एक ॐ कार

.
कालच एक ॐ कार सतनाम हा मूलमंत्र, जपजी साहिब, आनंद साहिब वाचत बसले होते. आणि ते झाल्यानंतर मानसिक स्थिती मेडिटेटिव्ह होते, चिंतनात्मक. त्या स्थितीत पुढील विचार सुचले. माहीत नाही हे विचार कसे उगम पावतात. ज्या दिवशी विचार कुठुन आणि कसे येतात कळेल त्या दिवशी विश्वाच्या उत्पत्तीचा शोध लागावा.
.
ॐ - काय गोंडस, बाळसेदार, वळसेदार, गालावरती तीट असलेले अक्षर आहे नाही?
उगीच नाही गणपतीला ॐ कार प्रधान म्हणत. जसे कार्तिकस्वामी नित्य कुमार-रुपी आहे, अ कॉस्मिक युथ, तसा अपला गणपती आहे कॉस्मिक शीशु. उगीच नाही मूर्तिकार त्याला पार्वतीच्या मांडीवर बसलेल्या रुपात, कधी पार्वती आंघोळ घालते आहे अश्या मूर्तिच्या रुपात दाखवत.
.
ॐ - प्रत्येक मंत्राच्या सुरुवातीला हा प्रणव असतो. म्हणजे हा तान्हुलाच आहे, आदि आहे, आरंभ आहे.
नंतर मग ॐ नमः शिवाय, ॐ दुं दुर्गायै नमः, ॐ नमो भगवते वासुदेवाय वगैरे संस्करण होउन, हा तान्हुला प्रगल्भ बनतो.
.
शक्तीचे बाळ, गणपती जसा निराकार आणी साकार यांच्या सीमारेषेवरती आहे तसाच हा ॐ नाद, काहीही नाही (शून्य) आणि विश्वोत्पत्ती यांच्या सीमेवरती आहे. म्हणजे विश्वाची सुरुवातच जर ॐकारातून झालेली आहे तर मग तो कोवळा, अनाघ्रात असणारच.
.
खूप वेळ ओंजळीत निळ्या पाण्यावरती हा ॐकार सुर्यबिंबासारखा, काल तरंगत, हेलकावत राहीला. क्वचित ओंजळीत मोरपिसावरती पहुडला. फार निरागस, तान्ह्या बाळासारखा.
.
खूपदा मी जगदंबा (जगत + अंबा), अदिती, पार्वती, अनसूया या मूर्तींचे नाव घेते. माझे माझे मंत्र. आपणच रचलेले. मनात म्हणते. हे जे कॉस्मिक मदर (मातृरुप) आहे ते विलोभनिय जितके आहे तितकेच शक्तीशाली आहे. आणि सर्व देवीरुपात हे रुपच माझे सर्वाधिक आवडते आहे. कुठेतरी माझ्यातला हा अंश - याचे आकर्षण मला सर्वाधिक वाटते. आणि हे रुप गणेशाशिवाय किती अपूर्ण आहे. पार्वतीला जेव्हा तिला बाळ असावे असे स्फुरण झाले तेव्हा तिने गणपतीची निर्मिती केली. हाच तो ॐ ............ कोणतेही संस्करण न झालेला, कॉस्मिक मातृरुपास पूर्णत्व देणारा, आनंद देणारा तान्हुला.