वाड्यातल्या गप्पा

होय उबो टोयोटा सुद्धा आहे रडारवर. टोयोटा व करोला या दोनच पाहील्यात, जीपनंतर.
जाहीरात खतरनाक आहे उबो थांबा नवर्‍याला फॉरवर्ड करते.

सामो
1 लाख किमी की miles?
मला वाटलं EV आहे
नंतर कळालं हायब्रीड आहे

आस्तिक नास्तिक चर्चा का आज.

अनया
रांगोळी अप्रतिम

Btw
ते योगीराज जिम्मी गुगल करून पाहिले
इंटेरेस्टिंग फोटो आहेत

झकासराव माइल्स
आजची फुलपाखरु रांगोळी आवडली.

>>>>>तर हा निरांजनावर फुंकर घालायचा प्रयत्न करत असे.म्हटले संस्कारवर्ग पुरे झाले.

आमच्याकडे डीटेल पूजा फक्त सणासुदीला. इतर दिवशी सांजसकाळी देवापुढे निरंजन लावतो आणि संध्याकाळी शुभंकरोती. आई गावाला गेली की हे रूटीन बंद होतं. पण आता मुलगीच आठवण करून देते. ती रस्त्यात देऊळ वगैरे दिसलं तर आपसूक नमस्कार करते, कुठल्याही फेमस देवस्थानात गेलो तर ती स्वतःहून पुन्हा जायचं म्हणते. आम्ही दोघे विचार करतो की हे आलं कुठून?

विचार करतो की हे आलं कुठून..... By default असतंय.

माझाही जरी विश्वास नसला तरी देव्हाऱ्यात फुले,निरांजन लागलेले पाहून छान वाटते.का कोण जाणे प्रसन्न वाटते.

सामो ,नवीन येणाऱ्या गाडीबद्दल आगाऊ congratulations!

धन्यवाद देवकी
>>>>>>>आम्ही दोघे विचार करतो की हे आलं कुठून?
हाहाहा बरं आहे ना स्वतःचे व्यक्तीमत्व आहे तुमची सावली नाही.

टोयोटा घ्या, एकदम मस्त आणि रिलाएबल.>>> अगदि नवर्‍याकडे जिओ प्रिझम होती, तो इथे आला तेव्हा घेतली होती मग करोला, कॅमरी मग आता होन्डा फॅमिलीत अ‍ॅक्युरा टी एल आणी एम डि अ‍ॅक्स
माझी होन्डा अ‍ॅकॉर्ड होती खुप मस्त पण अ‍ॅक्सीडेन्ट मधे टोटलच करावी लागली..(देव बलवत्तर अशी वाचले होते) आता पसाट आहे पण मला तितकीशी आवडत नाही त्यामुळे नविन बघण चालू आहे..मी लोकलीच फिरवते त्यामुळे मला कॉम्पॅक्ट आवडतात..ड्रायव्हिन्गकडे मी कायम गरज आहे म्हणूनच बघते ..आवड अजिबात नाही मला.
इथे पब्लिक कम्युट नाही हा माझा कायमचा वैताग कोपरा आहे...ईन्डियात घरी गाडी असली तरी मी अजिबात चालवत नाही मस्त रिक्शा, ओला,उबेर आवडत मला.

>>>>>>>.ईन्डियात घरी गाडी असली तरी मी अजिबात चालवत नाही मस्त रिक्शा, ओला,उबेर आवडत मला.
नवर्‍याने अवाढव्य अँबी घेतलेली इन्डियात. दॅट वॉज इम्प्रॅक्टिकल. मलाही रीक्षा व उबरच जमते (पैसे जास्त असल्याने आवडते नाही म्हणणार) भारतात. परंतु पुण्यातील रिक्षावाल्यांना कुठेच जायचं नसतं. वैताग आहेत ते.
>>>>>>आवड अजिबात नाही मला.
+१
>>>>>>>>>>देव बलवत्तर अशी वाचले होते
आई गं विस्कॉन्सिनमध्ये आमची डॉज इन्ट्रिपिड अशीच टोटल झालेली. गेस व्हॉट - रात्री, अस्वल मधे आलेले.
>>>>>>>>इथे पब्लिक कम्युट नाही हा माझा कायमचा वैताग कोपरा आहे
आमच्या कडे न्यु यॉर्कात खूप आहे पब्लिक कम्युट. मला फार आवडतो ट्रेन-बस प्रवास.
-----------------
व्हरमॉन्ट मध्ये बर्फावरुन उतारावर मी स्कुलबसला आदळलेले. आणि ती (फोर्ड एस्कॉर्ट) एक गाडी टोटल झालेली.

