खजुराहो - पाषाणपुष्पांतील शृंगारगाथा

शिळांच्या देहावरी उमटली, एक लावण्यमयी काया,
पाषाणालाही फुटला घाम, बघून मदनाची माया.

खजुराहोच्या गाभाऱ्यात, इतिहास श्वास घेतो,
शृंगाराच्या या रंगात, देवही भान हरपतो.

कुठे लज्जेचा पदर ढळतो, कुठे ओढ यौवनाची,
अंगप्रत्यंगाच्या वळणांत, अवीट गोडी प्रणयाची.

कुठे नर्तकीच्या पैंजणांचा, निनादतो अजूनी नाद,
कुठे विरहिणीच्या नयनी, व्याकुळ प्रीतीची साद.

नक्षीदार त्या कोनाड्यात, विसावली जणू साक्षात रती,
हळव्या स्पर्शाच्या खुणांना, आजही पाषाण साक्ष देती.

कमनीय देह अनावृत्त, ही तर सृजनाची आदिमाया,
होतात चिरंतन एकचित्त, जेथे आत्मा आणि काया.

चंदेल भूपांच्या स्वप्नांतून, साकारली ही अनुपम कला,
पाषाणालाही स्पर्श करता, येतो प्रेमाचा उमाळा.