भांडणानंतरची तू
किती वेगळी दिसतेस…
डोळ्यांत अजूनही राग असतो,
ओठांवर अबोला दाटलेला,
आणि मनात मात्र
न बोललेली वादळं उसळत असतात.
तू काही बोलत नाहीस,
मीही शब्द शोधत बसतो…
घरभर एक विचित्र शांतता पसरते,
जणू भिंतीही आपला श्वास रोखून
आपल्याकडेच पाहत असतात.
ओठांवर अबोला असतो,
शब्द सारे हरवून गेलेले…
पण तुझ्या त्या गहिऱ्या शांततेच्या तळाशी
माझंच नाव निःशब्द धडधडत राहतं.
तू काम करत राहतेस
जरा जास्तच कडकपणे…
भांडी जरा मोठ्याने वाजतात,
दरवाजा जरा जोरात लागतो,
पण त्या प्रत्येक आवाजामागे
माझ्याचसाठी दडलेली तुझी अगतिक ओढ असते.
तू स्वयंपाक करताना
हात जरा जास्तच जोरात हलवतेस,
पण ताट वाढताना
भाजी माझ्या आवडीचीच ठेवतेस.
आणि मग
रात्र जरा गडद झाली की,
तुझा तो रागही
हळूच वितळायला लागतो…
भांडणानंतरची तू
मला नेहमी एकच शिकवण देऊन जाते,
प्रेम म्हणजे
नेहमी गोड शब्द नसतात,
तर रागाच्या राखेखालीही
जिवंत राहिलेली ऊब असते.
आणि खरं सांगू?
भांडणानंतरची तू
मला कदाचित
आणखी जास्त प्रिय वाटतेस…
कारण त्या रागातही
तुझं प्रेम
माझ्यासाठीच जपलेलं असतं. ❤️
कुस्तीनंतरची तू,
<>नंतरची तू,
किती वेगळी दिसतेस,
डोळ्यात अजूनही तृप्ती असते,
ओठांवर दातांचे व्रण,
आणि मनात मात्र,
कमी होत असलेल्या स्टॅमिनाबद्दल वादळं उसळत असतात.
तू काही बोलत नाहीस,
मी मात्र शब्द शोधत बसतो,
घरभर एक विचित्र शांतता पसरते,
जणू भिंती, किचन ओटा, पलंग सुटकेचा श्वास सोडून,
आपल्याकडे पाहत असतात.
ओठांवर अबोला असतो,
मानेवर लव्ह बाइट,
आपल्या त्या गहिऱ्या शांततेच्या तळाशी,
आपापले फँटसीमधले किरदार देखील निशब्द झालेले असतात.
तू काम करत राहतेस,
जरा जास्तच अवघडून,
भांडी जरा सैलपणे हाताळली जातात,
दरवाजा जरा हळू लागतो,
आणि प्रत्येक त्या आवाजामागे,
माझ्याचसाठी दडलेली डोंट स्टॉप ची अगतिक ओढ.
तू <> करताना,
हात जरा जास्तच जोरात हलवतेस,
पण <> वाढताना,
<> माझ्या आवडीचीच ठेवतेस.
आणि मग
रात्र गडद झाली की
तुझा रेसिस्टन्स
हळूच वितळायला लागतो
---
गाळलेल्या जागी आपल्या कल्पनाभरारीच्या क्षमतेनुसार शब्द भरावेत.