भाग्यश्री पाटील मस्त आहे. मला तिचे अ‍ॅक्टिंग फार आवडते - हा वरमाईचा व्हिडिओ एकदम ठसकेबाज अ‍ॅक्टिंग.
जावई फार कौतुकाचा असतो बाई

नमस्कार मंडळी…

कालपासुन माझी नवसाची बाई आली कामावर. मला जरा रिलॅक्स वाटतेय. शेती पुर्ण वेळ घेते, वेळच्या वेळी करावी लागते आणि त्यामुळे इतर काही करता येत नाही. ह्या बाईला बसुन राहण्यात रस दिसत नाहीय, काहीतरी करत राहते. सो लेट्स होप माय फुटुरे इन नटुरे इज ब्राईट

काल सुर्यफुल बी लावले, जास्त नाही १०० ग्राम होईल इतकेच. आज शेण्गदाणा मका हरभरा आणि भाज्या लिस्टीत आहेत. बघुया काय होते यातले.

११ वाजता गावात मिटिण्ग आहे. अम्ही गेल्या वर्षी मधपेट्या घेतल्या पण सगळ्या माश्या मेल्या. एक रोग आहे ह्या भागात सर्वत्र तोच लागला म्हणे.. थाई सॅक ब्रुड वायरस म्हणुन आहे. मधमाशा एका रात्रीत मरतात म्हणे. आधीच सगळा आनंद झालाय बिचार्‍या माश्यांच्या बाबतीत आणि त्यात हे संकट.

तर आमच्या खाली झालेल्या पेट्या परत भरुन देण्यासाठी एक एन जि ओ मदत करणार. ते ३००० रु मागताहेत मधमाशांचे. पण ५ पेट्या भरुन घ्यायच्या ज्यातल्या ३ ते फुकट भरणार आणि २ चे रु ६००० घेणार. म्हणजे आम्हाला १२०० पर पेटी पडणार. हे ८०० व्हावे यासाठी दबाव घालायचा हे परवाच्या सभेत आम्ही ठरवले. आज साहेत्ब येणारेत. त्यांच्यावर दबाव घालायचाय.

बिचारे साहेब..

बघा ना

घाबरुन अजुन आले नाहीत. ११ ला येणार होते.

सुप्रभात वाडेकर्स!

क आ स?

साहेब नक्कीच मायबोलीवर असणार..

हॅलो

साधना फुटूरे नातूरे
शुभेच्छा गावाला
मधमाश्या जगल्या।पाहिजेत
खूप काम होतं आपोआप त्यांच्यामुळे

गाडी चर्चा आवडली
टोटल करावी।लागली वाचून भिती देखील वाटली

मलाही साधनाच्या शेती-गप्पा वाचायला फार आवडतात. शेती करत असलो, तरी बरंच वेगळं वेगळं आहे.
साम्य म्हणजे आज आम्हीसुद्धा भुईमुग पेरणार आहे. काही भाज्या आनंदाने भसाभस वाढतात, काही रूसून बसतात. त्या भाजीतलीही काही रोपंच वाढतात, हे पण तसंच आहे. तिच्याकडे कुत्री-माकडं नुकसान करतात. आमच्या गायी करतात. एकूण एकच.

काय गं साधना, तुमच्याकडे माकडं वगैरे आहेत म्हणजे कसा सुंदर निसर्ग असेल. ऑर्गॅनिकली वाढलेली गर्द झाडी असेल. आमच्याकडे सारं आखिव रेखिव, मोअर ने मो केलेले, राखलेले, स्वच्छ आणि यांत्रिकी, प्लास्टिकी.
कधी वाfunction at() { [native code] }तं नैसर्गिक मेसी जागा पहाव्यात.

आमचं शेत अत्यंत अस्ताव्यस्त आहे. गवत वाढलेलं, पानं पडलेली असतात. वेगवेगळी झाडं आहेत. चढ-उतार आहेत. चिखल असतो. "बघण्यासारखं" असं काही म्हणजे काही नाही. सुरवातीला कोणी शेतावर येणार असलं की मी आधीच 'बघायला असं काही नाहीये तिथे' अशी वॉर्निंग द्यायचे! नंतर लक्षात आलं की काही बघायला नसणं सगळ्यांना आकर्षक वाटतं...
आता नाही वॉर्निंग देत.

काय मस्त असेल गं. पानाखाली सुरवंट असतील, मातीचा वास असेल, पाऊस पडल्यावर मखमली गवताच्या पात्यांवरती थेंब. गवताचेही अनंत प्रकार असतात. एक मखमली पातं असतं. हे सारं सारं लहानपणी कॅन्टोन्मेन्ट भागात अगदी मेसी नि सर्गा त मी खूप अनुभवलय. मी खेळत वाढलेय अश्या निसर्गात. खाली पडले ली उंबराची फळं , फुंकर मारुन, त्यातले किडे काढुन खाल्लेली आहेत. टणटण/ घाणेरीची फळे तर स्टेपल फुड होते. धुणे बिणे कशाला, तशीच झाडावरुन काढून खायची. ते बदामाचं झाड असतं बघ, पातळ भिरर्भिर येतं ते बी खाली आणि ते पातळ आवरण सोलून आतली ती बदामी/पांढरट बी खायची. द ब्राऊनर द सीड त टोस्टीअर इटस टेस्ट. निलगिरी चे उंच झाड होते त्याची पाने खाली पडली की चुरडुन वास घ्ययाचा.
पावसाळ्यात अगणित बेडूक निघत - टोड व फ्रॉग बोथ. डबक्यात टॅडपो ल्स दिसत. काही लहान मुलं म्हणजे माझे तेव्हाचे मित्र - प्लास्टिक च्या पिशव्यात ते भरुन बघत असू आम्ही. याईक्स पिवळ्ञा फुलपाखरांची रेलचेल होती. त्याच्यामागे काँग्रेस गवताचे झा डोरे घेउन लागणे. त्यांचा कर्दनकाळ होणे का तर पाळायची असत.
हे सगळं जीवन होतं गं अवतीभवती. जे नैसर्गिक होते, अ त्यंत समृद्ध होते. चिमण्या, बुलबुल, रानचिमण्या. साळुंक्या व त्यांची पिल्ले हा जीवनाचा अविभाज्य भाग होता. हे सारं म्हणजे ते बालपण परत हवे.

