
ती हलकंसं हसते।
“हो?” ती विचारते।
तो काही क्षण तसाच उभा राहतो।
मग—
तो मागे वळतो।
हळूहळू निघून जातो।
दूर—
तलाव अजूनही शांत आहे।
आणि त्याच्या पाण्यात—
तीन सावल्या उभ्या आहेत।
त्या हलत नाहीत।
त्या वाट पाहत आहेत।
कशाची—
हे मात्र आता
तिला कधीच कळणार नाही।