जोडवं

बोहल्यावर चढले तेव्हापासून
दोन गोष्टीशी जुळवून घेतलं
एक जोडवं अन् दुसरा तो
बघता बघता जीवच जडाला दोघांवर

पायी चमचमतं चांदीचं जोडवं
तो अंगाला सतत बिलगल्याचा भास
प्रीत रंगात आली की
तो म्हणायचा तुझ्या कोमल पावलांना
मी धुळ लागू देणार नाही
यावर‌ मी म्हणायची
तुझा संसार तो माझाही
संसाराची धुळमाती
माझ्या कपाळीचं कुंकू
तो गोड हसायचा अन्
हलकेच मला मिठीत घेई

जोडवं जसं कधी ठसठसायचं
तसा तो ही अधूनमधून खुपायचा
पण सवय झाली होती
मला जोडव्याचा पारंपारिक, शास्त्रीय
अर्था पलीकडला अर्थ उमगला होता

जोडवं संसार जोडावा म्हणून असेल
असं समजून जोडले सासू,सासरे
दीर, ननंदं, भावजया आणि तोही

धनाची कवडी, कवडी जमवावी तशी
सगळ्यांशी उत्तम भावनिक गुंतवणूक करून
आलेलं संसारसुखाचं माझं स्त्रीधन
अगदी उदास विचारे वेचलं
राग,रूसवे,मान,अपमान आणि मला विसरून

पण खरच जोडव्यात भारी सहनशक्ती
अन् संसार रेटायची क्लृप्ती
हल्ली लग़्न अल्पजीवी झालीत
शुल्लक कारणावरून होतात काडीमोड
हेच का त्या गोड नात्याचं प्राक्तन
कुठं जाते ती सप्तपदीच्या वेळी
मारलेली लग्नगाठ,
सुखदुःखात एकमेकांना साथ द्यायचा
वचननामा

मला मात्र हेच नात्यांचे बंध
गळाहार होत दरवळतात
आयुष्य गंधाळून जातं
उजळून निघतं

© दत्तात्रय साळुंके