सामो, किती सुरेख चित्र डोळ्यांसमोर उभे केलेस. लकी आहेस.

धनश्री, भारतात आलीस की शेतावर ये. ह्यातलं बरंच बघायला मिळेल.

देवकी, अनया खूप आभारी आहे.
अनया नेहमी खुल्या दिलाने बोलावतेस. असे हे कोणी करत नाही. मी कृतज्ञ आहे. पुण्यास आले की तुला कॉन्टॅक्ट करेन. निदान कॉफीकरता कुठेतरी भेटू.

अगं, इतकं काही नाही त्यात.
मागच्या ब्लॉगमध्ये लिहीलं होतं, की आपण आपलं शेत वगैरे म्हणतो. पण खरंतर 'ना कुछ मेरा, ना कुछ तेरा, दुनिया रैनबसेरा' हेच खरं. शेत सगळ्यांचं आहे.

काय गं साधना, तुमच्याकडे माकडं वगैरे आहेत म्हणजे कसा सुंदर निसर्ग असेल.>>>>

काल दिवसाढवळ्या शेजार्‍याच्या शेतात गवा आला आणि तो दिवसभर मुक्कामाला होता. शेजारी गवु आला म्हणुन ओरडत होता, इतरही बराच आरडाओरडा सुरु होता त्यामुळे मला वाटले की ऊस तोडणीतले तरुण गंमत करताहेत. नंतर कळले खरेच आलेला. गेल्या आठवड्यात मी सकाळी शेतात जाताना एक पुर्ण वाढलेले सांबर दिसले, ते शेजार्‍याच्या शेतात गेले. संध्याकाळी मी निघाले तर तेही माझ्यासमोरुन परत जंगलात गेले. त्यानेही डुटी केली पुर्ण दिवस

गावात आता कोणी शिकार करण्याचे धाडस करत नाहीत. बंदुकीचा आवाज आला की लगेच वनखात्याचा ड्रोन वरती आकाशात दिसायला लागतो. तरी एकजण आहे शिकार करणारा. त्याला गावकरीच एक दिवस रंगे हात ताब्यात देणारेत. संधी मिळत नाअहीय तोवर तो मजेत आहे

आज भुइमुग, हरभरे व मका लावला. पावसाळ्यात लावणार म्हणुन कस्तुरी नावाचा बासमती व इन्द्रायणी अशी दोन भाते घेऊन ठेवली होती पण ते राहुन गेले. कस्तुरी आता लावणार होते पण एका शेती अधिकार्‍याशी बोलले (ज्याने गेल्या वर्षी मालवणात पुर्ण पावसाळाभर शेतीशाळा घेतली व वेगवेगळ्या पद्धतीने भात लाऊन नक्की कुठली पद्धत भात उत्पादन जास्त देते याचे प्रात्यक्षिक बायकांना दाखवले होते). त्यांनी सांगितले की १४० दिवसाचा लावुच नका, पिकल्यावर पाऊस पडला तर सगळी मेहनत पाण्यात. त्यांनी रक्तसाळ ही १०० दिवसांची जात सुचवली. ही आपली पारंपारिक जात आहे आणि यात लोहाची मात्रा भरपुर असल्यामुळे बाळंतपणात स्त्रियांना हा भात खायला देतात. त्याचे बी मला उद्या खाली जाऊन आणावे लागेल. या अधिकार्‍याने कुडाळला एकाला बी दिलेले त्याच्याकडुन आणणार. पेरणी लावणी वगैरे न करता टोकण पद्धतीने सीडर वापरुन पेरणार. आज भुइमुग पण सीडरने लावला. एका तासात दोन किलो पेरुन झाला.

अनयाचे खरे आहे. शेतात आपले काही नसतेच. त्याच्या मर्जीने जे येईल ते.

>>>>> रक्तसाळ ही १०० दिवसांची जात सुचवली. ही आपली पारंपारिक जात आहे आणि यात लोहाची मात्रा भरपुर असल्यामुळे बाळंतपणात स्त्रियांना हा भात खायला देतात.
वॉव!! स्त्रियांमध्ये अ‍ॅनिमिक असण्याचे प्रमाण बरेच असते खूपदा. लोह पोटात गेलेच पाहीजे मग बाळंतपणात किंवा असेही.